Το «αποτελεσματικό» σχολείο της μνημονιακής εποχής!

Η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας για την Εκπαίδευση έχει προκαλέσει εύλογες ανησυχίες στους Εκπαιδευτικούς, παρά τις διαβεβαιώσεις του Υπουργού Παιδείας για διάλογο πριν την εφαρμογή οποιωνδήποτε μέτρων για τη «βελτίωση της αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού συστήματος». Γιατί, απ’ όσα λίγα έχουν παρουσιαστεί επισήμως (και χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι διαρροές, οι ψίθυροι και οι κινδυνολογίες), διαφαίνεται πως η εν λόγω Έκθεση επικεντρώνεται σε ζητήματα που αφορούν κυρίως στην πρόσληψη, ανάπτυξη και αξιολόγηση των Εκπαιδευτικών. Όπως, μάλιστα, αφήνεται να νοηθεί, ο ιδεολογικός προσανατολισμός της στοχοποιεί τον αποδιοπομπαίο τράγο πολλών μνημονιακών αποφάσεων: τον Εκπαιδευτικό, στον οποίο συστηματικά εδώ και καιρό επιρρίπτονται (αδίκως) οι ευθύνες για το «αναποτελεσματικό» σχολείο.

Τα ουσιώδη ερωτήματα για το τι σημαίνει «αποτελεσματικό σχολείο» παραμένουν αναπάντητα από την πολιτεία, όπως και η πραγματική σημασία του περίφημου «εκσυγχρονισμού», σε μια κοινωνία όπου: η ανευθυνότητα και η αισχροκέρδεια μερικών έχουν συνθλίψει σχεδόν το σύνολο των πολιτών, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα του κομματικού και οικονομικού κατεστημένου, περιλαμβανομένων των ΜΜΕ, έχουν στοχεύσει μεθοδευμένα στην αποδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος, έχουν υποβάλει την απαξίωση της έντιμης εργασίας και επιτύχει την παραπλάνηση του κοινού και την άδικη ενοχοποίηση των δημόσιων υπαλλήλων, προσφέροντας απλώς «άρτον και θεάματα» στους «πληβείους», των οποίων η αξιοπρεπής διαβίωση κατάντησε άθυρμα στα χέρια (συχνά) τυχάρπαστων «εθνοσωτήρων». Σε αυτό το πλαίσιο η επιστημονική κατάρτιση και ο επαγγελματισμός των Εκπαιδευτικών «αξιολογούνται» από – συχνά αδαείς – τεχνοκράτες και πολιτικούς που ενίοτε επικαλούνται «την αποτελεσματικότητα», με στόχο τη δαιμονοποίηση της πραγματικής προσφοράς και την κατάργηση των (δήθεν) «προνομίων» των μισθωτών του δημοσίου.

Τα δε ερωτήματα για την πορεία της όποιας Μεταρρύθμισης στην Παιδεία ματαίως αναζητούν απαντήσεις μέσα σ’αυτό το σκηνικό , αφού και οι μέχρι στιγμής δημόσιες ανακοινώσεις του ΥΠΠ αγνοούν τα ουσιώδη προβλήματα του δημόσιου σχολείου, που οφείλονται σε χρόνιες αντιφάσεις ανάμεσα στη στοχοθεσία και τις πρακτικές που υιοθετούνται εκ μέρους της πολιτείας. Προς το παρόν, η εκπαιδευτική πολιτική παραπαίει ανάμεσα στις θεωρητικές διακηρύξεις για «ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο για όλους», την αναζήτηση ερεισμάτων για προκάλυψη της πολιτικής δίωξης των ΝΑΠ, το φιλόδοξο σχεδιασμό μέτρων που υπηρετούν τις (έξωθεν και άνωθεν επιβεβλημένες) ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης «αγοράς» και την αδυναμία αντιμετώπισης των καθημερινών προβλημάτων που έχουν πλέον διογκωθεί λόγω και ελέω κρίσης.

Διευκρινίζοντας τα προλεχθέντα, ερωτώ συγκεκριμένα:

Γιατί αξιολογείται (π.χ. με έρευνες τύπου Πίζα) η «αποτελεσματικότητα» του σχολείου με τους συγκεκριμένους δείκτες και διαδικασίες εξετάσεων του συνόλου των μαθητών, όταν εδώ και χρόνια: (α) έχει ουσιαστικά καταργηθεί η στασιμότητα, ενώ δεν αντιμετωπίζονται προληπτικά και έγκαιρα, αλλά με αναποτελεσματικές «στηρίξεις» στο Λύκειο, τα μαθησιακά προβλήματα ποικίλων αιτιών και μορφών, (β) ασκείται ποικιλοτρόπως πίεση στους Εκπαιδευτικούς για βαθμολογίες τετραμήνων που δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικές επιδόσεις, ενώ χαρίζονται, με τις ευλογίες του ΥΠΠ, μονάδες σε μεγάλο αριθμό μαθητών, ώστε να μην μείνουν στάσιμοι ή ανεξεταστέοι, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις (οι οποίες αναπόφευκτα διαλύονται μπροστά σε οποιαδήποτε αντικειμενική αξιολόγηση);

Πώς υλοποιείται ο στόχος για ανάπτυξη υπευθυνότητας εκ μέρους των μαθητών, όταν το ΥΠΠ με διάφορες αποφάσεις του διαχρονικά (α) ενισχύει την τάση των μαθητών για απουσίες από το σχολείο ή από την τάξη, (β) έχει δαιμονοποιήσει την έννοια της ποινής, ταυτίζοντάς την με την άδικη τιμωρία και αποσυνδέοντάς την από την παιδαγωγικά ορθή οριοθέτηση των πράξεων, με αποτέλεσμα την αύξηση της βίας και της παραβατικότητας, (γ) συντηρεί την ανευθυνότητα με την πολιτική της βαθμολογικής χαλαρότητας;

Πώς θα καταστούν οι μαθητές «παραγωγικά μέλη της κοινωνίας», όταν με (επιζήμιες για τους ευσυνείδητους μαθητές) αποφάσεις του ΥΠΠ συρρικνώνεται ολοένα ο διδακτικός χρόνος των μαθητών (και όχι φυσικά ο εργάσιμος χρόνος των εκπαιδευτικών), σε αναντιστοιχία με τις απαιτήσεις της ύλης και των εξετάσεων;

Πώς θα συνδεθεί η όποια «αμοιβή» των εκπαιδευτικών με την «παραγωγικότητα» (μια άστοχη εισήγηση για την κυπριακή κοινωνία της κομματοκρατίας και του νεποτισμού) και πώς αυτή θα υπολογίζεται με αξιόπιστα κριτήρια, όταν το ΥΠΠ δε διαθέτει κανένα μηχανισμό αξιοποίησης των πολλών υψηλά καταρτισμένων Εκπαιδευτικών, ενώ οι διαδικασίες αξιολόγησης και προαγωγής σε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας στηρίζονται σε αναχρονιστικά κριτήρια και διαδικασίες, συχνά ανακόλουθες με τις σύγχρονες διδακτικές προσεγγίσεις;

Αναμένοντας (ματαίως;) τις απαντήσεις του ΥΠΠ, ως Εκπαιδευτικός, διαπιστώνω ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι συνάδελφοί μου εργάζονται με αφοσίωση στο καθήκον τους, παρά τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν, χαρακτηρίζονται από ευσυνειδησία και επαγγελματισμό, επιμορφώνονται συστηματικά και διαθέτουν πολύ περισσότερες γνώσεις και ικανότητες από αυτές που τους αναγνωρίζει η υπηρεσία. Συνεπώς, θεωρώ πως το ΥΠΠ, οφείλει να διερευνήσει τα πραγματικά αίτια της όποιας «αναποτελεσματικότητας» του δημόσιου σχολείου και να ξεκαθαρίσει τους πραγματικούς του στόχους, προτού προχωρήσει στη λήψη οποιωνδήποτε «βελτιωτικών» μέτρων, εάν όντως επιθυμεί την υλοποίηση ενός εξαγγελθέντος οράματος για την Παιδεία και όχι απλώς την διά των μνημονιακών μέτρων εξόντωση των εργαζομένων.

Εκλογές ΟΕΛΜΕΚ 22 Μαϊου 2014

(Από το τελευταίο τεύχος της εφημερίδας της ΝΚ)

Γιατί σας καλούμε να στηρίξετε τη Νέα Κίνηση Καθηγητών

Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Η παρουσία της Νέας Κίνησης Καθηγητών στην ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ κατά την τελευταία τριετία, με την ευθύνη μάλιστα της προεδρίας από τον Ιούνιο του 2013, ήταν εξαιρετικά σημαντική, όπως αποδεικνύεται από το πραχθέν έργο, σε μια περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη για το συνδικαλιστικό κίνημα. Η περίοδος αυτή σημαδεύτηκε, όπως όλοι γνωρίζουμε, από πρωτοφανείς αποφάσεις και ενέργειες της πολιτείας εις βάρος των εκπαιδευτικών και του δημόσιου σχολείου. Ενέργειες οι οποίες έπληξαν το εργασιακό μας καθεστώς και έφεραν μείωση των εισοδημάτων μας, οι οποίες, είτε προέρχονταν από τις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας, είτε απλώς τις επικαλούνταν ως δικαιολογία, είτε ακόμη στηρίζονταν στις επίμονες παροτρύνσεις πολιτικών και οικονομικών παραγόντων της Κύπρου για λήψη μέτρων «εξυγίανσης» της οικονομίας, τα οποία βεβαίως ταυτίστηκαν με περικοπές στον προϋπολογισμό του κράτους σε τομείς ευαίσθητους για την κοινωνική ευημερία, περιλαμβανομένου και αυτού της παιδείας.

Η ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ κλήθηκε να αντιμετωπίσει σωρεία προβλημάτων που αναφύονταν καθημερινά και αφορούσαν σε μεγάλο βαθμό στο διορισμό των συναδέλφων μας και στην προστασία της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων όλων των εκπαιδευτικών (π.χ. ωράριο εργασίας, μισθολογικό, συνταξιοδοτικό, προαγωγές, μονιμοποιήσεις, σύστημα διορισμού, μεταθέσεις και μετακινήσεις). Δικαιώματα που θεωρήθηκαν (κακώς, βεβαίως, αλλά...) από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών αξιωματούχων ως «υπερβολικά κεκτημένα» που είχαν (κατά τη γνώμη τους) δικαίωμα να καταργήσουν.

Δυστυχώς, η ενορχηστρωμένη επίθεση κατά των κεκτημένων των εργαζομένων του δημοσίου (συνεπικουρούμενη και από τα ΜΜΕ και εκμεταλλευόμενη την οικονομική ανέχεια στην οποία βυθιζόταν και βυθίζεται μεγάλο μέρος των συμπατριωτών μας, εξαιτίας της σοβαρής οικονομικής κρίσης που μαστίζει τον τόπο μας),  ήταν τόσο ισχυρή και απαξιωτική για το έργο που παράγουν οι εκπαιδευτικοί, ώστε η ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ να πρέπει να δίνει καθημερινά μάχες για την προστασία του δημόσιου σχολείου και των λειτουργών του. Οι μάχες αυτές, όπως γνωρίζετε, δίνονταν με άνισα μέσα, εφόσον και τα ΜΜΕ ελέγχονταν και ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από τους πολέμιους της δημόσιας εκπαίδευσης, οι οποίοι διέθεταν ένα ισχυρό «οπλοστάσιο» με τις απαιτήσεις της Τρόικας, αλλά και με επιλεκτικά πορίσματα ερευνών που δίνονταν κατά παραγγελία για να «αποδείξουν» ότι (δήθεν) αμειβόμαστε περισσότερο από όσο αξίζουμε!!!

Ωστόσο, η ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ (παρά τις λανθασμένες εντυπώσεις που συχνά-πυκνά διαμορφώνονται στις σχολικές μονάδες, είτε λόγω αδιαφορίας ή άγνοιας αρκετών συναδέλφων για την πραγματική δράση του συνδικαλιστικού κινήματος, είτε λόγω συστηματικής προπαγάνδας και παραπληροφόρησης από τους πολέμιους της ΟΕΛΜΕΚ), κατάφερε να αντισταθεί και να προστατεύσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών, χάρη στις συνεχείς και ακάματες προσπάθειες συγκεκριμένων μελών της Γραμματείας, η οποία κατάφερε όχι μόνο να σταματήσει αρκετές από τις καταστροφικές για την εκπαίδευση αποφάσεις της πολιτείας (π.χ. αύξηση ωραρίου, νέο σχέδιο διορισμών), αλλά και να επιτύχει, μέσα στον καταιγισμό των οικονομικών μέτρων και περικοπών, να μας διασώσει από την ενδεχόμενη περαιτέρω κατρακύλα των μισθών μας (σύμφωνα με το παράδειγμα της Ελλάδας) και να εξασφαλίσει, μεταξύ άλλων, το διορισμό και τη μονιμοποίηση μεγάλου αριθμού εκπαιδευτικών.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Η Νέα Κίνηση Καθηγητών είχε από καιρό προβλέψει τις δυσμενείς εξελίξεις της οικονομίας και στον τόπο μας και προειδοποιούσε τις προηγούμενες ήδη ηγεσίες της ΟΕΛΜΕΚ για τα προβλήματα που θα αναφύονταν όσον αφορά στο μισθολογικό, το συνταξιοδοτικό και το εργασιακό μας καθεστώς. Όταν τα λέγαμε πριν από τρία χρόνια, όμως, στις ΠΣΓΑ και σε άλλες συνδικαλιστικές συσκέψεις κάποιοι μας χλεύαζαν ότι (δήθεν) κινδυνολογούμε! Η Νέα Κίνηση όμως είχε προετοιμαστεί για την επερχόμενη λεηλάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, για να δώσει τη μάχη της μέσα από την ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ, και για να μπορέσουμε ως οργάνωση να αντισταθούμε στην επικείμενη επίθεση που θα δεχόταν το συνδικαλιστικό κίνημα. Μάχη που πιστεύουμε πως, με τα τόσο αντίξοα δεδομένα, έχουμε καταφέρει ως συνδικαλιστές, αν όχι να κερδίσουμε σε όλα τα ζητήματα, τουλάχιστον να μη χάσουμε σε όσα πεδία μπορούσαμε εκ των πραγμάτων να πολεμήσουμε. Αντιλαμβανόμαστε ότι, μετά από τόσες περικοπές, πάγωμα προαγωγών, απαξίωση της δουλειάς που επιτελείται με κόπο και μόχθο από τους εκπαιδευτικούς στις σχολικές μονάδες, αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι, μπορεί να αντιμετωπίζετε με σκεπτικισμό, με αδιαφορία ή ακόμη και με θυμό τη συνδικαλιστική δράση. Αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανόν να σκέφτεστε πως οι εκλογές αυτές θα είναι «μία από τα ίδια», και πως, «όποιοι κι αν εκλεγούν στην ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ, δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα». Ισχύει, όμως, αυτό συνάδελφοι; Αντιλαμβανόμαστε την πικρία σας για την οικονομική δυσκολία στην οποία έχουμε βρεθεί όλοι μας, την αγωνία για το αύριο, τη στεναχώρια για τους μαθητές μας που χρειάζονται συσσίτιο, τη θλίψη για τη συρρίκνωση των δυνατοτήτων των δημόσιου σχολείου. Τα αντιλαμβανόμαστε, γιατί κι εμείς τα βιώνουμε καθημερινά και ως εκπαιδευτικοί, γιατί τα μέτρα μας αφορούν όλους, αλλά και ως συνδικαλιστές που δεχόμαστε και τα πυρά και την έκφραση της πικρίας, αλλά και που πολλές φορές μοιραζόμαστε την απόγνωση συναδέλφων και μαθητών.

Όμως, συνάδελφοι, μήπως η δική μας απαξίωση είναι που σε μεγάλο βαθμό αποδυναμώνει την ΟΕΛΜΕΚ; Μήπως η αποδυνάμωση της ΟΕΛΜΕΚ θα κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα για όλους μας, σε μια εποχή που η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τείνει να κατασπαράξει οποιοδήποτε δημόσιο αγαθό, περιλαμβανομένου του δημόσιου σχολείου και των λειτουργών του; Μήπως, άραγε, αυτή τη φορά πρέπει να υπερβούμε όσα μας καθήλωναν τόσα χρόνια στην «πολιτική και κομματική ψήφο», για να αναδείξουμε όχι απλώς «τους φίλους και γνωστούς», αλλά αυτούς που αποδεδειγμένα δε φορούν κομματικές παρωπίδες, δε χαρίζονται σε «πολιτικούς φίλους», δεν υποκύπτουν σε απειλές ή σε προσωπικά οφέλη της όποιας εξουσίας, αλλά αγωνίζονται με καθαρό μέτωπο και ευσυνειδησία για τα δικαιώματα όλων των εκπαιδευτικών και για τη σωστή λειτουργία του δημόσιου σχολείου; Γι΄αυτό, συνάδελφοι, σας καλώ, προτού αποφασίσετε εάν και ποιους θα ψηφίσετε στις προσεχείς εκλογές της ΟΕΛΜΕΚ, να σκεφτείτε με καθαρό μυαλό σε ποιους θα θέλατε να αναθέσετε την υπεύθυνη διαχείριση των τόσο σοβαρών ζητημάτων που αφορούν στο παρόν και στο μέλλον του δημόσιου σχολείου, αλλά και του κάθε εκπαιδευτικού.

Ως Νέα Κίνηση Καθηγητών, έχουμε και συλλογικά και ως άτομα αποδείξει πολλές φορές από τη μέρα της ύπαρξής μας την αγωνιστικότητα, τη σοβαρότητα και την εντιμότητα με την οποία διεκδικούμε τα δικαιώματα όλων των συναδέλφων. Χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες, χωρίς κομματικούς προστάτες, χωρίς «κρυφές ατζέντες», ούτε ανέντιμα μέσα εις βάρος των άλλων συνδικαλιστών. Σας καλούμε, προτού αποφασίσετε ή απορρίψετε άσκεφτα τη συνδικαλιστική δράση, να ρίξετε μια ματιά στο έργο της ΟΕΛΜΕΚ κατά την περίοδο της ηγεσίας της Νέας Κίνησης, έχοντας υπόψη το εχθρικό πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο έδρασε η οργάνωσή μας και να θυμηθείτε, όσοι υπηρετείτε εδώ και χρόνια, την έντιμη και δυναμική παρουσία των στελεχών μας στο συνδικαλιστικό κίνημα. Σας καλούμε να μας στηρίξετε, ώστε να μπορέσουμε, σε συνεργασία με όλους τους συνδικαλιστές που θα εκλεγούν, να δώσουμε δυναμικά το παρόν μας απέναντι σε όσα απειλούν την αξιοπρέπεια και το εργασιακό μας καθεστώς, αλλά και για να αγωνιστούμε για τον κοινό μας στόχο για ένα καλύτερο σχολείο, για μια καλύτερη εκπαίδευση με εκπαιδευτικούς ικανοποιημένους από το εργασιακό τους καθεστώς, που να απολαμβάνουν το ίδιο το έργο τους αλλά και τους καρπούς του...

Βαλεντίνα Δημητριάδου Σαλτέ, Αντιπρόεδρος Νέας Κίνησης

Ερωτήματα μπροστά στο νέο ωρολόγιο πρόγραμμα

Το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού κατέθεσε πρόσφατα πρόταση για ένα νέο ωρολόγιο πρόγραμμα και αναμένει τις θέσεις των εμπλεκομένων, θέτοντας ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, για να μπορέσει να εφαρμόσει την τόσο σημαντική αυτή αλλαγή από την επόμενη σχολική χρονιά.

Η πίεση αυτή, είναι φυσικό να προκαλεί εύλογα ερωτήματα και ανησυχίες κατά πόσον είναι δυνατόν σ’ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα:

(α) να διεξαχθεί ένας γόνιμος διαλόγος στη βάση επιστημονικών δεδομένων και να παρθούν αποφάσεις με κριτήρια κυρίως παιδαγωγικά (αφού και αυτή η πρόταση απομακρύνεται από τη φιλοσοφία του ολοήμερου σχολείου) αλλά και εκπαιδευτικά-συνδικαλιστικά (λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το εργασιακό καθεστώς των εκπαιδευτικών είναι αδιαμφισβήτητος παράγοντας επιτυχίας ή αποτυχίας του παιδαγωγικού έργου), και

(β) να γίνουν εκ μέρους του Υπουργείου Παιδείας και με την έγκριση του Υπουργείου Οικονομικών όλες οι κατάλληλες προετοιμασίες σε ζητήματα υλικοτεχνικής υποδομής και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, ώστε το νέο πρόγραμμα να τεθεί σε εφαρμογή ουσιαστικά και αποτελεσματικά και όχι επιφανειακά και ανεπαρκώς.

Θα επιχειρήσω να δώσω συνοπτικά μερικά από τα πλέον σημαντικά – κατά τη γνώμη μου – ζητήματα που προκύπτουν από την πρόταση, με τη μορφή ερωτήσεων προς το Υπουργείο Παιδείας:

ΚΟΥΙΖ:

Ποιο πανέξυπνο μυαλό συνέλαβε πρώτο την ιδέα του παγώματος των μισθών ως ισομερή κατανομή βαρών;

Και ποια "κεφάλια" (μόνο ένα "α" χωρίζει τη λέξη από τα "κεφάλαια") θα βρουν επιχειρήματα για να μας πείσουν ότι προστατεύουν (δήθεν) τους χαμηλόμισθους, όταν παγώνει ο μισθός και η ΑΤΑ, άρα μειώνεται αισθητά η αγοραστική ικανότητα του μισθωτού που βρίσκεται στην Α2, την Α5, την Α7, ή ακομη και...... την Α8 ή την Α10 (μετά από χρόνια σπουδών με φοιτητικά δάνεια) , ενώ ΔΕ θα πάθει τίποτα αυτός που βρίσκεται στην κορυφή της Α11, Α12, Α13, Α15 και βάλε, ο οποίος έχει ΗΔΗ φτάσει σε ένα ψηλό έως πολύ προνομιούχο μισθό;

Είναι αυτό κράτος δικαίου;
Ή μήπως ισότητα σημαινει αυτό που λένε οι Γάλλοι: "Ο ένας έχει το ρολόι κι ο άλλος δικαιούται να διαβάζει την ώρα"

Ανοιχτή επιστολή προς τον Υπουργό Παιδείας

Έντιμε κύριε Υπουργέ,

Με αφορμή δημόσια τοποθέτησή σας για το όραμά σας για την εκπαίδευση, απευθύνομαι σε σας, όχι με τη συνδικαλιστική μου ιδιότητα, αλλά ως μια απλή εκπαιδευτικός που δίνει – μαζί με τους συναδέλφους της – καθημερινά τη μάχη της για την αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου και ως εκ τούτου ανησυχεί για τις συνέπειες του ανίερου πολέμου που κάποιοι έχουν εξαπολύσει εναντίον των εκπαιδευτικών του δημοσίου.

Στόχος της επιστολής μου είναι να καλέσω εσάς, ως τον καθ’ύλη αρμόδιο Υπουργό, να στηρίξετε έμπρακτα εκείνους που τάχθηκαν να υπηρετούν με τις γνώσεις, τις δεξιότητες, το ήθος και το ζήλο τους το δημόσιο σχολείο στον τόπο μας: τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι βάλλονται δημόσια με ατεκμηρίωτο, άδικο και ιδιαίτερα προσβλητικό τρόπο από συγκεκριμένους εκπροσώπους του τύπου, συγκεκριμένα οργανωμένα σύνολα, αλλά και από διάφορους - ανυποψίαστους ή μη - πολίτες, σε μια ενορχηστρωμένη και ανέντιμη επίθεση, υποψήφιο θύμα της οποίας είναι το δημόσιο αγαθό της παιδείας.

Είμαι βέβαιη πως αντιλαμβάνεστε πόσο επικίνδυνη μπορεί να καταστεί για την παιδεία του τόπου μας αυτή η δημόσια συκοφαντία, ο προπηλακισμός και η πλήρης απαξίωση της κοινωνικής προσφοράς των λειτουργών της δημόσιας πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, η οποία εκδηλώθηκε πρόσφατα εξαιτίας των απεργιακών μέτρων των εκπαιδευτικών. Γνωρίζετε πως μαθητές και γονείς βομβαρδίζονται καθημερινά από τα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης, αφενός με ανακρίβειες και λανθασμένα στοιχεία αναφορικά με τα εργασιακά δεδομένα των εκπαιδευτικών (χρόνος εργασίας, καθήκοντα, ευθύνες, αμοιβές) και αφετέρου με προσβλητικά σχόλια για τις γνώσεις, την επαγγελματική επάρκεια, την προσωπικότητα και το ήθος των λειτουργών του δημόσιου σχολείου, τα οποία συχνά φτάνουν στα όρια της συκοφαντικής δυσφήμησης. Δε θα μεταφέρω τις καθ’ όλα απαξιωτικές λεκτικές εικόνες που κυκλοφορούν μέσω των ηλεκτρονικών σελίδων κοινωνικής δικτύωσης, γιατί είμαι βέβαιη πως είστε γνώστης του θέματος. Είμαι επίσης, βέβαιη, ότι, ως θεσμικά ο πλέον αρμόδιος για θέματα παιδείας, αντιλαμβάνεστε τις κοινωνικές συνέπειες της χειραγώγησης της κοινής γνώμης και ιδιαίτερα τις επιπτώσεις αυτού του φαινομένου στη στάση των μαθητών απέναντι στο φορέα της γνώσης και της παιδείας και άρα απέναντι στην ίδια τη μόρφωση που τους παρέχεται.

Υποθέτω πως συμφωνείτε μαζί μου για τα εξής: Όταν ο μαθητής γίνεται συνεχώς δέκτης απαξιωτικών όρων για την εργατικότητα και τη γνώση του δασκάλου του (και χρησιμοποιώ τον όρο «δάσκαλος» όπως τον χρησιμοποίησε ο μεγάλος παιδαγωγός Παπανούτσος), γίνεται επιρρεπής στην αμφισβήτηση ακόμη και του πλέον εργατικού και επαρκούς εκπαιδευτικού. Όταν οι γονείς των μαθητών μας εκφράζονται με ασέβεια απέναντι στο δάσκαλο, η μάχη για την ανάπτυξη του αλληλοσεβασμού και της αλληλοεκτίμησης στην παιδαγωγική διαδικασία γίνεται με προκαθορισμένα αρνητικά δεδομένα εις βάρος των ίδιων των αξιών και των παιδαγωγικών αρχών του σχολείου. Όταν τα κίνητρα και οι προθέσεις του εκπαιδευτικού απέναντι στους μαθητές του παρουσιάζονται διαστρεβλωμένα (π.χ. δεν εργάζεται για να τους στρέψει στα φροντιστήρια), όταν η αφοσίωση στην εργασία, η προσφορά, η εντιμότητα, ο ζήλος της συντριπτικής πλειονότητας των εκπαιδευτικών αποσιωπούνται, ενώ τη θέση τους παίρνουν παραπλανητικά στοιχεία και κακολογίες περί παραπαιδείας εις βάρος του συνόλου των εκπαιδευτικών, το αίσθημα της εμπιστοσύνης του μαθητή απέναντι στο δάσκαλο κλονίζεται. Κι όταν τα πρότυπα της γνώσης αναιρούνται, ο αγώνας που όλοι εμείς δίνουμε καθημερινά στην τάξη, αλλά και μέσα από τις άλλες σχολικές δραστηριότητες, για να καλλιεργήσουμε μια θετική στάση απέναντι στο μορφωτικό αγαθό, απέναντι στις πνευματικές και κοινωνικές αξίες της παιδείας, είναι εκ των προτέρων, αν όχι χαμένος, άνισος.

Πιστεύω, επίσης, πως ως επιστήμονας έχετε πλήρη επίγνωση ότι, όταν στα μάτια του νέου ανθρώπου ο παιδαγωγός παρουσιάζεται ως «ένας αργόσχολος και κακομαθημένος προνομιούχος που νοιάζεται μόνο για τα χρήματα», όλο το σύστημα αξιών στο οποίο στοχεύει το δημόσιο σχολείο αποδυναμώνεται, κλονίζεται, καταρρέει.

Κύριε Υπουργέ,

Έχοντας δώσει χαρακτηριστικά από την αρχή της ανάληψης των καθηκόντων σας το χαμόγελο ως το νέο σύμβολο του σχολικού κλίματος, πιστεύω πως διακρίνατε τη σημασία που αποκτά το αίσθημα της αυτοεκτίμησης και η αναγνώριση της αξιοπρέπειας σε εκείνους που καλούνται σήμερα να υλοποιήσουν το όραμα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης για ένα ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο. Πώς, όμως, μπορούν σήμερα οι εκπαιδευτικοί να στηρίξουν το δικό σας και το δικό τους, το κοινό μας όραμα για το δημόσιο σχολείο, εάν το κύρος τους καταρρακώνεται καθημερινά από θρασείς αυτοαναγορευθέντες «δημόσιους δικαστές», εάν προσβάλλεται και εξευτελίζεται με τόση ευκολία η αξιοπρέπεια τους, εάν αισθάνονται ότι αγωνίζονται μόνοι για τη διάσωση του κοινωνικού αγαθού της παιδείας με άνισους όρους και σε συνθήκες που δημιούργησαν οι πολέμιοι της δημόσιας εκπαίδευσης.

Κι επειδή δεν αμφιβάλλω ότι συμμερίζεστε την αγωνία των εκπαιδευτικών για τη συστηματική απαξίωση του ρόλου του δημόσιου σχολείου· ότι και δικό σας όραμα είναι η διαμόρφωση υγιούς προσωπικότητας των νέων μέσα από ένα σχολείο αλληλοσεβασμού, αλληλεγγύης, συνεργασίας και δημιουργικότητας· ότι έχετε διαπιστώσει την επαγγελματική και παιδαγωγική επάρκεια, την εντιμότητα και την εργατικότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών που υπηρετούν στα σχολεία μας· ότι έχετε επίγνωση του πολύπλευρου έργου και της προσφοράς τους, θέλω να πιστεύω πως δε θα διστάσετε να ανταποκριθείτε στις απαιτήσεις των καιρών για ειλικρινή και τεκμηριωμένη στήριξη των πραγματικών συνεργατών σας – των εκπαιδευτικών - στον κοινό μας αγώνα για αναβάθμιση του δημόσιου αγαθού της παιδείας στον τόπο μας.

Αναμένοντας τις ενέργειές σας προς τερματισμό της ψευδολογίας, των παραπλανητικών και συκοφαντικών ισχυρισμών των «δημόσιων κατηγόρων» μας, δηλώνω, ως εκπαιδευτικός, ότι το μοναδικό «υπερπρονόμιό μου» είναι ότι εργάζομαι με νέους ανθρώπους, το ήθος των οποίων δεν έχει ακόμη διαφθαρεί από την υποκρισία της εποχής μας.


Με τιμή

Βαλεντίνα Σαλτέ, Εκπαιδευτικός

Η «δαιμονοποίηση» των εκπαιδευτικών

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών -συνδικαλιστικών οργανώσεων απέναντι στα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, έχει παρατηρηθεί ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό φαινόμενο για το κοινωνικό γίγνεσθαι: κάποιοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί αλλά και (τυχαίο άραγε;) απλοί πολίτες έχουν εξαπολύσει μια – ας μου επιτραπεί – ατεκμηρίωτη και ιδιαίτερα προσβλητική λεκτική επίθεση εναντίον του συνόλου των εκπαιδευτικών και της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας, αγνοώντας προφανώς (συνειδητά ή ασυνείδητα) τις κοινωνικές διαστάσεις και συνέπειες μιας τέτοιας αντιμετώπισης.

Τα «πυρά» εκείνων που αποφάσισαν πως οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, και ιδιαίτερα οι εκπαιδευτικοί, είναι «τα κακά δαιμόνια» που ευθύνονται για το δημοσιονομικό έλλειμμα (και συνεπώς πρέπει να γίνουν οι αποδιοπομπαίοι τράγοι για όλα μας τα προβλήματα) επικεντρώνονται στα εξής σημεία:

«Οι εκπαιδευτικοί», λένε, «υπεραμοίβονται σε σχέση με το τι προσφέρουν. Οι μισθοί τους είναι πολύ ψηλοί, ενώ εργάζονται ελάχιστα, αφού τα παιδιά μας πρέπει να τρέχουν στα φροντιστήρια, για να μάθουν αυτά που δεν τους μαθαίνουν στο σχολείο. Έχουν πολλές διακοπές, εργάζονται μόνο τα πρωινά και τις περισσότερες ώρες στο σχολείο κάθονται. Είναι, λοιπόν, προνομιούχοι, και παίρνουν περισσότερα από όσα προσφέρουν. Άρα, το κράτος όχι μόνο πρέπει να περιορίσει δραστικά τα εισοδήματα των εκπαιδευτικών, αλλά πρέπει και να τους αυξήσει τη δουλειά». Κατά την άποψη μάλιστα κάποιων αρθρογράφων, «οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν κανένα δικαίωμα να διαμαρτύρονται για τις περικοπές που γίνονται στο μισθό τους και οι αργόσχολοι συνδικαλιστές θα ήταν καλύτερα να δούλευαν στο σχολείο, παρά να πληρώνονται από το κράτος για να διαμαρτύρονται για τα δήθεν κεκτημένα δικαιώματά τους.»

Μερικοί ακόμη αρθρογράφοι, «υπέρμαχοι» του δημόσιου σχολείου, συκοφαντούν συλλήβδην τους εκπαιδευτικούς για «ανικανότητα, ελλιπείς γνώσεις, οκνηρία», για « συχνές απουσίες από το σχολείο» και για «πολυήμερες άδειες με ψύλλου πήδημα» (χωρίς φυσικά να μελετήσουν τις στατιστικές). Από τη δημόσια προσβολή των εκπαιδευτικών δεν απουσιάζουν βεβαίως οι συκοφαντικές αναφορές «στους αργόσχολους» και «στους προβληματικούς καθηγητές», καθώς και στην παραπαιδεία, αφού – κατά την άποψη κάποιων δημόσιων κατηγόρων – «οι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους στο σχολείο, γιατί κάνουν φροντιστήρια τα απογεύματα στους μαθητές τους».

Θα μπορούσα να προσθέσω αρκετές ακόμη προσβλητικές αναφορές, οι οποίες ξεπερνούν τα όρια της ανοχής εκείνων που αισθάνονται για άλλη μια φορά το άδικο και αβάσιμο τέτοιων ισχυρισμών και που αντιλαμβάνονται τις βαθύτερες συνέπειες της «δαιμονοποίησης» των εκπαιδευτικών, οποιαδήποτε κι αν είναι τα κίνητρα των «δημόσιων κατηγόρων».

Αν και δεν είναι δύσκολο να ανατρέψω τεκμηριωμένα τα χάριν εντυπώσεων λεκτικά πυρά, δε θα μπω στον πειρασμό να το πράξω, γιατί δεν πιστεύω ότι ως εκπαιδευτικός ή ως συνδικαλίστρια έχω λόγο να «απολογηθώ» εκ μέρους των συναδέλφων μου. Αντιθέτως, ευελπιστώ ότι ο οποιοσδήποτε σκεπτόμενος πολίτης, με νηφάλιο πνεύμα και με πρόθεση αντικειμενικής αποτίμησης των δεδομένων, μπορεί αφενός να κατανοήσει τι σημαίνει η δήλωση της ΟΕΛΜΕΚ: «οι εκπαιδευτικοί αποδέχονται να συνεισφέρουν στα κρατικά ταμεία αυτό που τους αναλογεί», και αφετέρου να αξιολογήσει σωστά την πραγματική αξία της εργασίας και την προσφορά των εκπαιδευτικών.

Θέτω απλώς προς προβληματισμό κάποια ερωτήματα:

1. Ποιο είναι το ποσό της συνεισφοράς που αναλογεί στον κάθε ένα από τους πολίτες αυτής της χώρας, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται και να αναχαιτιστούν τα χειρότερα; Ποιοι τελικά πληρώνουν και ποιοι όχι;
2. Αμοίβονται προνομιακά οι εκπαιδευτικοί (με δεδομένες τις απαιτήσεις σε τετραετείς τουλάχιστον πανεπιστημιακές σπουδές, τα έτη αναμονής στον κατάλογο διοριστέων, την απαραίτητη ενός έτους προϋπηρεσιακή κατάρτιση για να προσληφθούν στην κλίμακα Α8 στην οποία προσλαμβάνονται όλοι οι πτυχιούχοι);
3. Μήπως τα πυρά που στρέφονται ενάντια στους εργαζόμενους στο δημόσιο, και δη στους εκπαιδευτικούς, απλώς προφυλάσσουν κάποιους άλλους πραγματικά προνομιούχους, ενώ ταυτόχρονα ετοιμάζουν το πεδίο για να πληγούν περαιτέρω και οι υπόλοιποι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα;
4. Τι θα έδειχνε μια ευρεία διερεύνηση και δημοσιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων όλων των πολιτών (συμπεριλαμβανομένων και των εκπαιδευτικών), του «πόθεν έσχες» και της πραγματικής συνεισφοράς του κάθε ενός στα κρατικά ταμεία; Ποιους βολεύει η απόκρυψη ή η συγκάλυψη στοιχείων, ώστε να στρεβλώνονται έντεχνα οι εκτιμήσεις των πολιτών για τα οικονομικά δεδομένα των μισθωτών; 
5. Είναι σύμφωνος με τη δημοσιογραφική δεοντολογία ο δημόσιος αφορισμός μιας τάξης εργαζομένων, όταν ο «καταγγέλλων» προφανώς δε γνωρίζει τα πραγματικά καθήκοντα και τις συνθήκες της εργασίας του συμπολίτη του, τις αντικειμενικές δυσκολίες και τις ευθύνες που η εργασία του συνεπάγεται; Σε ποια δεδομένα στηρίζονται εκείνοι που τόσο αλόγιστα και «μεγαλοστόμως» δηλώνουν ότι «ο πραγματικός χρόνος εργασίας ενός εκπαιδευτικού είναι ο χρόνος της παρουσίας του στην τάξη»;

Θεωρώ αχρείαστο να αναλύσω το τι απαιτεί μια σωστή διδασκαλία σε προετοιμασία, μελέτη, ετοιμασία υλικού, διόρθωμα, αλλά και διαρκή επιμόρφωση, αυτοαξιολόγηση, κ.τ.λ., με δεδομένη τη συνεχή εξέλιξη των επιστημών και της τεχνολογίας, αλλά και τις διαρκείς κοινωνικές αλλαγές, που απαιτούν ανανέωση των γνώσεων και των παιδαγωγικών μεθόδων και αδιάλειπτη ανατροφοδότηση μεταξύ διδάσκοντος και διδασκόντων. Ούτε είναι στις προθέσεις μου να προσβάλω εκείνους που, αγνοώντας προφανώς ζητήματα οργάνωσης και λειτουργίας του σχολείου, παραγνωρίζουν την εργασία και τις ευθύνες των εκπαιδευτικών στις ποικίλες και πολυάριθμες εξωδιδακτικές δραστηριότητες που συμβάλλουν στην πολύπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών και των εφήβων. Δεν μπορώ όμως να μη σχολιάσω την επιπόλαια απόπειρα μετακύλισης των ευθυνών για τα πραγματικά προβλήματα του δημόσιου σχολείου (π.χ. βία και παραβατικότητα, αλφαβητισμός και σχολική αποτυχία) στους λειτουργούς που το υπηρετούν. Γιατί πιστεύω πως τόσο η ηθελημένη άγνοια - και συνεπώς η συγκάλυψη - των πολλαπλών κοινωνικοοικονομικών παραγόντων που οδηγούν στη σχολική αποτυχία και την παραπαιδεία, όσο και η ανάγκη κάποιων να αποδώσουν τις ευθύνες για όλα τα κακά του δημόσιου σχολείου στους «ανεπαρκείς και αργόσχολους» εκπαιδευτικούς, επαυξάνουν τα προβλήματα, αφού μας απομακρύνουν από οποιαδήποτε προοπτική ουσιαστικής κατανόησης και αντιμετώπισης των προβληματικών φαινομένων στη ρίζα τους και άρα υποσκάπτουν τις όποιες ειλικρινείς απόπειρες αναβάθμισης του δημόσιου σχολείου.

Κλείνω με δύο ακόμη ερωτήματα:

1. Πόσο επικίνδυνο για τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών είναι να προσβάλλονται δημόσια έννομες συνδικαλιστικές ενέργειες, όταν στο πρόσωπο και τις συνδικαλιστικές αποφάσεις της ηγεσίας της ΟΕΛΜΕΚ πλήττεται η πολιτική χρησιμότητα και η κοινωνική ωφέλεια ενός κατοχυρωμένου από το σύνταγμα δικαιώματος των εργαζομένων: αυτό του συνδικαλίζεσθαι;
2. Πόσο ζημιογόνο είναι για το κύρος και την αξιοπιστία της Δημόσιας Εκπαίδευσης, όταν συστηματικά και εν αδίκω πλήττεται δημόσια η αξιοπρέπεια και η εργασιακή επάρκεια των εκπαιδευτικών με ατεκμηρίωτους και παραπλανητικούς ισχυρισμούς; Πώς θα καλλιεργηθεί ο σεβασμός και η εκτίμηση για τη γνώση, όταν γονείς και μαθητές βομβαρδίζονται με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τους λειτουργούς της δημόσιας εκπαίδευσης που έχουν αναλάβει ως καθήκον όχι μόνο τη μετάδοση γνώσεων και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων, αλλά και τη διάπλαση του ήθους των μαθητών μας;

Προτού, λοιπόν, οι αλόγιστοι και επιπόλαιοι ισχυρισμοί εις βάρος των εκπαιδευτικών προκαλέσουν περαιτέρω φαινόμενα απαξίωσης της γνώσης ή ακόμη και νέα κρούσματα βίας στα δημόσια σχολεία, ας μας προβληματίσει ποιανών πραγματικά τα συμφέροντα υπηρετεί η «δαιμονοποίηση» του παιδαγωγού και πόσο σοβαρές μπορεί να είναι οι κοινωνικές συνέπειες της «διαπόμπευσης» εκείνων που τάχθηκαν να υπηρετούν με τις γνώσεις και την ψυχή τους το δύσκολο έργο της μόρφωσης των παιδιών μας.

Στην κατάψυξη το «νέο» σχέδιο αξιολόγησης

Το πιο κάτω κείμενο, όπως και το προηγούμενο για το ωρολόγιο πρόγραμμα, εμφανίστηκε μια μέρα κατά περίεργο τρόπο με γράμματα και αριθμούς μιας γλώσσας που μόνο ο ΗΥ μπορεί να διαβάσει. Στην προσπάθειά μου να το ανεβάσω ξανά πριν αρκετές μέρες, ο δαίμων της τεχνολογίας επέμενε να το αναρτά στη δική του γλώσσα. Δοκιμάζω και πάλι, όχι από εγωπαθές πείσμα, αλλά γιατί θεωρώ καλό να μείνει στο ιστολόγιο αυτό ένα κείμενο με θέσεις που (εξ όσων είμαι σε θέση να γνωρίζω) προκάλεσαν αντιδράσεις ανάμεσα στους συναδέλφους που το διάβασαν στην εφημερίδα της Νέας Κίνησης Καθηγητών. Επιμένω, λοιπόν, ευελπιστώντας ότι το κείμενο αυτό, εάν καταφέρει να εμφανιστεί σε γλώσσα αναγνώσιμη, θα συμβάλει στη συζήτηση για το νέο σχέδιο αξιολόγησης, όταν φυσικά βγει από την κατάψυξη στην οποία την καταδίκασαν κάποιοι.

Νέο ωρολόγιο πρόγραμμα: 2-1+3-4=Χ ;

Το πιο κάτω κείμενο, για λόγους προφανώς περίεργους της γλώσσας των Η/Υ που δεν κατανοώ, εξαφανίστηκε από το ιστολόγιο αυτό. Το αναρτώ ξανά, έστω και παλαιότερο, γιατί θεωρώ πως παραμένει επίκαιρο.

Το θέατρο του παραλόγου των τελευταίων ημερών του σχολείου

Κάθε χρόνο το τελευταίο 15ήμερο του σχολικού έτους επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό στα Λύκεια (κυρίως στη Γ Λυκείου) και εν μέρει και στα Γυμνάσια. Οι μαθητές έρχονται στο σχολείο επιλεκτικά, «για να μη χάνουν το χρόνο τους σε μη εξεταζόμενα μαθήματα». Έρχονται κυρίως όσοι κινδυνεύουν να μείνουν ανεξεταστέοι ή στάσιμοι λόγω ελλιπούς φοίτησης. Όλοι το γνωρίζουμε εκ των προτέρων και αισθανόμαστε ανήμποροι να ελέγξουμε την «πτωτική» τάση στους αριθμούς των μαθητών που βρίσκονται στην τάξη.

Τι κάνει το Υπουργείο Παιδείας;

Και τώρα πώς θα μας φακελώνουν άραγε;

Ο εκπαιδευτικός κόσμος κέρδισε πρόσφατα μια σημαντική μάχη για την επαγγελματική του αξιοπρέπεια: Με απόφαση της Βουλής ψηφίστηκε η τροποποίηση της νομοθεσίας που αφορά στην κοινοποίηση των υπηρεσιακών εκθέσεων / αξιολογήσεων, ενώ αναμένεται ακόμη να δοθεί στους Εκπαιδευτικούς και το δικαίωμα πρόσβασης στους φακέλους που βρίσκονται στην ΕΕΥ.

Η εξέλιξη αυτή ολοκληρώνει - σε νομικό επίπεδο - τους συνδικαλιστικούς αγώνες στους οποίους η Νέα Κίνηση Καθηγητών πρωτοστάτησε για την κατάργηση του "μυστικού φακελώματος" των Εκπαιδευτικών από τους ιεραρχικά ανώτερούς τους, με όσα αυτό συνεπάγεται. (Λεπτομέρειες, για όσους δε γνωρίζουν, μπορείτε να βρείτε κάτω από την ετικέτα "Ελευθερία της έκφρασης".)

Όσοι από μας ανέκαθεν καταγγέλλαμε και καταδικάζαμε το καθεστώς αδιαφάνειας που επέτρεπε την αδικία και την κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους εκπροσώπων του Υπουργείου Παιδείας, ενώ έδινε τη δυνατότητα για καταδυνάστευση των εκπαιδευτικών και προσβολή της αξιοπρέπειάς τους, θεωρούμε ως ιδιαίτερα θετική και αυτή την εξέλιξη, μετά και την αλλαγή της νομοθεσίας όσον αφορά στο δικαίωμά μας στην ελεύθερη έκφραση.

"Εύγε" (!!!) στην ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ για το "συνδικαλιστικό" της ήθος και έθος υποταγής

Η ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ απέστειλε επιστολή στο Υπουργείο Παιδείας για να ζητήσει να της σταλεί η πρόταση του για το νέο Ωρολόγιο Πρόγραμμα (ξέρετε, εκείνο που - ως είθισται - διέρρευσε στον τύπο, αλλά ακόμη δε δόθηκε στους άμεσα ενδιαφερομένους). Και... με πλήρη συναίσθηση της συνδικαλιστικής της ευθύνης (!!!) με τα λεγόμενά της προδιαθέτει το Υπουργείο ότι η πρότασή του θα γίνει αποδεκτή.

Προτού την δουν (επίσημα τουλάχιστον), προτού καταθέσουν τις θέσεις τους οι Κλάδοι και οι Κινήσεις, προτού διαβουλευθούν, δηλώνουν ότι βιάζονται να πάρουν την πρόταση, για να προλάβουν (άκουσον, άκουσον), να τη συμφωνήσουν έγκαιρα, ώστε να εφαρμοστεί τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. 

Τόση σπουδή! Μπας και δεν προλάβουμε και χάσουμε την ευκαιρία... 

Και τόση ανησυχία, γιατί η καθυστέρηση θα είναι "ανασταλτικός παράγοντας για την εφαρμογή της το Σεπτέμβρη". (Άλλοι θα έπρεπε να ανησυχούν, κύριοι της Γραμματείας, για τα του οίκου τους, για τις συνέπειες της όλης καθυστέρησης.) Αλλά και τόση υποταγή από τους συνδικαλιστές μας στο προεδρείο! Εύγε!!!

Για του λόγου το αληθές, διαβάστε την επιστολή (όπως στάλθηκε σε όλους τους Γενικούς Αντιπροσώπους) και θαυμάστε τους:

Αποδυνάμωση VS Aυτονόμηση της σχολικής μονάδας

Ακόμη ένα πλήγμα στο κύρος αλλά και στα περιθώρια αυτενέργειας των Εκπαιδευτικών ήταν η απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να αφαιρέσει από τους Καθηγητικούς Συλλόγους το δικαίωμα της διά παντός αποβολής των μαθητών.

Απευθυνόμενη στους ιθύνοντες που αποφάσισαν ερήμην των Εκπαιδευτικών και χωρίς να ζουν την καθημερινότητα του σχολείου, θα ήθελα να τους γνωστοποιήσω τα εξής:

Δεν είναι, γιατί θέλουμε να διώχνουμε τους μαθητές μας, ούτε γιατί αισθανόμαστε περήφανοι, όταν αναγκαζόμαστε να καταφύγουμε στην έσχατη αυτή «λύση». Δεν είναι γι’ αυτούς τους λόγους που διαμαρτυρόμαστε για την εν λόγω απόφαση. Είναι γιατί τα δημόσια σχολεία έχουν καταντήσει χώρος απασχόλησης για κάποιους μαθητές (με τις ευλογίες της πολιτείας, άραγε, ή με την αδράνεια εκείνων που έχουν ταχθεί να αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς;), ενώ κανείς ιθύνων νους δεν τολμά να αναγνωρίσει πραγματικά τις ευθύνες του ως συναποφασίζων για τόσο σοβαρά θέματα, αλλά και να πράξει αναλόγως και με σεβασμό απέναντι στους λοιπούς εμπλεκόμενους.

Ειδήσεις και "ειδήσεις" περί των εκπαιδευτικών

Σε περίοδο από την οποία απουσιάζουν οι "ειδήσεις" για τα της Παιδείας, οι δημοσιογράφοι που ασχολούνται με τα εκπαιδευτικά αναζητούν θέματα για να γεμίζουν τις στήλες τους. Όταν μάλιστα γνωρίζουν ότι κάποιες αναφορές τους θα πυροδοτήσουν αντιδράσεις, τότε η γραφίδα τους γίνεται γλαφυρότερη μέχρι και προκλητική - ενίοτε μάλιστα προσβλητική - απέναντι στους εκπαιδευτικούς.

Ούτε μία γυναίκα στην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας

Δημοσιεύεται πιο κάτω κείμενο που κυκλοφόρησε ηλεκτρονικά από το Μεσογειακό Ινστιτούτο Μελετών Κοινωνικού Φύλου (MIGS), το οποίο εκφράζει πλήρως την κριτική μου στάση για το ζήτημα της μη εκπροσώπησης των γυναικών στη νέα Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας που διορίστηκε αυτή τη βδομάδα.

Προβληματισμοί για το νέο σχέδιο αξιολόγησης

Δόθηκε πρόσφατα στις Εκπαιδευτικές Οργανώσεις η «Αναθεωρημένη πρόταση του Υπουργείου Παιδείας για ένα νέο σύστημα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών λειτουργών». Η πρόταση περιλαμβάνει και τα περιβόητα παραρτήματα που αφορούν στην οικονομική πτυχή του νέου σχεδίου αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, τα οποία, ενώ «διέρρευσαν» στον ημερήσιο τύπο στις αρχές Ιουλίου του 2010, δε δίνονταν μέχρι τώρα στους άμεσα εμπλεκόμενους φορείς, παρά την επανειλημμένη υποβολή του σχετικού αιτήματος από όλες τις εκπαιδευτικές οργανώσεις.

Εκπαιδευτικό Υπόμνημα του 1930 για τα (σημερινά) «παρ’ημίν εκπαιδευτικά» και το... «βαθύ κράτος»

Το πιο κάτω κείμενο ξεκίνησε να γράφεται πριν από κανένα μήνα, μετά από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με μια φίλη νηπιαγωγό σε μια υπέροχη γυναικοπαρέα - όπως αυτές που απευλευθερώνουν τις θηλυκές δυνάμες της σκέψης.

Ανάρτησα τότε την πρώτη μορφή του υπό τον τίτλο: "Επιστήμονες" από τα έξι ή παιδιά που χαίρονται το παιχνίδι;

Η επαφή μου με το έργο της Περσεφόνης Παπαδοπούλου, της λαμπρής αυτής γυναίκας παιδαγωγού που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά στην Κύπρο με τη δύναμη μιας γυναικείας συντροφιάς (τις "Εστιάδες"), του έδωσε φως από το παρελθόν και την ιστορία της "εν Κύπρω Εκπαιδεύσεως".

Το Υπουργείο Παιδείας και ο πολιτικός προϊστάμενος με τις δηλώσεις του "φρόντισαν" να μου δώσουν τη συνέχεια του κειμένου. Το κείμενο ολόκληρο - όπως ακολουθεί - δημοσιεύεται (εκτός απροόπτου) αύριο Κυριακή στον Πολίτη. 

Ελπίζω να εμπλουτίσετε με σχόλια το - κατά τον Υπουργό - "βαθύ κράτος" των Εκπαιδευτικών,  για να "φωτίσουμε" μαζί αυτά που συνιστούν συμπεριφορές που θυμίζουν "βαθύ κράτος"  στον τόπο μας. Γιατί, εξάλλου, ως γνωστό, ο όρος παραπέμπει σε συγκεκριμένες συμπεριφορές και πολιτικές θέσεις στην Τουρκία, με τις οποίες ατυχώς παραλληλίστηκε η στάση των εκπαιδευτικών.

Νέο σχέδιο αξιολόγησης

Το Υπουργείο Παιδείας έχει αποστείλει στην ΟΕΛΜΕΚ το νέο σχέδιο αξιολόγησης, δίνοντας αυτή τη φορά και τα παραρτήματα με τα οικονομικά δεδομένα της πρότασης.
Δύο καταρχήν σχόλια έχω να καταθέσω, προτού προχωρήσω σε περαιτέρω ανάλυση της πολυαναμενόμενης πρότασης:

1. Διοικητισμός, διοικητισμός, διοικητισμός, σε όλο του το μεγαλείο.
2. Φαίνεται ότι η πρόταση δεν έγινε για να βελτιωθεί το σύστημα αξιολόγησης προς όφελος της δημόσιας εκπαίδευσης, αλλά για να πετύχει το Υπουργείο "εξοικονομήσεις". 

Θα επανέλθω δριμύτερη με περαιτέρω σχόλια και επεξηγήσεις.

Σχεδιασμός νέου ωρολόγιου προγράμματος: αυτοσκοπός ή ... ;

(συνέχεια του κειμένου που αναρτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου, το οποίο δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα "Πολίτης" την περασμένη Κυριακή)

Δόθηκαν, τελικά, την εβδομάδα που μας πέρασε και επίσημα οι προτάσεις για ένα νέο ωρολόγιο πρόγραμμα στη Δημοτική και τη Μέση Εκπαίδευση. Και παρουσιάζονται, βεβαίως, ως εισηγήσεις της Επιτροπής Διαμόρφωσης Αναλυτικών Προγραμμάτων. Για το ποιος φέρει την ευθύνη των προτάσεων, έχω γράψει την περασμένη εβδομάδα και δεν προτίθεμαι να το σχολιάσω περαιτέρω. (βλ. και ανάρτηση εδώ, λίγο πιο κάτω) Θα καταθέσω όμως κάποια ερωτήματα και προσωπικές ανησυχίες ως προς το περιεχόμενό τους, προς προβληματισμό όσων ανησυχούν για τα της παιδείας και της πολιτείας.

"Επιστήμονες" από τα έξι ή παιδιά που χαίρονται το παιχνίδι;

Κουβέντιαζα τις προάλλες με μια φίλη νηπιαγωγό για την πίεση που αισθάνεται για να λειτουργήσει στα μέτρα που τη θέλει το σύστημα: φυλλάδια, ύλη, πρόγραμμα, άγχος να καλυφθεί η ύλη. Ναι, άγχος να καλυφθεί η ύλη!!! Πού; στην Προδημοτική.

Σχεδιασμός νέου ωρολόγιου προγράμματος: αυτοσκοπός ή ... ;

Δόθηκαν πρόσφατα από τους συνεργάτες του Υπουργού Παιδείας δύο προτάσεις για ένα νέο ωρολόγιο πρόγραμμα στη Μέση Εκπαίδευση. Η μία, με χειρόγραφη σημείωση, φέρεται ως πρόταση του επικεφαλής του Γραφείου των Αναλυτικών Προγραμμάτων, κ. Τσιάκαλου. Η άλλη, πάλι χειρόγραφα, αποδίδεται στο Γραφείο Αναλυτικών Προγραμμάτων. Δηλαδή αυτού του οποίου προϊσταται ο κ. Τσιάκαλος. Άξιον απορίας είναι ότι από το ίδιο γραφείο κυκλοφορούν δύο προτάσεις διαφορετικής φιλοσοφίας ως προς τις προσφερόμενες δέσμες μαθημάτων, ενώ μάλιστα σε καμία από τις δύο δε φαίνεται η επίσημη θέση του Υπουργείου Παιδείας.