Για το Γιώργη που μας έφυγε τόσο νωρίς...

... και που άφησε μια γλυκιά γελαστή ανάσα από όπου πέρασε, από όπου πρόλαβε να περάσει στα δεκάξι χρόνια της ζωής του.
Για το Γιώργη - τον Αρχιμήδη όπως τον αποκαλούσε η παρέα του εδώ στη μικρή δεύτερη του πατρίδα - που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει κι όμως ήταν τόσο μεγάλος. Που μας έφυγε πριν δυο χρόνια, κι από τότε ο Ιούλης αποπνέει θλίψη, κι από τότε ο Ιούλης γεμίζει με το τραγούδι της Δροσούλας.
Για την Αβγούλα - μάνα, μάνα όλων και πριν και μετά...
Για τους φίλους του που τον έκλαψαν και τον θυμούνται, για όλα τα παιδιά που σαν το Γιώργη ψάχνονται, βασανίζουν την ψυχή τους με αναπάντητα ερωτήματα, αναζητούν δρόμους αλλιώτικους, παγιδεύονται μες στον εαυτό τους, μάχονται τις ανασφάλειες και τους φόβους, και μας χαρίζουν ελπίδα πως όσο υπάρχουν Γιώργηδες στον κόσμο, αξίζει να επιμένουμε.
Για την ψυχούλα του που μας έρχεται κάθε καλοκαίρι στην Κύπρο να δροσιστεί...

Αίσθημα αδικίας

Φαίνεται ότι κάποιοι εκπαιδευτικοί του δημοσίου είναι στις μέρες μας "πιο ίσοι από τους ίσους". Όλοι το λέμε, γκρινιάζοντας ή διαμαρτυρόμενοι "μεταξύ μας", η φίλη Μαρία το δημοσιοποιεί τεκμηριωμένα, καθώς έχει πληγεί το αίσθημα της δικαιοσύνης μέσα της. Μήπως οι μικρές ιστορίες του καθενός μας, εν τέλει, δεν είναι που αποκαλύπτουν τι πραγματικά γίνεται στο κοινωνικό γίγνεσθαι; Σας καλώ να διαβάσετε την εξομολόγηση της Μαρίας Συμεωνίδου, φίλης, Φιλολόγου με Φ κεφαλαίο, συνδικαλίστριας με ήθος και δύναμη ψυχής, την οποία - μάταια - κάποιοι στο Υπουργείο Παιδείας επιχειρούν να "τιμωρήσουν" επειδή τολμά να εκφράζεται ως ελεύθερος άνθρωπος υπερασπιζόμενη το δίκαιο.

Με αφορμή μια ιστορία για τον Καραβά το 1974

Διάβασα χτές μια από τις χιλιάδες ιστορίες που γράφτηκαν τον Ιούλη του 74 -  μιά από αυτές που θά'πρεπε να γράφονται στα βιβλία της ιστορίας, γιατί αυτή είναι η πραγματική ιστορία: η ιστορία των ανθρώπων και όχι μόνο η ιστορία των αριθμών και των αποφάσεων των ηγετών. 

Διαβάζοντας, λοιπόν, την ιστορία της Μερόπης από το ιστολόγιό της, (σας βάζω τη σύνδεση για να τη βρείτε εύκολα και να τη διαβάσετε, αν θέλετε), μού ήρθαν στο νου κάποιοι στίχοι του ποιητή μας, του Κώστα Μόντη. Τους αναζήτησα και τους της έστειλα. Είναι από τη συλλογή του "Πικραινόμενος εν εαυτώ...", δημοσιευμένη το 1975. Δεν είναι από τους πιο γνωστούς, αλλά τους βρίσκω ιδιαίτερα φορτισμένους.
Το ποίημα για όλα τα όνειρα των παιδιών, που κάποιοι τους έκοψαν βίαια. (Κρατώ - όπως πάντα - την ορθογραφία του ποιητή.) Το μοιράζομαι και μαζί σας.

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΙΙ
Αυτή η κούκλα με το κομμένο χέρι,
που κρεμάστηκε στο παράθυρο
του γκρεμισμένου σπιτιού,
ποιο παιδάκι ήθελε ν’ αποχαιρετήση,
σε ποιο παιδάκι σύρθηκε ως το παράθυρο
ν’ ανεμίση το χέρι και της τόκοψαν;

Πάλι για τον Ιούλη του 74; - ίσως αναρωτηθούν κάποιοι

Ναι πάλι. Γιατί η ποίηση του Μόντη ξεφυτρώνει μόνη της στο πληκτρολόγιό μου και μας ρωτά επίμονα:

- Λέτε να τα πρόβλεψε ο Μόντης τα περί ... "απευθείας εμπορίου", όταν έγραφε τους πιο κάτω στίχους;

- Λέτε να πρόβλεψε τις αντιδράσεις μας;

(- Για χυμούς λεμονιών και για νεκρούς του πολέμου θα νοιάζονται κάποιοι κύριοι κύριοι της πολιτικής μας ηγεσίας, τώρα!!!)

ΚΑΡΑΒΑΣ, ΛΑΠΗΘΟΣ,
ΙΟΥΛΙΟΣ – ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1974

Μην τα «εξαγάγετε» εφέτος τα λεμόνια τους.

Είν’ ο χυμός τους αίμα δεκαοχτάχρονων παιδιών,

είν’ ο χυμός τους θερισμένη άνοιξη δεκαοχτάχρονων παιδιών.

Σκεφθήτε πού να τα φυλάξουμε στον αιώνα των αιώνων,

σκεφθήτε πώς να τα φυλάξουμε στον αιώνα των αιώνων.

20 Ιουλίου 1974 - 20 Ιουλίου 2010

Για την Κερύνεια...

Πώς αλλιώς να μιλήσεις σήμερα για τις μνήμες που ακόμη πληγώνουν, παρά με τους στίχους ενός γνήσιου Κύπριου ποιητή, που αγάπησε την Κερύνεια και τη θάλλασά της ως το χώρο της πρώτης ποιητικής του έμπνευσης, αλλά - κυρίως - ως το χώρο της ύπαρξης και του προσδιορισμού της συλλογικής ταυτότητας απέναντι στους "άλλους", στους ανεπιθύμητους άλλους.

Ο Κώστας Μόντης, με "πηγμένο μελάνι" και πίκρα για την εισβολή, για την προδοσία, αντιστρέφοντας τους όρους για το ποιος ευθύνεται και για το πώς εμείς ως λαός φερθήκαμε στον αγαπημένο τόπο, εκφράζει ένα βαθύ φυλετικό παράπονο - το οποίο και θάθελα να μοιραστώ σήμερα μαζί σας - αποκαλύπτοντας το επώδυνο της παραδοχής του:

ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ

Είναι δύσκολο να πιστέψω

πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνιας,

είναι δύσκολο να πιστέψω

πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνιας.

Και ιδιαίτερα σήμερα, εν μέσω επετειακής πολιτικής τυμπανοκρουσίας και καπήλευσης του πόνου των άλλων από κάθε λογής "πραματευτές", διαβάζοντας την ποίηση του Μόντη, την ώρα που το βλέμμα μου μένει σταθερά κι επίμονα στις παρενθέσεις και στα αυτοσχόλια, σκέφτομαι με πικρία πως - περισσότερο από όλα τ' άλλα που διαβάζω - τούτη η παρένθεση που ακολουθεί στον τελευταίο στίχο, καθώς συνομιλεί με αυτήν του τίτλου, με βασανίζει με την αλήθεια της:

ΚΕΡΥΝΙΑ (ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ)

Ας ήταν να ξανακαθόμουνα

ένα απόγευμα στο λιμανάκι σου

να γράφω στίχους

και να παίζη μαζί μου ο άνεμος

και να μου παίρνη το χαρτί

(-Ας' τα αυτά τώρα, δεν είν' ώρα γι' αυτά τώρα!)

Η "δαιμονοποίηση" του 63ου

Μετά τα σχόλια του φίλου Τάσου καθώς και του "ανώνυμου" για το άρθρο "Αφυπηρετήσεις και 63ο", με τα οποία ανοίγει κατά την άποψή μου ένας ενδιαφέρον διάλογος για το ζήτημα της επέκτασης του ορίου αφυπηρέτησης των εκπαιδευτικών στο 63ο, παραθέτω τα πιο κάτω, ως πρόκληση για περαιτέρω συζήτηση του κατά πόσον ο όλος θόρυβος γίνεται για την ουσία του 63ου ή για να καλύψει άλλα συναφή ζητήματα και κενά.

Το Ethnic Festival μας ταξιδεύει σε ήχους τζαζ

... με τους Chris Byars & Ari Roland Jazz Group, αύριο Δευτέρα, στις 8:30, στην πλατεία ηρώων στη Λεμεσό.

Αυτά για τις 19. Για τις 20 θα πούμε άλλα. Κι έχουμε να πούμε πολλά. Ραντεβού αύριο, εδώ ή στην πλατεία.