"Κυπρέικη λεβεντιά" (;)

Από τον καλό φίλο Χρήστο Χρηστίδη, Θεσσαλονικέα, το σονέτο που ακολουθεί, σατιρικό και εύστοχο για το "όχι" της Κύπρου εν έτει 2013...

Κυπρέικη λεβεντιά

"Ο Ακρίτας είμαι Χάροντα,
δεν περνώ με τα χρόνια,
στης αφρογέννητης τα μαρμαρένια αλώνια
το μαύρο περιφρόνησα το δράκοντα!"

Μια μικρή του χάρτη κουκίδα
ενάντια στου νέου Γολιάθ τη λόγχη,
του Δαυίδ το ΟΧΙ
για μια νέα στην Ευρώπη ελπίδα.

Ξανά σταθήκατε ακρίτες γενναίοι,
πάντοτε υπερήφανοι, πάντοτε νέοι,
παιδιά από μια λεβεντογέννα ράτσα.

Σας καμαρώνει παντού ο Ελληνισμός.
Κι αν σας λύγισε ο ωμός εκβιασμός,
το ΟΧΙ σας μούντζα στων παχύδερμων τη φάτσα!

... κι ας μετατράπηκε, Αγαπητέ Χρήστο, τόσο σύντομα το "όχι" σε "ναι" , αφού η αισχροκέρδεια και η εγκληματική ανευθυνότητα μιας μερίδας "πολιτών" μάς τοποθέτησε μεταξύ σφύρας και άκμονος.

Όταν οι μαθητές αρθρογραφούν...

Όταν οι μαθητές αρθρογραφούν με επιχειρήματα και σωστό λόγο, όταν επικαλούνται αυτά που με τόσο κόπο τους διδάσκουμε ,γιατί αισθάνονται πώς τα λόγια των δασκάλων τους γίνονται έπεα πτερόεντα κατά την περίοδο των εξετάσεων, τότε εμείς, ως εκπαιδευτικοί, οφείλουμε να τους δώσουμε χώρο για να εκφράσουν τις απόψεις τους. Οφείλουμε να τις σεβαστούμε και να τις ακούσουμε, να τις στηρίξουμε εάν τις κρίνουμε ορθές, ακόμη κι αν μας θίγουν ως εκπαιδευτικούς και, κυρίως, όταν μας αφήνουν εκτεθειμένους στα μάτια των νέων παιδιών του τόπου μας.

Παραθέτω πιο κάτω κείμενο που πήρα από μαθήτριά μου, η οποία διαμαρτύρεται έντονα για το γραπτό των Μαθηματικών κατεύθυνσης. Δεν κρίνω αναγκαίο να σχολιάσω το σπάνιο ήθος και τις ικανότητες της μαθήτριας. Αυτά εξάλλου φαίνονται μέσα από το λόγο της: ελεύθερο, τεκμηριωμένο, θαρραλέο. Να, λοιπόν, τι έγραψε η Ζωή:

Το πόρισμα Πολυβίου και το πολιτειακό σύστημα της Κύπρου

Το κεφ. 11 του πορίσματος, το οποίο αναφέρεται με ένα ιδιαίτερα καυστικό τρόπο στο πολιτειακό σύστημα της Κύπρου, παρουσιάζει νομίζω ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αποτελεί μια εφ' όλης της ύλης κριτική διείσδυση στα κακώς κείμενα της δημόσιας ζωής στην Κύπρο, και αφορά όλους ανεξαίρετα τους πολίτες.
Ευελπιστώ πως - όταν και εάν κάποτε αποδοθεί η δικαιοσύνη σε αυτό τον τόπο για τις εγκληματικά ανεύθυνες αποφάσεις και ενέργειες των "υπευθύνων" που οδήγησαν στη φονική έκρηξη - το κεφ. 11 θα παραμείνει εκεί να μας θυμίζει τις ευθύνες όλων. Είτε για τις πράξεις είτε για την ανοχή μας. Όχι μόνο για όσα λέμε και πράττουμε, αλλά, κυρίως, και για όσα, ως πολίτες δε λέμε, αποσιωπούμε, συγκαλύπτουμε, αδρανούμε.
Γι' αυτό και αναρτώ πιο κάτω το κεφ. 11, για όσους ενδιαφέρονται να το διαβάσουν ΚΑΙ ως ένα σπουδαίο κείμενο πολιτικής αγωγής που μπορεί να λειτουργήσει αυτόνομα. Τα σχόλια σε σας.

Ιδιωτική «μουσική σχολή» σε δημοτική περιουσία

Ο φίλος Ιούλιος Θεοδωρίδης, με "πάντ' ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα τα μάτια της ψυχής του", εκφράζει δημόσια τη διαμαρτυρία του για την παραχώρηση του πρώην Δημοτικού Νηπιοκομικού Σταθμού Λεμεσού, με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Λεμεσού, για δημιουργία ιδιωτικής μουσικής σχολής για παιδιά.Διαβάστε πιο κάτω την επιστολή διαμαρτυρίας που έστειλε στον τύπο.

Όταν τα λένε τόσο καλά οι μαθητές, οι δάσκαλοι πρέπει να σιωπούν...

Σε σένα ο λόγος, Σόφη μου:

 

 "The end of the world" και όλα τα συναφή

 

της Σόφης Παπαδοπούλου

Αυτές τις μέρες παρακολουθώ τις εξελίξεις που έχουν να κάνουν με την καταστροφή στην Ιαπωνία στον κόσμο του φέισμπουκ κι αναρωτιέμαι. Έχουν δημιουργηθεί δεκάδες σελίδες που αναφέρονται σε αυτό και όλες δείχνουν τη συμπαράσταση τους και την αμέριστη συμπάθεια στους πληγέντες. Οκέι, το καταλαβαίνω.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω όμως, είναι το τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι μια σελίδα στο φέισμπουκ μπορεί να δώσει έστω και κάτι σε αυτούς τους ανθρώπους.

Αναρωτιέμαι επίσης, πως μπορούμε να καθησυχάζουμε τις συνειδήσεις μας και να νιώθουμε οκέι με τον εαυτό μας, κάνοντας απλά ένα like στο φέισμπουκ, σε τέτοιου είδους σελίδες. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Είναι τρομακτικός ο αριθμός των σελίδων που αναφέρονται σε παρόμοιες καταστάσεις. Το ίδιο είχε συμβεί και τότε με το σεισμό στην Αϊτή, το ίδιο συμβαίνει και για τα παιδάκια που πεινούν, και για τα παιδάκια με καρκίνο και φαντάζομαι για τις επόμενες καταστροφές που έπονται. Γιατί θα’ρθουν, είναι βέβαιο. (Σημείωση: Δεν κινδυνολογώ, απλώς είναι general truth ότι στον πλανήτη μας, συνέβαιναν και θα συμβαίνουν καταστροφές -μικρές ή μεγάλες- από την αρχή του, μέχρι το τέλος του)

Ύστερα, παρακολουθώ τα σχόλια κάτω από τις φωτογραφίες και προβληματίζομαι. Κάποιοι μιλούν για το τέλος του κόσμου, κάποιοι απλώς βάζουν λυπημένες φατσούλες (η αμέριστη συμπάθεια που λέγαμε πριν), κάποιοι λένε για εκδίκηση της φύσης και όλα τα συναφή.

Κι επαναλαμβάνω. Οκέι το καταλαβαίνω.

Όμως πάλι, δεν καταλαβαίνω. Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι αφήνοντας ένα σχόλιο στη φωτογραφία που το σπίτι κάποιου τυλίγεται στις φλόγες, προσφέρουμε κάτι σε αυτόν που του άνηκε;  Ίσα ίσα, εμένα μου φαίνεται ψεύτικο και υποκριτικό. Ίσως και λίγο αδιάκριτο.

Αν ήταν το δικό μου σπίτι, να είστε σίγουροι ότι το τελευταίο πράγμα που θα με ένοιαζε ήταν το σχόλιο κάποιου από τη Γερμανία που βρήκε τυχαία τη φωτογραφία του στο φέισμπουκ.

Κι έπειτα, είναι κι αυτή η καραμέλα που πιπιλούμε όλοι με το τέλος του κόσμου. Αμάν πια. Ο κόσμος δε θα καταστραφεί. Εμείς μπορεί, ο κόσμος δεν πάει πουθενά.

Θα γίνουν αλλαγές, τεράστιες. Αυτό είναι σίγουρο. Αλλαγές που εμείς θα προκαλέσουμε με τη συμπεριφορά μας, αλλαγές που έχουμε ήδη προκαλέσει και μεγαλώνουν, αλλαγές που δεν έχουμε προκαλέσει εμείς, αλλά έτσι κι αλλιώς δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι αυτό.

Θα γίνουν. Αλλά σταματήστε επιτέλους να κινδυνολογείτε και με κάθε καταστροφή που γίνεται να ετοιμάζεστε για την καταστροφή του πλανήτη.

Αντί γι αυτό, καλύτερα να σκέφτεστε πώς μπορούμε να κάνουμε κάτι. Κι αν δε μπορούμε τα μεγάλα, και τα μικρά είναι σημαντικά.

Μπορούμε να μας νοιάζει. Όχι όμως με τον τρόπο που γίνεται στο φέισμπουκ.

Μπορούμε να διεκδικήσουμε από αυτούς που μπορούν να κάνουν κάτι.

Μπορούμε να γίνουμε πολλοί.

Μπορούμε να «κλάψουμε μια νύχτα από αγάπη για όλο τον κόσμο».

Μπορούμε όμως και να μη μας νοιάζει.

Μπορούμε απλώς να κοιτάζουμε.

Και να περιμένουμε από τους άλλους να τους νοιάξει.

Γιατί εκείνοι είναι πιο μεγάλοι και πιο δυνατοί από εμάς.

Γιατί εκείνοι μπορούν κι εμείς όχι.

Και τότε θα ‘μαστε ψεύτες και υποκριτές.

Γιατί όλοι ξέρουμε μέσα μας, ότι τα σπουδαία και τα μεγάλα, ξεκινούν πάντα από τους λίγους και από τους μικρούς.

Αυτούς που νοιάζονται.

Όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.

Φυσικά, όταν καταφέρουμε να το κάνουμε αυτό, θα έχουμε προχωρήσει σε ένα άλλο επίπεδο.

Ίσως τότε να δικαιούμαστε να ονομαστούμε ξανά άνθρωποι.

Ίσως πάλι όχι.

Από το ιστολόγιο των μαθητών μου ή από το ιστολόγιο του Μικρού Χείμαρρου

Πόσο οι προβλέψεις των οικονομολόγων πρέπει να μας ανησυχούν για τα της παιδείας και πολιτείας;

Στην τελευταία Παγκύπρια Συνδιάσκεψη των Γενικών Αντιπροσώπων της ΟΕΛΜΕΚ το Δεκέμβρη του 2010, κάποια συνάδελφος Μαθηματικός σχολίασε με ειρωνικό ύφος τις τοποθετήσεις μου για την παγκόσμια οικονομική κρίση και τους κινδύνους της σε σχέση με την εκπαίδευση.

Επειδή δεν είμαι οικονομολόγος, για να δώσω με ορθούς όρους αυτού του είδους τις πληροφορίες, κι επειδή θεωρώ - ως Φιλόλογος - ότι τα νήματα της ιστορίας και το συνακόλουθο κοινωνικό γίγνεσθαι καθορίζονται πρωτίστως από τις οικονομικές εξελίξεις που επιδρούν άμεσα στο βίο των ανθρώπινων συνόλων, διαβάζοντας κάποιες οικονομικές προβλέψεις από έγκυρους οικονομολόγους, αισθάνομαι ιδιαίτερη ανησυχία για το πώς θα συρρικνωθούν ακόμη περισσότερο τα περιθώρια κοινωνικής παρέμβασης μέσα από το δημόσιο σχολείο.

Προς τούτο σας παραπέμπω στο ιστολόγιο 

http://neapolitikioikonomia.blogspot.com

από το οποίο και το ακόλουθο απόσπασμα, με την άδεια του συγγραφέα:

Παραπλανητικές οι συγκρίσεις Λουξεμβούργου - Κύπρου για τράπεζες.

Το υπό ανέγερση "Μέγαρο Πολιτισμού" θα μπορεί να στεγάσει την ύβρη των αρχόντων;

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως σε τούτο τον τόπο η κατασπατάληση δημόσιου χρήματος για έργα (δήθεν) "κοινής ωφελείας" γίνεται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι φωνές διαμαρτυρίας των πολιτών - ούτε ακόμη αυτές (ή μάλλον κυρίως αυτές) που προέρχονται από πολίτες που γνωρίζουν καλύτερα τα πράγματα από εκείνους που λαμβάνουν τις αποφάσεις.

Αναφέρομαι στο περιβόητο (!!!) και περιλάλητο "Μέγαρο Πολιτισμού" (τα εισαγωγικά ως σχόλιο και των δύο λέξεων και σε αντιδιαστολή με τη σεμνότητα στην οποία παραπέμπει η έννοια του αυθεντικού πολιτισμού), του οποίου την ανέγερση - κατά τα φαινόμενα - καμιά φωνή σύνεσης και λογικής δεν μπορεί να σταματήσει.

Κι επειδή όσο πάνε και λιγοστεύουν οι φωνές της αντίδρασης απέναντι στις επικίνδυνες για το σύνολο αποφάσεις (κυρίως οι φωνές από ανθρώπους σώφρονες και νοήμονες που τολμούν να αντιδρούν ενώ το πλήθος αδιαφορεί και σωπαίνει) δημοσιεύεται πιο κάτω μια φωνή διαμαρτυρίας για το εξώφθαλμα παράλογο εγχείρημα ανέγερσης του Μεγάρου σε εποχές ισχνών αγελάδων και σε έναν τόπο όπου η πολιτιστική υποδομή πάσχει πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως  - και άρα το τελευταίο που χρειάζεται είναι το περί ου ο λόγος "Μέγαρο". Σας καλώ, λοιπόν, να διαβάσετε τη φωνή ενός πολίτη που πραγματικά νοιάζεται για τα πολιτιστικά και πνευματικά δρώμενα αυτού του τόπου, του φίλου και για χρόνια συνεργάτη σε προσφορά πολιτιστικού έργου Ιούλιου Θεοδωρίδη - την οποία, βεβαίως, αμφιβάλλω αν ακούσουν οι "ιθύνοντες" και οι "περί πολιτισμού πολυπράγμονες" που λαμβάνουν τις αποφάσεις επί χάρτου.

Φίλε Ιούλιε, αφού τις φωνές μας δε θέλουν πια να τις ακούνε αλλιώς, ευλπιστώ από εδώ να διαβαστεί το κείμενό σου και να προκαλέσει. Σε σένα, λοιπόν, ο λόγος:

«Των οικιών υμών εμπιμπραμένων υμείς άδετε»

Του Ιούλιου Θεοδωρίδη

Κάπως έτσι θα χαρακτήριζα την κατ’ επίφαση συζήτηση που επαναφέρθηκε αυτές τις μέρες σε σχέση με το περίφημο Μέγαρο Πολιτισμού. Ενώ, δηλαδή, γίνεται αντικειμενικά παραδεκτό πως λείπουν στον τόπο μας βασικά έργα πολιτιστικής υποδομής (αρχαιολογικό μουσείο, κρατική βιβλιοθήκη, πινακοθήκη σύγχρονης τέχνης και κρατικό θέατρο – το μόνο του οποίου άρχισε, επιτέλους, η ανέγερση) κάποιοι εξακολουθούν να θέτουν ως προτεραιότητα το Μέγαρο Πολιτισμού! Περί αυτού πρόκειται κι όχι γιατί μπαίνουν μπροστά μας «ψευδοδιλήμματα» (π.χ. «Μουσείο ή Μέγαρο»). Άλλωστε, μήπως έχει διαπιστώσει κάποιος να επιδεικνύεται η ίδια ή έστω παρόμοια «εμμονή» για υλοποίηση του έργου του Αρχαιολογικού Μουσείου; Έστω κι αν υπήρξε η «δέσμευση» για ανέγερσή του στο χώρο του κατεδαφισμένου, πλέον, Γενικού Νοσοκομείου.

Ειδήσεις και "ειδήσεις" περί των εκπαιδευτικών

Σε περίοδο από την οποία απουσιάζουν οι "ειδήσεις" για τα της Παιδείας, οι δημοσιογράφοι που ασχολούνται με τα εκπαιδευτικά αναζητούν θέματα για να γεμίζουν τις στήλες τους. Όταν μάλιστα γνωρίζουν ότι κάποιες αναφορές τους θα πυροδοτήσουν αντιδράσεις, τότε η γραφίδα τους γίνεται γλαφυρότερη μέχρι και προκλητική - ενίοτε μάλιστα προσβλητική - απέναντι στους εκπαιδευτικούς.

Ούτε μία γυναίκα στην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας

Δημοσιεύεται πιο κάτω κείμενο που κυκλοφόρησε ηλεκτρονικά από το Μεσογειακό Ινστιτούτο Μελετών Κοινωνικού Φύλου (MIGS), το οποίο εκφράζει πλήρως την κριτική μου στάση για το ζήτημα της μη εκπροσώπησης των γυναικών στη νέα Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας που διορίστηκε αυτή τη βδομάδα.

Η δυναμική των πανεπιστημίων

Από το φίλο και συνεργάτη Ιούλιο Θεοδωρίδη το κείμενο που ακολουθεί, με αφορμή δύο δημοσιεύματα της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου στην εφημερίδα "Φιλελεύθερος" με θέμα το ρόλο των πανεπιστημίων και τη σχέση τους με την πόλη στην οποία λειτουργούν, και με ιδιαίτερη αναφορά στα πανεπιστήμια της Κύπρου.

Προσθέτω απλώς σε αυτά που αναφέρει ο Ιούλιος το εξής:
Γυρίζοντας μόλις από εκδήλωση που συνδιοργάνωσε το ΤΕΠΑΚ στην Πλατεία Ηρώων στη Λεμεσό για την Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά της Εμπορίας Προσώπων, επιβεβαιώθηκε στη συνείδησή μου η άποψη που είχα και έχω ότι το πανεπιστήμιο θα διευρύνει τις δυνατότητες για κοινωνικές παρεμβάσεις στη Λεμεσό. Στην προκειμένη περίπτωση η κοινωνική παρέμβαση ήταν μικρή σε εμβέλεια (προφανώς λόγω του "δύσκολου" θέματος), αλλά σαφής και σημαντική. Πέραν των άλλων μέσων μετάδοσης κοινωνικών μηνυμάτων, φάνηκε ότι οι δημιουργικές εργασίες των φοιτητών (φωτογραφίες και αφίσες) μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες απέναντι στον εφησυχασμό και την αδιαφορία μιας κατ'επίφαση "έντιμης" κοινωνίας.

Για τα υπόλοιπα, σας καλώ να διαβάσετε το άρθρο του Ιούλιου Θεοδωρίδη:

Η Δική μου Λεμεσός

Από το φίλο και "αγωνιστή" του πολιτισμού, Ιούλιο Θεοδωρίδη, το ακόλουθο κείμενο, με θέμα την έκδοση του βιβλίου της Μάρσιας Μουστερή-Αλεξάκη "Η Δική μας Λεμεσός", με θύμησες και "άρωμα" της πόλης μας. Το αφιερώνω στους Λεμεσιανούς, και όχι μόνο...

Το νέο ωρολόγιο πρόγραμμα και τα Γαλλικά

Για το νέο ωρολόγιο πρόγραμμα έχω πολλά να πω, και θα τα πω πολύ σύντομα.
Προς το παρόν, δημοσιεύω ένα μικρό κείμενο διαμαρτυρίας που πήρα από μια συνάδελφο των Γαλλικών.

Δηλώνω πως συμφωνώ μαζί της, γιατί θεωρώ απαράδεκτο στην εποχή μας να "διώκεται" η γαλλική γλώσσα από τη Μέση Εκπαίδευση, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η πολιτική διάσταση του θέματος, αλλά και οι ανάγκες της εποχής μας, γιατί απουσιάζει η γλωσσική πολιτική από το Υπουργείο Παιδείας της Κύπρου.
Για το θέμα θα επανέλθω εντονότερη.

Προς το παρόν, σας αφήνω στο κείμενο της συναδέλφου:

Τι να την κάνουμε την επιμόρφωση κε υπουργέ όταν δεν έχουμε μαθητές να διδάξουμε τα Γαλλικά;

Κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη πανικός καταλαμβάνει τους συναδέλφους της Γαλλικής. Σε ποιο σχολείο θα είμαι φέτος, θα συμπληρώνω ωράριο, πόσοι μαθητές δήλωσαν Γαλλικά;

Στο τάδε Λύκειο υπάρχουν μαθητές, αλλά δεν δημιουργείται τμήμα, στο τάδε Λύκειο ο Δ/ντής δεν εισηγείται και ο Προϊστάμενος δεν εγκρίνει την ίδρυση τμήματος, γιατί ο αριθμός των μαθητών είναι μικρότερος του προβλεπόμενου κ.ο.κ.

Πώς φτάσαμε, αλήθεια, στο δημόσιο σχολείο, να χρειάζεται ο διδάσκων να προσπαθεί να αυξήσει τη «δημοτικότητα» του γνωστικού αντικειμένου για το οποίο διορίστηκε;

Τι κάνει η ΟΕΛΜΕΚ επί του θέματος;

Νησί στον κόλπο της Λεμεσού. So nice!!!!

Πήρα από το φίλο Ιούλιο Θεοδωρίδη ένα κείμενο διαμαρτυρίας με τίτλο "Η ανάδυση ενός 'νησιού' και η ανάδειξη της κενοδοξίας μας...", (το οποίο και αναρτώ πιο κάτω), με θέμα την πρόθεση του Δήμου Λεμεσού να επιτρέψει σε ιδιώτες τη δημιουργία ενός "νησιού" στον κόλπο της Λεμεσού.
Το θέμα είναι πιστεύω σοβαρό, γιατί θα επηρεάσει εφεξής τη ζωή όλων των δημοτών (και όχι μόνο), εφόσον πρόκειται για έργο που αναμφίβολα θα προκαλέσει σοβαρές περιβαλλοντικές αλλαγές.

Αίσθημα αδικίας

Φαίνεται ότι κάποιοι εκπαιδευτικοί του δημοσίου είναι στις μέρες μας "πιο ίσοι από τους ίσους". Όλοι το λέμε, γκρινιάζοντας ή διαμαρτυρόμενοι "μεταξύ μας", η φίλη Μαρία το δημοσιοποιεί τεκμηριωμένα, καθώς έχει πληγεί το αίσθημα της δικαιοσύνης μέσα της. Μήπως οι μικρές ιστορίες του καθενός μας, εν τέλει, δεν είναι που αποκαλύπτουν τι πραγματικά γίνεται στο κοινωνικό γίγνεσθαι; Σας καλώ να διαβάσετε την εξομολόγηση της Μαρίας Συμεωνίδου, φίλης, Φιλολόγου με Φ κεφαλαίο, συνδικαλίστριας με ήθος και δύναμη ψυχής, την οποία - μάταια - κάποιοι στο Υπουργείο Παιδείας επιχειρούν να "τιμωρήσουν" επειδή τολμά να εκφράζεται ως ελεύθερος άνθρωπος υπερασπιζόμενη το δίκαιο.

"Ατομικός και κοινωνικός αυταρχισμός"

Το πιο κάτω κείμενο του συναδέλφου Ιάκωβου Ιακώβου, πρώην προέδρου της ΟΕΛΜΕΚ και τέως προέδρου της Νέας Κίνησης, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Πολίτης" τον Απρίλη του 2010. Το επέλεξα, αφενός γιατί το θεωρώ διαχρονικό και αφετέρου γιατί τα φαινόμενα αυταρχισμού εκ μέρους προσώπων  και ομάδων που κατέχουν θέσεις εξουσίας και που ελέγχουν κοινωνικούς θεσμούς (π.χ. αυτόν της εκπαίδευσης) στις μέρες μας ολοένα και εντείνονται. Σε σας τα σχόλια και η κριτική.

Η Οδύσσεια ενός οικήματος

Ένα ενδιαφέρον ενημερωτικό - κριτικό κείμενο για το τι έγινε μέχρι στιγμής με το οίκημα της ΟΕΛΜΕΚ και την... "αποφασιστική" στάση που τηρεί η ηγεσία της οργάνωσης των εκπαιδευτικών επί του θέματος, γράφτηκε από το συνάδελφο, μέλος της Νέας Κίνησης Καθηγητών και μέλος του ΚΔΣ της ΟΕΛΜΕΚ, Κυριάκο Κυριάκου. Το παραθέτω πιο κάτω αυτούσιο, έτσι για να αντιληφθούν κάποιοι γιατί η Νέα Κίνηση αποχώρησε σύσσωμη και διαμαρτυρόμενη κατά την τελευταία ΠΣΓΑ (του Ιούνη) και αιτούμενη να καταγραφεί στα πρακτικά της Παγκύπριας ότι καταγγέλλουμε τις διαδικασίες που ακολουθεί η ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ.