Αποχαιρετισμός

... στον παπά μου - 40 μέρες σήμερα από εκείνη την Παρασκευή που μας έφυγε - τα λόγια που τον συνόδευσαν την ώρα του αποχαιρετισμού μας, μικρή προσφορά στην προσωπικότητά του...

Αποχαιρετισμός στην αγαπημένη μου Σύλβια που μας έφυγε τόσο νωρίς...

"Πολυαγαπημένη μας Σύλβια,

Βαρύς ο ρόλος να εκφράσω σήμερα τα συναισθήματα που πλημμυρίζουν τις ψυχές όλων όσοι αισθανόμαστε σήμερα ορφανοί από την απώλειά σου... επώδυνη η ευθύνη να μιλήσω γι’ αυτό που υπήρξες στη ζωή, έχοντας αποδεχτεί ότι δεν είσαι πια μαζί μας. Κι όμως, Σύλβιά μου, δε θα σου πω πόσο αβάσταχτο πόνο βιώνουμε γιατί σε χάσαμε, θα σου μιλήσω για τη βαθειά περηφάνεια που νιώθουμε για σένα, γιατί τόσα χρόνια ήσουν για όλους εμάς που σε συνοδεύουμε νοερά στο τελευταίο σου ταξίδι «ο δικός μας άνθρωπος», ο ξεχωριστός, ήσουν και θα είσαι ο φωτοδότης και η δύναμή μας, το πρότυπο της αγωνιστικότητας και της αξιοπρέπειας, η αδελφή και φίλη μας, η Σύλβιά μας και η Σύλβια του κόσμου όλου.

Αντί άλλων ευχών... ένα "δώρο ασημένιο ποίημα"

Αφιερωμένο σε όσους περάσουν από δω... τυχαία ή αναζητώντας τους ασπαλάθους... χωρίς χρυσόσκονη γιορταστική, αλλά με ευχές για μέθεξη στον ποιητικό λόγο και σε όσα η ποίηση μας οδηγεί.

Με αιώνια ευγνωμοσύνη στον αγαπημένο Οδυσσέα Ελύτη που μας το χάρισε, διαχρονικά επίκαιρο κι αυθεντικό...

Δώρο Ασημένιο Ποίημα
Oδυσσέας Ελύτης, από το "Tο Φωτόδεντρο και η Δέκατη Tέταρτη Oμορφιά", Ίκαρος 1971

Ξέρω πως είναι τίποτε όλ' αυτά και πως η γλώσσα
που μιλώ δεν έχει αλφάβητο

Aφού και ο ήλιος και τα κύματα είναι μια γραφή συλ-
λαβική που την αποκρυπτογραφείς μονάχα στους και-
ρούς της λύπης και της εξορίας

Kι η πατρίδα μια τοιχογραφία μ' επιστρώσεις διαδο-
χικές φράγκικες ή σλαβικές που αν τύχει και
βαλθείς για να την αποκαταστήσεις πας αμέσως φυλακή
και δίνεις λόγο

Σ' ένα πλήθος Eξουσίες ξένες μέσω της δικής σου
πάντοτε

Όπως γίνεται για τις συμφορές

Όμως ας φανταστούμε σ' ένα παλαιών καιρών αλώνι
που μπορεί να 'ναι και σε πολυκατοικία ότι παίζουνε
παιδιά και ότι αυτός που χάνει

Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς να πει στους
άλλους και να δώσει μιαν αλήθεια

Oπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι
τους ένα μικρό

Δώρο ασημένιο ποίημα.

Αφιερωμένο στη Μαρία Κελίρη Ιωαννίδου, Σύζυγο, Μάνα, Φιλόλογο

Το κείμενο της πιο κάτω ανάρτησης γράφτηκε πριν καιρό - σίγουρα πριν τις 11 Ιουλίου - και στάλθηκε τότε στις εφημερίδες για δημοσίευση. Αφιερώνεται εδώ τιμητικά στη φίλη και συνάδελφο Φιλόλογο Μαρία Κελίρη Ιωαννίδου, σύζυγο του ήρωα Αντρέα Ιωαννίδη που έπεσε μαχόμενος ενάντια στην εγκληματική ανευθυνότητα των κατά τίτλο και μόνο υπευθύνων. Η εντιμότητα και το ήθος του εκλιπόντος είναι γνωστά σε όλους. Ας μου επιτραπεί - έστω και με αυτό τον τρόπο - να τιμήσω από αυτό το ιστολόγιο τη Μαρία, γνωστή για την ευθυκρισία της, τη γνήσια αγάπη για τον τόπο μας, την καθάρια όμορφη ψυχή της, για την ειλικρίνεια και την εντιμότητά της απέναντι στην επιστήμη της, τους συναδέλφους της, τους μαθητές-παιδιά της, για το ξεχωριστό της ήθος που την αξίωσε να ζήσει δίπλα σε εκείνον που  φώτισε με τη θυσία του την έννοια της αρετής.

Μαρία μου, το πιο κάτω κείμενο (Εξετάζοντας την ποιητική του Κώστα Μόντη και του Γιώργου Σεφέρη στις Παγκύπριες Εξετάσεις) το έγραψα πριν λίγες μέρες με μοναδικό γνώμονα την αγωνία μου για την αλήθεια.  Σήμερα - και μακάρι να μη φτάναμε ποτέ στις τραγικές αυτές ώρες -  στο αφιερώνω, ως συμβολική πράξη αναζήτησης της αλήθειας. Έστω κι αν το θέμα του είναι "μικρό" μπροστά στις αλήθειες που πρέπει όλοι μας να αναζητήσουμε ως χρέος απέναντι στους αδικοχαμένους και απέναντι στον τόπο μας, έστω κι αν κατανοώ πως "δεν είναι η ώρα γι αυτά τώρα", εύχομαι πως σύντομα θα σε γυρέψουν οι λογοτεχνικές σου αναζητήσεις και ανησυχίες, για να μπορέσεις να δώσεις με το δικό σου τρόπο την αλήθεια που καίει την ψυχή σου. Ως τότε, εύχομαι οι αλήθειες των άλλων για τα μικρότερα θέματα της ζωής, να κρατούν αναμμένο το λυχνάρι της αναζήτησης.

Πενθούμε μαζί σας ανήμποροι για λέξεις

Με τη σκέψη στο Νικόλα και τη Μαρία, και σε όσους έχασαν δικούς τους σήμερα, χωρίς να μπορούμε να δώσουμε λέξεις παρηγοριάς.


Μόνο την υπόσχεση πως ως πολίτες που νοιαζόμαστε για τον τόπο μας, θα βρούμε τον τρόπο να διεκδικήσουμε απόδοση ευθυνών και τιμωρία όσων εγκλημάτισαν με την αδιαφορία και την ανευθυνότητα τους.


Ως ελάχιστο φόρο τιμής στον Αντρέα Ιωαννίδη που τίμησε το αξίωμα του, να βροντοφωνάξουμε πως δεν θα ανεχτούμε άλλη πολιτική υποκρισία.

Αυστηρώς προσωπικό

Είναι μέρες που ο ΗΥ παίζει με τα νεύρα μας, λες και η  αρνητική ενέργεια του γράφοντος μεταφέρεται στο πληκτρολόγιο και του υποβάλλει να μην υπακούσει στις εντολές που του δίνονται.

Κάπως έτσι εμφανίστηκε στην οθόνη αυτού του ιστολογίου με γράμματα ακατανόητα μια ανάρτηση με τίτλο "Περί ήθους μέμνησο" γραμμένη πριν από 3 βδομάδες, με πόνο ψυχής, θυμό, ενοχή, πικρία, δυσάρεστη έκπληξη, παράπονο, αγωνία... για πολλά που συνέβησαν εκείνες τις μέρες. Για απανωτά κι επώδυνα, για απρόβλεπτα και προβλεπτά αλλά πάλι εξοργιστικά. Κι επειδή φαίνεται πως ασυνείδητα κάτι μέσα μας αποφασίζει πως δεν πρέπει να μένουν στη μνήμη τα κείμενα που βγαίνουν σε συνθήκες υπέρμετρης έντασης, μεγάλης οδύνης, θυμού ή ακόμη συνδυασμένων ανεξέλεγκτων συναισθημάτων, δεν πρόλαβα να κρατήσω το κείμενο σε καμιά άλλη μορφή, προτού η οθόνη μου το εμφανίσει σε ακατανόητα σύμβολα μιας γλώσσας που μου διαφεύγει εντελώς. Κατέβασα την ανάρτηση και προσπάθησα να την επαναφέρω. Μάταια. Τα περίεργα σύμβολα (αριθμοί και μερικά γράμματα χωρίς νόημα), έμειναν στις πρόχειρες αναρτήσεις, να μου θυμίζουν μια νύχτα κατά την οποία - για τον ποιητή -

Πώς να τους πης πως έπηξε το μελάνι στην πέννα σου,

πώς να τους πης πως έπηξε το αίμα στην καρδιά σου;

Όταν φεύγει ένας δικός σου άνθρωπος...

... η ζωή αδειάζει, όσα λόγια παρηγοριάς κι αν ακούς, όσο παρήγορα άλλα κι αν σκέφτεσαι. Το πένθος είναι βαρύ και στην ουσία ανέκφραστο. Το ξέρουμε όλοι. Και δε μετράει ούτε ο χρόνος, ούτε η ηλικία, ούτε το τι έζησε αυτός που έφυγε. Μετράει ότι δεν είναι εδώ πια, ότι το σπίτι αδειάζει από τη ζωντανή του παρουσία, ότι ξέρεις πως δε θα ακούσεις ξανά τη φωνή του. Μετράει πως βλέπεις τους δικούς σου ανθρώπους να πονούν και δεν ξέρεις πώς να τους προστατεύσεις από τον πόνο της απώλειας, πώς να γεμίσεις το κενό της απουσίας. Γιατί δεν πρόλαβες να πεις όσα ήθελες πριν φύγει, γιατί δεν πρόλαβες να κάνεις όσα λογάριαζες πριν φύγει. 

"... στάζει στον ύπνο μνησιπήμων πόνος..."

Εννιά μέρες κιόλας. Εκεί δε γίνονται μνημόσυνα. Ας είναι κι από δω, δυο λόγια μνήμης, για την ψυχή σου. Συνηθισμένα και τετριμμένα ίσως για τους άλλους, επώδυνα γι αυτούς που βιώνουν την απώλεια.
Σε μνημονεύω και σε χαιρετώ λοιπόν κι από δω, όπως σε χαιρέτησα με λίγο χώμα δίπλα στα κυπαρίσια εκεί κάτω, μ'ένα μεγάλο ευχαριστώ, για το σύντροφο της ζωής και τα παιδιά μου. Να το πάρεις μαζί σου μαζί με την αγάπη μας, εκεί που πας...

Στο καλό Άκη...

μόνο αυτό μπορώ να σου πω απόψε,

γιατί δεν μπορώ να δεχτώ πως μας έφυγες.

Καλό δρόμο...

Καλό σου ταξίδι, Χριστόφορε, ήρεμα πια και γαλήνια...

Αποχαιρετώντας μια μικρή "Αλεξάνδρεια"...

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον Ι.Θ. και σε όσους άλλους - ευτυχείς "Αλεξανδρινούς" - καλούνται να ακούσουν ως τελευταίαν απόλαυσι τις εξαίσιες μουσικές του αόρατου θιάσου.
Από μένα για μένα, αλλά και για σας που αξιωθήκαμε μια τέτοια πόλι και που - αποχαιρετώντας την με συγκίνησιν - ετοιμαζόμαστε σα θαρραλέοι για νέες Αλεξάντρειες.

Ακούστε το πιο κάτω, από έναν μεγάλο του θεάτρου...
http://www.youtube.com/watch?v=zwNrbEFPPGc 

 

Για το Γιώργη που μας έφυγε τόσο νωρίς...

... και που άφησε μια γλυκιά γελαστή ανάσα από όπου πέρασε, από όπου πρόλαβε να περάσει στα δεκάξι χρόνια της ζωής του.
Για το Γιώργη - τον Αρχιμήδη όπως τον αποκαλούσε η παρέα του εδώ στη μικρή δεύτερη του πατρίδα - που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει κι όμως ήταν τόσο μεγάλος. Που μας έφυγε πριν δυο χρόνια, κι από τότε ο Ιούλης αποπνέει θλίψη, κι από τότε ο Ιούλης γεμίζει με το τραγούδι της Δροσούλας.
Για την Αβγούλα - μάνα, μάνα όλων και πριν και μετά...
Για τους φίλους του που τον έκλαψαν και τον θυμούνται, για όλα τα παιδιά που σαν το Γιώργη ψάχνονται, βασανίζουν την ψυχή τους με αναπάντητα ερωτήματα, αναζητούν δρόμους αλλιώτικους, παγιδεύονται μες στον εαυτό τους, μάχονται τις ανασφάλειες και τους φόβους, και μας χαρίζουν ελπίδα πως όσο υπάρχουν Γιώργηδες στον κόσμο, αξίζει να επιμένουμε.
Για την ψυχούλα του που μας έρχεται κάθε καλοκαίρι στην Κύπρο να δροσιστεί...

Από καρδιάς: Στερνό αντίο στο Γιάννη Κατσούρη

Είναι μέρες που ο τόπος γίνεται φτωχότερος κι ο καθένας από μας συναισθάνεται - ακόμη κι αν δε βρίσκεται κοντά στους στενούς συγγενείς και φίλου εκείνου που έφυγε - το κενό, την ερήμωση που αφήνει η απουσία του. Είναι και που στον πνευματικό ουρανό του τόπου μας έχει απλωθεί η "νοσταλγία του βάρους" - κατά τον ποιητή - του βάρους μιας προσωπικότητας ξεχωριστής και μοναδικής στα δικά μας τα μέρη, εκείνα που η πνευματικά άνυδρη εποχή μας δυσκολεύεται να τοπογραφήσει.