"Κυπρέικη λεβεντιά" (;)

Από τον καλό φίλο Χρήστο Χρηστίδη, Θεσσαλονικέα, το σονέτο που ακολουθεί, σατιρικό και εύστοχο για το "όχι" της Κύπρου εν έτει 2013...

Κυπρέικη λεβεντιά

"Ο Ακρίτας είμαι Χάροντα,
δεν περνώ με τα χρόνια,
στης αφρογέννητης τα μαρμαρένια αλώνια
το μαύρο περιφρόνησα το δράκοντα!"

Μια μικρή του χάρτη κουκίδα
ενάντια στου νέου Γολιάθ τη λόγχη,
του Δαυίδ το ΟΧΙ
για μια νέα στην Ευρώπη ελπίδα.

Ξανά σταθήκατε ακρίτες γενναίοι,
πάντοτε υπερήφανοι, πάντοτε νέοι,
παιδιά από μια λεβεντογέννα ράτσα.

Σας καμαρώνει παντού ο Ελληνισμός.
Κι αν σας λύγισε ο ωμός εκβιασμός,
το ΟΧΙ σας μούντζα στων παχύδερμων τη φάτσα!

... κι ας μετατράπηκε, Αγαπητέ Χρήστο, τόσο σύντομα το "όχι" σε "ναι" , αφού η αισχροκέρδεια και η εγκληματική ανευθυνότητα μιας μερίδας "πολιτών" μάς τοποθέτησε μεταξύ σφύρας και άκμονος.

Και μετά τις εκλογές, τι;

Άλλοι θα γυρίσουν στα καθημερινά ξεχνώντας τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις, άλλοι θα βολευτούν στις θεσούλες (ελπίζω λίγοι) κι άλλοι θα συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα κοινά, είτε έχουν εκλεγεί είτε όχι. Πάντως το κοινό μας ταξίδι προς την Ιθάκη μας έδωσε την ευκαιρία να μοιραστούμε σκέψεις, απόψεις, εισηγήσεις, και να αισθανθούμε λιγότερο μόνοι, όσοι “αθεράπευτα ρομαντικοί” πιστεύουμε ακόμη στα κοινά, κι έχουμε ακόμη οράματα για έναν καλύτερο κόσμο, αρχίζοντας από τη μικρή μας γειτονιά, την κοινότητα, την πόλη, τον τόπο μας.

Ελπίζω μόνο να μην ξεχαστούν οι υποσχέσεις για το ογκολογικό στη Λεμεσό, για μια ανθρώπινη πόλη, για ένα καλύτερο σχολείο για όλους.
Εύχομαι σε όλους τους συνυποψηφίους καλή επιτυχία.
Ευχαριστώ όλους όσοι με συνόδευσαν στο δικό μου ταξίδι της υποψηφιότητας για τις εκλογές, είτε με τιμήσουν με την ψήφο τους είτε όχι. Ελπίζω να συνεχίσουμε να συναντιόμαστε για τα της παιδείας και της πολιτείας στους Εκπαιδευτικούς Ασπαλάθους, όπου θα σας περιμένω για σχόλια σε αυτά που γράφω για τα της δημόσιας παιδείας και όχι μόνο.

Η ψήφος είναι δημοκρατικό διακαίωμα και όχι υποχρέωση, γι αυτό δε χαρίζεται για διεκδίκηση άλλων συνδικαλιστικών αιτημάτων

Φίλες και φίλοι,

την Κυριακή στέλλουμε όλοι το μήνυμα πως οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, περιλαμβανομένης της Σχολικής Εφορείας δεν είναι προνόμιο λίγων αλλά δικαίωμα όλων. 
Εφαρμόζουμε στην πράξη το αίτημά μας για συμμετοχή στα κοινά μέσω αιρετών αντιπροσώπων που βρίσκονται ουσιαστικά και έμπρακτα ανάμεσά μας.
Δεν απεμπολούμε το ιερό δικαίωμά μας στην επιλογή των εκπροσώπων μας στα Συμβούλια που ασχολούνται με σοβαρά θέματα που αφορούν την πόλη μας, την κοινότητά μας, τα σχολεία των παιδιών μας.
Ως πολίτες αξιοποιούμε τους σταυρούς μας για την επιλογή Δημοτικών Συμβούλων και στο ξεχωριστό ψηφοδέλτιο που θα πάρουμε για την επιλογή Σχολικών Εφόρων.

Δεν είμαστε υπήκοοι που υπακούουν, αλλά πολίτες που αποφασίζουν.

Εκδήλωση διαμαρτυρίας για τη δημιουργία δεύτερου ογκολογικού στη Λευκωσία

Ήμασταν σήμερα πολλοί στην εκδήλωση διαμαρτυρίας. Όχι, βέβαια, όσοι θα'πρεπε για ένα τόσο σοβαρό θέμα που "δοκιμάζει την ανθρωπιά μας" - και όχι μόνο. Έστω. Αρκετοί πολίτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των διοργανωτών. Εκατοντάδες υπογραφές συγκεντρώθηκαν, ηλεκτρονικές, στο χαρτί... υποσχέσεις και δεσμεύσεις για επιμονή στο αίτημα ακούστηκαν από κάποιους εκλελεγμένους στην τοπική αυτοδιοίκηση και τη βουλή... Θα δούμε.

Οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και ο διορισμός των κυβερνώντων

Οι εκλογές για την ανάδειξη εκπροσώπων των πολιτών στην τοπική αυτοδιοίκηση αποκτούν μια ιδιαίτερη σημασία στις μέρες μας, με δεδομένα τα εμφανέστατα πλέον δείγματα υποχώρησης των δημοκρατικών διαδικασιών για την επιλογή των πολιτικών ηγετών στις - κατ’όνομα μάλλον - σύγχρονες ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Εξόφθαλμο παράδειγμα η Ελλάδα, όπου οι πολίτες καλούνται να αποδεχτούν ως τιμωρημένοι θεατές ή να συμμετάσχουν ως κομπάρσοι στο δικό τους δράμα, προαποφασισμένο ερήμην τους, με σκηνοθέτες που τους έχουν επιβληθεί έξωθεν και άνωθεν, για να τους οδηγήσουν, όχι στη λύση, αλλά στην έξοδο από τις διαδικασίες συμμετοχής τους στα του οίκου τους. Η πρωτοφανής αυτή για τα δεδομένα του ευρωπαϊκού χώρου παρέμβαση στα του κάθε οίκου εμφανίζεται από τους επιτήδειους ως «φυσική νομοτέλεια» για τους «αυτοενεχυριαζόμενους υπηκόους» της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, που εδώ και χρόνια έχουν οδηγηθεί (με μαεστρία, από εκείνους που κινούν τα νήματα της κοινωνικής μας συμπεριφοράς) στο να απεμπολήσουν τα γνήσια πολιτικά – κοινωνικά τους δικαιώματα. Δυστυχώς, όσοι αντιλαμβάνονταν την κρίση της παιδείας και την εισχώρηση των νόμων της αγοράς στην εκπαίδευση ως μέρος του στημένου σκηνικού εις βάρος των πολιτών, θεωρούνταν από τους «πραγματιστές» τεχνοκράτες ως ‘εκφραστές της συντήρησης και της άρνησης για προσαρμογή στη νέα τάξη πραγμάτων’. Η ανερυθρίαστη πλέον παρέμβαση της ευρωπαϊκής και της διεθνούς οικονομικής ελίτ στην πολιτική ζωή έχει στις μέρες μας αποκαλύψει το πρόσωπό της, καθώς απροκάλυπτα καταδυναστεύει την πολιτική ζωή και ανενδοίαστα επιχειρεί να καταργήσει σιγά-σιγά ακόμη και τα ελάχιστα εναπομείναντα δικαιώματα των πολιτών στο όνομα της «σωτηρίας» μας, είτε από εγχώριους καινοφανείς «εθνοσωτήρες», είτε (ας μου επιτραπεί ο όρος), από τους «ευρωσωτήρες» των Βρυξελλών. Τα φερέφωνα της ίδιας ελίτ στρέφουν τον τελευταίο καιρό με δέος και το δικό μας βλέμμα στη δαμόκλειο σπάθη του μηχανισμού «στήριξης» της Κυπριακής Δημοκρατίας, καλώντας μας να συμμορφωθούμε μπροστά στην ισχύ των νέων οικονομικών «μαχαραγιάδων». Σε αντίθετη περίπτωση – μας λένε – θα υποχρεωθούμε να παραδώσουμε «γη και ύδωρ», ωσάν να έχουμε μέχρι τώρα όλοι οι πολίτες την ίδια εύφορη ή την ίδια άγονη γη στην κατοχή μας, ή ωσάν να έχουμε όλοι ήδη δώσει ισομερώς αυτά που μας αναλογούν από τους καρπούς της γης και των κόπων μας.

Μέσα σ’αυτήν, λοιπόν, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα καλούνται οι πολίτες να εκλέξουν τους εκπροσώπους τους στην τοπική αυτοδιοίκηση. Πώς θα απαντήσουν, άραγε, στην πρόσκληση; Με απαξίωση και για αυτή την εκλογική διαδικασία, δείχνοντας έμπρακτα την απογοήτευσή τους για την πολιτική ζωή του τόπου και την κατάντια της οικονομικής μας «ευρωστίας»; Ή θα προσέλθουν στην εκλογές, αντιλαμβανόμενοι τη σημασία του να μην απεμπολήσουν ένα από τα εναπομείναντα δημοκρατικά τους δικαιώματα, αλλά να αντισταθούν στις δυνάμεις εκείνες που θέλουν οι σύγχρονες «δημοκρατίες» να διοικούνται από διορισμένους - μη αιρετούς «εκπροσώπους», είτε σε επίπεδο κράτους, είτε σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας;

Αυτή είναι μια σημαντική – κατά την άποψή μου - πρόκληση για τον πολίτη σήμερα, που αντιλαμβάνεται τη σημασία του πολιτεύεσθαι και την ευθύνη του απέναντι στον εαυτό του και το κοινωνικό σύνολο. Είτε θεωρεί τις εκλογές αυτές ως αναμέτρηση των πολιτικών δυνάμεων του τόπου, είτε τις αντιλαμβάνεται ως ευκαιρία για να ξεφύγει από τα στενά κομματικά πλαίσια και να αναδείξει εκείνους που – κατά τη γνώμη του – θα αναβαθμίσουν την ποιότητα ζωής στην τοπική κοινωνία όπου ζει.

Από οποιαδήποτε πρίσμα κι αν τις δει κανείς, οι εκλογές αυτές εκπέμπουν ισχυρά πολιτικά μηνύματα, αρκεί να τις αντιληφθούμε ως αντανάκλαση του πώς ο σημερινός πολίτης βιώνει στην καθημερινότητά του το πολιτικό συγκείμενο, τοπικό και διεθνές.

Το πόρισμα Πολυβίου και το πολιτειακό σύστημα της Κύπρου

Το κεφ. 11 του πορίσματος, το οποίο αναφέρεται με ένα ιδιαίτερα καυστικό τρόπο στο πολιτειακό σύστημα της Κύπρου, παρουσιάζει νομίζω ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αποτελεί μια εφ' όλης της ύλης κριτική διείσδυση στα κακώς κείμενα της δημόσιας ζωής στην Κύπρο, και αφορά όλους ανεξαίρετα τους πολίτες.
Ευελπιστώ πως - όταν και εάν κάποτε αποδοθεί η δικαιοσύνη σε αυτό τον τόπο για τις εγκληματικά ανεύθυνες αποφάσεις και ενέργειες των "υπευθύνων" που οδήγησαν στη φονική έκρηξη - το κεφ. 11 θα παραμείνει εκεί να μας θυμίζει τις ευθύνες όλων. Είτε για τις πράξεις είτε για την ανοχή μας. Όχι μόνο για όσα λέμε και πράττουμε, αλλά, κυρίως, και για όσα, ως πολίτες δε λέμε, αποσιωπούμε, συγκαλύπτουμε, αδρανούμε.
Γι' αυτό και αναρτώ πιο κάτω το κεφ. 11, για όσους ενδιαφέρονται να το διαβάσουν ΚΑΙ ως ένα σπουδαίο κείμενο πολιτικής αγωγής που μπορεί να λειτουργήσει αυτόνομα. Τα σχόλια σε σας.

Από το «Φονικό» του Θ.Σ. Έλιοτ στο Γ. Σεφέρη και από τις Παγκύπριες Εξετάσεις στο «φονικό» του Ιούλη

«Δε βλέπω να βγαίνει συμπέρασμα από τις τέχνες της κοσμικής πολιτείας.


Μόνο τη βία, τη διπροσωπία και συχνές καταχρήσεις.


Ο Βασιλιάς κυβερνά ή κυβερνούν οι βαρόνοι:


Ο δυνατός με δύναμη κι ο αδύνατος με πείσματα.


Ένας ο νόμος τους: ν’αρπάξουν την εξουσία και να την κρατήσουν,


Κι ο σταθερός εκμεταλλεύεται την πλεονεξία και την εμπάθεια των άλλων,


Τον αδύνατο τον καταβροχθίζουν τα δικά του πάθη.»

Θ.Σ. Έλιοτ, «Φονικό στην εκκλησιά», μτφ. Γιώργος Σεφέρης
 

Η "χρεοκοπία" της Ελλάδας

Προτείνω το ντοκιμαντέρ "Χρεοκρατία" στο http://www.debtocracy.gr/

Σβήσαμε για λίγο τα φώτα...

... και τι έγινε μετά; Απλώς τα ξανανάψαμε. Για να συνεχίσουμε απτόητοι τη σπατάλη... εφησυχασμένοι, γιατί "γιορτάσαμε" τη μέρα της γης με κεράκια αντί για πυροτεχνήματα.

Στο μεταξύ, ποιος νοιάζεται για το αφανισμό των μελισσών... (εδώ στη νήσο Κύπρο που περιχαρής αναζητεί το φυσικό της αέριο για να αναπνεύσει - εισπνέοντας βεβαίως και εκπνέοντας νέους ρύπους, διαφόρων ειδών και μορφών !!!)

Κι επειδή στην... πάσχουσα από περιβαλλοντικές ευαισθησίες νήσο μας (!) δεν προλάβαμε ακόμη να φτάσουμε σε αυτό το "ενοχλητικό" κεφάλαιο με τις μέλισσες.

Και μέχρι να το ακούσουμε,
μέχρι να το κουβεντιάσουμε δημόσια,
μέχρι να γίνουν όλα τα debate σε όλα τα κανάλια, δημόσια και ιδιωτικά, σε όλες τις εκπομπές λόγου, με όλους τους πολιτικούς εκπροσώπους και δη τους υποψήφιους βουλευτές,
μέχρι να αναρωτηθούμε για το γιατί,
μέχρι να περάσει από το μυαλουδάκι μας τι άραγε να σημαίνει αυτή η ιστορία για το οικοσύστημα,
μέχρι να ..............,
και να..................,

πρέπει πρώτα

• να εξαντλήσουμε στις παιδικές χορωδίες όλα τα "ανώδυνα" τραγουδάκια για τις πεταλούδες και τα δεντράκια (να τραγουδάνε τα παιδιά, δε λέω, να ευαισθητοποιούνται νωρίς, αλλά να ξέρουνε και γιατί τραγουδάνε),

• να υποστούμε όλο τις λαϊκίστικες πολιτικοευαισθησίες και μεγαλοστομίες για το τι κάναμε ενάντια στο πυρηνικό εργοστάσιο στο Άκουγιου, (κυρίως για να ΜΗ βγούμε ως πολίτες στους δρόμους για το θέμα, γιατί ενδέχεται, αν βγούμε, να διαμαρτυρηθούμε και για τα άλλα - τα δικά μας)

• να φτιάξουμε το νησάκι (και γιατί όχι, τα νησάκια, καλέ!!!) που προβλέψαμε στη θάλασσα, για να παρατηρούμε από θαλάσσης τις ακτές, ανενόχλητοι από τα ενοχλητικά έντομα της στεριάς

• να ασχοληθούμε με την ανάπτυξη των "υπανάπτυκτων" βιοτόπων που μας απέμειναν,

• να αποκτήσουμε τουλάχιστον διψήφιο αριθμό ουρανοξυστών ως συνιδιοκτήτες με τους δολαριούχους εταίρους μας,

• να αγοράσουμε, άπαντες οι Κύπριοι - ως γνήσιοι ιθαγενείς -  τουλάχιστον από ένα κότερο, για να το σταθμεύουμε στις μαρίνες "μας",

• να διαπλατύνουμε τους αυτοκινητοδρόμους μας, για να μπορούμε να ταξιδεύουμε ανενόχλητοι και να πάψουμε να σκεφτόμαστε τη δυνατότητα δημόσιας συγκοινωνίας ανάμεσα στις πόλεις,

• να φτιάξουμε τουλάχιστον έναν αυτοκινητόδρομο προς τις "απομακρισμένες και υποβαθμισμένες περιοχές" της υπαίθρου - και δη του Ακάμα, για να έχουμε απρόσκοπτη πρόσβαση με το αυτοκίνητό μας στα άγονα μέρη όπου θα ... διαδηλώνουμε ως ευαίσθητοι περιβαλλοντιστές για την προστασία του περιβάλλοντος

•  να βραβεύσουμε άλλες 23.678.932 εκθέσεις μαθητών για το περιβάλλον (για τις οποίες τυπώσαμε στους εκτυπωτές και πολλαπλασιάσαμε στις φωτοτυπικές μερικές  δεκάδες φυλλάδια έκαστος για κάθε υποψήφιο)

• να συσκεφθούν και να ξανα-συσκεφθούν οι "ειδήμονες" και οι "αρμόδιοι" που αποφασίζουν σταθερά και πάντοτε για μας χωρίς εμάς, για το πώς θα βρούμε ως κράτος τον τρόπο να πληρώσουμε (ή να μην πληρώσουμε) τις νέες οικονομικές επιβαρύνσεις που μας έχουν φορτώσει "αυτοί οι... δήθεν οικολόγοι στην ΕΕ για την υπερβολική  ρύπανση που λένε ότι προκαλούμε" (πώς γίνεται αυτό, καλέ, αφού δε διαθέτουμε βιομηχανία, μου λέτε; έλα ντε...)

• να ενισχύσουμε το "στόλο" των υπουργικών αυτοκινήτων και λοιπών μέσων ατομικής μεταφοράς

• να μεριμνήσουμε για τον "εμπλουτισμό" του εδάφους και του υπεδάφους των χωματερών

• νε εμπεδώσουμε πως οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας είναι πολυδάπανες και δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να καλύψουν τις ανάγκες μας (αφού δεν έχουμε ούτε αρκετό ήλιο, ούτε αρκετό αέρα, ούτε αρκετό χρήμα για να σπαταλούμε "άδικα" σε καθαρές ενεργειακές λύσεις)

• να διορίσουμε υπουργό περιβάλλοντος, γενικό διευθυντή, διευθυντές και συμβούλους και συμβούλους των συμβούλων των συμβούλων καθώς και επιτροπές εγνωσμένου κύρους αποτελούμενες από πιστά κομματικά στελέχη και συνεργάτες με σκοπό να συσκέπτονται και να εξαγγέλλουν τα πορίσματα των συσκέψεών τους και τα σχέδιά τους για νέες συσκέψεις επί του σοβαρού αυτού θέματος...

• να μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα (εδώ συμπληρώνετε ό,τι άλλο θέλετε, αρκεί αν είναι περιβαλλοντικά χρήσιμο, όσο και τα προηγούμενα!!!)

Γι' αυτό σας λέω, με τόσα που έχουμε να συζητάμε και να πράξουμε την επόμενη Χετία, για μέλισσες θα μιλάμε τώρα;

Με αφορμή το "τέλος" μιας περιοδικής έκδοσης και το μέγαρο πολιτισμού, οι αντιφάσεις του εν Κύπρω πολιτισμού και οι αντινομίες του διαπολιτισμικού διαλόγου

Το Νοέμβριο που μας πέρασε η συντακτική ομάδα του περιοδικού "Το Ρεύμα" αποφάσισε την αναστολή της έντυπης λειτουργίας του, μετά από δύο χρόνια δημιουργικής παρουσίας, ανακοινώνοντας στο όγδοο του τεύχος πως "το τεύχος αυτό θα είναι το τελευταίο που εκδίδεται σε αυτή τη μορφή. Οι πιθανότητες και οι δυνατότητες συνέχισης της προσπάθειας απεριόριστες. Προς το παρόν, έστω και για μια στιγμή, θα κάνει παύση: για αξιολόγηση όσων έγιναν, προβληματισμό για όσα δεν έγιναν, σκέψεις, ιδέες και ανατροφοδότηση."

Όποια κι αν ήταν ή είναι η τοποθέτηση των αναγνωστών απέναντι στο περιεχόμενο του περιοδικού, θεωρώ πως το "Ρεύμα" έδωσε ένα ξεχωριστό στίγμα με την παρουσία του στα κοινωνικά-πνευματικά δρώμενα της Κύπρου. Μια προσεγμένη έκδοση, η οποία έδωσε τη δυνατότητα σε νέους κυρίως ανθρώπους να καταθέσουν γραπτώς τις απόψεις τους, να διαλεχθούν για σημαντικά κοινωνικά ζητήματα και με πιο παραδοσιακές φωνές, και να φωτίσουν πτυχές της πολιτικής σκέψης της εποχής μας. Μπορεί προσωπικά να διαφωνούσα με το περιεχόμενο αρκετών από τα άρθρα που δημοσιεύονταν, δεν έπαυσα ωστόσο να κρίνω την έκδοσή του ως θετική στο πλαίσιο των ελάχιστων εντύπων που στόχευαν σε έναν επιστημονικό κοινωνικό διάλογο, σε μια εποχή άνυδρη πνευματικά και σε έναν τόπο όπου κυριαρχούν  τα έπεα πτερόεντα της πολιτικής. Γι' αυτό και  ο τερματισμός της λειτουργίας του - έστω και προσωρινός, μέχρι η συντακτική του ομάδα να μπορέσει να υπερβεί τα εμπόδια που ανέκοψαν τη λειτουργία του - δεν μπορεί παρά να θλίβει το "διψασμένο" αναγνώστη της Κύπρου. Κυρίως, όταν αντιλαμβάνεται με πόση ευκολία αποφασίζεται να δοθούν μερικά εκατομμύρια σε έργα δήθεν πολιτιστικής υποδομής (όπως το μέγαρο πολιτισμού στο οποίο αφιερώθηκε η προηγούμενη ανάρτηση) κι όταν η δημιουργία πνευματικού έργου αντιμετωπίζεται ως "άχθος αρούρης" από μερικούς ιθύνοντες και διαχειριστές δημόσιου χρήματος.

Με την ευχή λοιπόν, να επανέλθει κάποια στιγμή στη κυκλοφορία το "Ρεύμα" ή κάποιο άλλο ανάλογου είδους και ποιότητας πνευματικό ρεύμα, αναρτώ πιο κάτω - ως μικρή συμβολή στην ιστορία του Ρεύματος  - ένα δικό μου άρθρο ,που είχε δημοσιευτεί στο 2ο τεύχος του περιοδικού το Φεβρουάριο του 2009, στην ενότητα που είχε αφιερωθεί στη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση. Κρίνω πως το περιεχόμενό του - με εξαίρεση τη χρονική απόσταση από το Ευρωπαϊκό Έτος Διαπολιτισμικού Διαλόγου (δυο χρόνια περισσότερα από τότε) - παραμένει επίκαιρο ως προς την αντιμετώπιση της ετερότητας, ως προς την έμφαση στις πολιτισμικές διαφορές (που συχνά χρησιμοποιούνται ως παραπέτασμα για τη συγκάλυψη των κοινωνικο-οικονομικών διαφορών και της επικράτησης του δικαίου του ισχυρού), αλλά και ως προς τις προκλήσεις της εποχής μας για πραγματική διαπολιτισμική αγωγή και εκπαίδευση σε συνδυασμό με την εκπαίδευση για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνη.

Διαπολιτισμικός Διάλογος, διαπολιτισμική αγωγή και σεβασμός απέναντι στη διαφορετικότητα. Αρκεί;

Διαμαρτυρία για τη στέρηση του δικαιώματος για κριτική στην εξουσία, εν έτει 1898

Αναγνωρίσατε και εν Κύπρω, ως αναγνωρίζετε εν τη ιδιαιτέρα Πατρίδι σας, ότι και σεις, ως άνθρωποι, δεν είσθε άμοιροι ανθρωπίνων ελλείψεων και ότι δεν έχετε συνεπώς το προνόμιον του Αλαθήτου. Επιτρέψατε να σας ψέγωμεν όπου είσθε ψεκτοί και να επαινώμεν τας επαινετάς πράξεις σας, και τότε, αλλά μόνο τότε, θα είπωμεν ότι πράγματι ζώμεν υπό εξόχως φιλελευθέραν και πεπολιτισμένην Κυβέρνησιν.

Ιωάννη Β. Κηπιάδη, Νόμοι δίδυμοι. Απόσπασμα κρίσεων επί του Κυπριακού Ποινικού Κώδικα, "Νέο Έθνος", Κύπρος 1898

"Ατομικός και κοινωνικός αυταρχισμός"

Το πιο κάτω κείμενο του συναδέλφου Ιάκωβου Ιακώβου, πρώην προέδρου της ΟΕΛΜΕΚ και τέως προέδρου της Νέας Κίνησης, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Πολίτης" τον Απρίλη του 2010. Το επέλεξα, αφενός γιατί το θεωρώ διαχρονικό και αφετέρου γιατί τα φαινόμενα αυταρχισμού εκ μέρους προσώπων  και ομάδων που κατέχουν θέσεις εξουσίας και που ελέγχουν κοινωνικούς θεσμούς (π.χ. αυτόν της εκπαίδευσης) στις μέρες μας ολοένα και εντείνονται. Σε σας τα σχόλια και η κριτική.