Διαγωνισμός Μαθητικού Δοκιμίου Ελληνικής Πρεσβείας 2014-2015

Το θέμα του Διαγωνισμού Δοκιμίου της Ελληνικής Πρεσβείας με απογοήτευσε και αυτή τη χρονιά. Καταρχάς, ενώ ζητείται από τους μαθητές της Γ Λυκείου να συγγράψουν δοκίμιο και συνεπώς να αποπειραθούν να υιοθετήσουν στο γραπτό τους κείμενο τα χαρακτηριστικά του δοκιμιακού λόγου, η διατύπωση του θέματος από την ομάδα θεματοθετών που όρισε το Υπουργείο Παιδείας, μάλλον ως αδόκιμη μπορεί να χαρακτηριστεί. Αναρωτιέμαι πώς οι θεματοθέτες θα κρίνουν στη συνέχεια την ποιότητα του λόγου των υποψηφίων (σε ένα διαγωνισμό στον οποίο συμμετέχουν υποχρεωτικά όλοι οι τελειόφοιτοι δημόσιων και ιδιωτικών σχολείων της Κυπριακής Δημοκρατίας), όταν η διατύπωση του σημερινού θέματος δηλώνει (τουλάχιστον) προχειρότητα;  

Προς ενίσχυση του προβληματισμού αυτού μεταφέρω το θέμα και παραθέτω μερικά σύντομα σχόλια στη συνέχεια:

«Ο Ελληνικός πολιτισμός και οι πανανθρώπινες αξίες είναι έννοιες αλληλένδετες.

Μέσα από την πορεία του Ελληνισμού να αναπτύξετε τη διαχρονική σχέση ανάμεσα στις πιο πάνω έννοιες και να καταδείξετε πώς σημαντικοί πολιτειακοί φορείς (Παιδεία, Εκκλησία, ΜΜΕ κ.ά) μπορούν να συμβάλουν στη διαφύλαξη της εθνικής μας ταυτότητας και να διαμορφώσουν πολίτες υπεύθυνους και ηθικούς, ικανούς να αναταποκριθούν στις σύγχρονες προκλήσεις.»

Αρχίζω με τη γλωσσική διατύπωση: Προφανώς οι μαθητές δεν κατάφεραν «να αναπτύξουν τη διαχρονική σχέση....», αλλά επιχείρησαν «να αναπτύξουν τους προβληματισμούς τους για τη διαχρονική σχέση...» , όπως θα έπρεπε να τους είχε ζητηθεί. Ούτε φυσικά ήταν δυνατόν οι μαθητές να αναπτύξουν «τη διαχρονική σχέση μέσα από την πορεία του Eλληνισμού», αλλά προφανώς επιχείρησαν να εκφράσουν απόψεις για το «πώς η διαχρονική  αυτή σχέση διαφαίνεται μέσα από την (ιστορική, πνευματική, πολιτισμική, ... ) πορεία του Ελληνισμού...»  

Όσον αφορά στο ιδεολογικό περιεχόμενο του θέματος - πέραν του γενικόλογου «σύγχρονες προκλήσεις» και του αόριστου πλαισίου (εθνική ταυτότητα στην Κύπρο, την Ελλάδα ή οπουδήποτε πρέπει να διαφυλαχθεί "η εθνική μας ταυτότητα";) - επιλέγω, αντί σχολίου, να θέσω τα εξής ερωτήματα:

1. Ο Ελληνικός πολιτισμός είναι απλώς «έννοια» ; 
2. Η Παιδεία (γενικώς και αορίστως), η Εκκλησία και τα ΜΜΕ είναι πολιτειακοί φορείς; Δηλαδή η Εκκλησία και τα ΜΜΕ διαθέτουν θεσμοθετημένη εξουσία στα της πολιτείας; Κι αν ναι, αυτό νομιμοποιείται από το Σύνταγμα; 
3. Είναι αυτονόητο ότι οι συγκεκριμένοι φορείς (κυρίως τα ΜΜΕ) μπορούν να διαμορφώσουν πολίτες υπεύθυνους και ηθικούς; 
4. Πού βρίσκονται τα αποδεκτά για τους διοργανωτές του διαγωνισμού όρια του "κ.ά.", όσον αφορά στους "πολιτειακούς φορείς";   

Δεν γκρινιάζω απλώς για να γκρινιάξω και φέτος για την ποιότητα του θέματος του Διαγωνισμού Μαθητικού Δοκιμίου. Εκφράζω απλώς για άλλη μια φορά την απογοήτευσή μου για το γεγονός ότι, ενώ οι Φιλόλογοι αγωνιζόμαστε για τη βελτίωση της γλωσσικής ικανότητας των μαθητών μας, αντιλαμβανόμενοι την αξία της γλωσσικής ακρίβειας «σε αυτή τη μακρινή γωνιά του Ελληνισμού», το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, για άλλη μια φορά παρέκαμψε (άτεχνα ή έντεχνα;) τη σημασία του «μονάχη έγνοια η γλώσσα μου»...  

Είναι, άραγε, και αυτό ένα σύμπτωμα της παντοδυναμίας των συγκεκριμένων «σημαντικών πολιτειακών φορέων», στους οποίους η κυπριακή κοινωνία παρέδωσε την εξουσία;

Το «αποτελεσματικό» σχολείο της μνημονιακής εποχής!

Η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας για την Εκπαίδευση έχει προκαλέσει εύλογες ανησυχίες στους Εκπαιδευτικούς, παρά τις διαβεβαιώσεις του Υπουργού Παιδείας για διάλογο πριν την εφαρμογή οποιωνδήποτε μέτρων για τη «βελτίωση της αποτελεσματικότητας του εκπαιδευτικού συστήματος». Γιατί, απ’ όσα λίγα έχουν παρουσιαστεί επισήμως (και χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι διαρροές, οι ψίθυροι και οι κινδυνολογίες), διαφαίνεται πως η εν λόγω Έκθεση επικεντρώνεται σε ζητήματα που αφορούν κυρίως στην πρόσληψη, ανάπτυξη και αξιολόγηση των Εκπαιδευτικών. Όπως, μάλιστα, αφήνεται να νοηθεί, ο ιδεολογικός προσανατολισμός της στοχοποιεί τον αποδιοπομπαίο τράγο πολλών μνημονιακών αποφάσεων: τον Εκπαιδευτικό, στον οποίο συστηματικά εδώ και καιρό επιρρίπτονται (αδίκως) οι ευθύνες για το «αναποτελεσματικό» σχολείο.

Τα ουσιώδη ερωτήματα για το τι σημαίνει «αποτελεσματικό σχολείο» παραμένουν αναπάντητα από την πολιτεία, όπως και η πραγματική σημασία του περίφημου «εκσυγχρονισμού», σε μια κοινωνία όπου: η ανευθυνότητα και η αισχροκέρδεια μερικών έχουν συνθλίψει σχεδόν το σύνολο των πολιτών, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα του κομματικού και οικονομικού κατεστημένου, περιλαμβανομένων των ΜΜΕ, έχουν στοχεύσει μεθοδευμένα στην αποδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος, έχουν υποβάλει την απαξίωση της έντιμης εργασίας και επιτύχει την παραπλάνηση του κοινού και την άδικη ενοχοποίηση των δημόσιων υπαλλήλων, προσφέροντας απλώς «άρτον και θεάματα» στους «πληβείους», των οποίων η αξιοπρεπής διαβίωση κατάντησε άθυρμα στα χέρια (συχνά) τυχάρπαστων «εθνοσωτήρων». Σε αυτό το πλαίσιο η επιστημονική κατάρτιση και ο επαγγελματισμός των Εκπαιδευτικών «αξιολογούνται» από – συχνά αδαείς – τεχνοκράτες και πολιτικούς που ενίοτε επικαλούνται «την αποτελεσματικότητα», με στόχο τη δαιμονοποίηση της πραγματικής προσφοράς και την κατάργηση των (δήθεν) «προνομίων» των μισθωτών του δημοσίου.

Τα δε ερωτήματα για την πορεία της όποιας Μεταρρύθμισης στην Παιδεία ματαίως αναζητούν απαντήσεις μέσα σ’αυτό το σκηνικό , αφού και οι μέχρι στιγμής δημόσιες ανακοινώσεις του ΥΠΠ αγνοούν τα ουσιώδη προβλήματα του δημόσιου σχολείου, που οφείλονται σε χρόνιες αντιφάσεις ανάμεσα στη στοχοθεσία και τις πρακτικές που υιοθετούνται εκ μέρους της πολιτείας. Προς το παρόν, η εκπαιδευτική πολιτική παραπαίει ανάμεσα στις θεωρητικές διακηρύξεις για «ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο για όλους», την αναζήτηση ερεισμάτων για προκάλυψη της πολιτικής δίωξης των ΝΑΠ, το φιλόδοξο σχεδιασμό μέτρων που υπηρετούν τις (έξωθεν και άνωθεν επιβεβλημένες) ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης «αγοράς» και την αδυναμία αντιμετώπισης των καθημερινών προβλημάτων που έχουν πλέον διογκωθεί λόγω και ελέω κρίσης.

Διευκρινίζοντας τα προλεχθέντα, ερωτώ συγκεκριμένα:

Γιατί αξιολογείται (π.χ. με έρευνες τύπου Πίζα) η «αποτελεσματικότητα» του σχολείου με τους συγκεκριμένους δείκτες και διαδικασίες εξετάσεων του συνόλου των μαθητών, όταν εδώ και χρόνια: (α) έχει ουσιαστικά καταργηθεί η στασιμότητα, ενώ δεν αντιμετωπίζονται προληπτικά και έγκαιρα, αλλά με αναποτελεσματικές «στηρίξεις» στο Λύκειο, τα μαθησιακά προβλήματα ποικίλων αιτιών και μορφών, (β) ασκείται ποικιλοτρόπως πίεση στους Εκπαιδευτικούς για βαθμολογίες τετραμήνων που δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικές επιδόσεις, ενώ χαρίζονται, με τις ευλογίες του ΥΠΠ, μονάδες σε μεγάλο αριθμό μαθητών, ώστε να μην μείνουν στάσιμοι ή ανεξεταστέοι, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις (οι οποίες αναπόφευκτα διαλύονται μπροστά σε οποιαδήποτε αντικειμενική αξιολόγηση);

Πώς υλοποιείται ο στόχος για ανάπτυξη υπευθυνότητας εκ μέρους των μαθητών, όταν το ΥΠΠ με διάφορες αποφάσεις του διαχρονικά (α) ενισχύει την τάση των μαθητών για απουσίες από το σχολείο ή από την τάξη, (β) έχει δαιμονοποιήσει την έννοια της ποινής, ταυτίζοντάς την με την άδικη τιμωρία και αποσυνδέοντάς την από την παιδαγωγικά ορθή οριοθέτηση των πράξεων, με αποτέλεσμα την αύξηση της βίας και της παραβατικότητας, (γ) συντηρεί την ανευθυνότητα με την πολιτική της βαθμολογικής χαλαρότητας;

Πώς θα καταστούν οι μαθητές «παραγωγικά μέλη της κοινωνίας», όταν με (επιζήμιες για τους ευσυνείδητους μαθητές) αποφάσεις του ΥΠΠ συρρικνώνεται ολοένα ο διδακτικός χρόνος των μαθητών (και όχι φυσικά ο εργάσιμος χρόνος των εκπαιδευτικών), σε αναντιστοιχία με τις απαιτήσεις της ύλης και των εξετάσεων;

Πώς θα συνδεθεί η όποια «αμοιβή» των εκπαιδευτικών με την «παραγωγικότητα» (μια άστοχη εισήγηση για την κυπριακή κοινωνία της κομματοκρατίας και του νεποτισμού) και πώς αυτή θα υπολογίζεται με αξιόπιστα κριτήρια, όταν το ΥΠΠ δε διαθέτει κανένα μηχανισμό αξιοποίησης των πολλών υψηλά καταρτισμένων Εκπαιδευτικών, ενώ οι διαδικασίες αξιολόγησης και προαγωγής σε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας στηρίζονται σε αναχρονιστικά κριτήρια και διαδικασίες, συχνά ανακόλουθες με τις σύγχρονες διδακτικές προσεγγίσεις;

Αναμένοντας (ματαίως;) τις απαντήσεις του ΥΠΠ, ως Εκπαιδευτικός, διαπιστώνω ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι συνάδελφοί μου εργάζονται με αφοσίωση στο καθήκον τους, παρά τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν, χαρακτηρίζονται από ευσυνειδησία και επαγγελματισμό, επιμορφώνονται συστηματικά και διαθέτουν πολύ περισσότερες γνώσεις και ικανότητες από αυτές που τους αναγνωρίζει η υπηρεσία. Συνεπώς, θεωρώ πως το ΥΠΠ, οφείλει να διερευνήσει τα πραγματικά αίτια της όποιας «αναποτελεσματικότητας» του δημόσιου σχολείου και να ξεκαθαρίσει τους πραγματικούς του στόχους, προτού προχωρήσει στη λήψη οποιωνδήποτε «βελτιωτικών» μέτρων, εάν όντως επιθυμεί την υλοποίηση ενός εξαγγελθέντος οράματος για την Παιδεία και όχι απλώς την διά των μνημονιακών μέτρων εξόντωση των εργαζομένων.

Εκλογές ΟΕΛΜΕΚ 22 Μαϊου 2014

(Από το τελευταίο τεύχος της εφημερίδας της ΝΚ)

Γιατί σας καλούμε να στηρίξετε τη Νέα Κίνηση Καθηγητών

Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Η παρουσία της Νέας Κίνησης Καθηγητών στην ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ κατά την τελευταία τριετία, με την ευθύνη μάλιστα της προεδρίας από τον Ιούνιο του 2013, ήταν εξαιρετικά σημαντική, όπως αποδεικνύεται από το πραχθέν έργο, σε μια περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη για το συνδικαλιστικό κίνημα. Η περίοδος αυτή σημαδεύτηκε, όπως όλοι γνωρίζουμε, από πρωτοφανείς αποφάσεις και ενέργειες της πολιτείας εις βάρος των εκπαιδευτικών και του δημόσιου σχολείου. Ενέργειες οι οποίες έπληξαν το εργασιακό μας καθεστώς και έφεραν μείωση των εισοδημάτων μας, οι οποίες, είτε προέρχονταν από τις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας, είτε απλώς τις επικαλούνταν ως δικαιολογία, είτε ακόμη στηρίζονταν στις επίμονες παροτρύνσεις πολιτικών και οικονομικών παραγόντων της Κύπρου για λήψη μέτρων «εξυγίανσης» της οικονομίας, τα οποία βεβαίως ταυτίστηκαν με περικοπές στον προϋπολογισμό του κράτους σε τομείς ευαίσθητους για την κοινωνική ευημερία, περιλαμβανομένου και αυτού της παιδείας.

Η ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ κλήθηκε να αντιμετωπίσει σωρεία προβλημάτων που αναφύονταν καθημερινά και αφορούσαν σε μεγάλο βαθμό στο διορισμό των συναδέλφων μας και στην προστασία της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων όλων των εκπαιδευτικών (π.χ. ωράριο εργασίας, μισθολογικό, συνταξιοδοτικό, προαγωγές, μονιμοποιήσεις, σύστημα διορισμού, μεταθέσεις και μετακινήσεις). Δικαιώματα που θεωρήθηκαν (κακώς, βεβαίως, αλλά...) από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών αξιωματούχων ως «υπερβολικά κεκτημένα» που είχαν (κατά τη γνώμη τους) δικαίωμα να καταργήσουν.

Δυστυχώς, η ενορχηστρωμένη επίθεση κατά των κεκτημένων των εργαζομένων του δημοσίου (συνεπικουρούμενη και από τα ΜΜΕ και εκμεταλλευόμενη την οικονομική ανέχεια στην οποία βυθιζόταν και βυθίζεται μεγάλο μέρος των συμπατριωτών μας, εξαιτίας της σοβαρής οικονομικής κρίσης που μαστίζει τον τόπο μας),  ήταν τόσο ισχυρή και απαξιωτική για το έργο που παράγουν οι εκπαιδευτικοί, ώστε η ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ να πρέπει να δίνει καθημερινά μάχες για την προστασία του δημόσιου σχολείου και των λειτουργών του. Οι μάχες αυτές, όπως γνωρίζετε, δίνονταν με άνισα μέσα, εφόσον και τα ΜΜΕ ελέγχονταν και ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από τους πολέμιους της δημόσιας εκπαίδευσης, οι οποίοι διέθεταν ένα ισχυρό «οπλοστάσιο» με τις απαιτήσεις της Τρόικας, αλλά και με επιλεκτικά πορίσματα ερευνών που δίνονταν κατά παραγγελία για να «αποδείξουν» ότι (δήθεν) αμειβόμαστε περισσότερο από όσο αξίζουμε!!!

Ωστόσο, η ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ (παρά τις λανθασμένες εντυπώσεις που συχνά-πυκνά διαμορφώνονται στις σχολικές μονάδες, είτε λόγω αδιαφορίας ή άγνοιας αρκετών συναδέλφων για την πραγματική δράση του συνδικαλιστικού κινήματος, είτε λόγω συστηματικής προπαγάνδας και παραπληροφόρησης από τους πολέμιους της ΟΕΛΜΕΚ), κατάφερε να αντισταθεί και να προστατεύσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών, χάρη στις συνεχείς και ακάματες προσπάθειες συγκεκριμένων μελών της Γραμματείας, η οποία κατάφερε όχι μόνο να σταματήσει αρκετές από τις καταστροφικές για την εκπαίδευση αποφάσεις της πολιτείας (π.χ. αύξηση ωραρίου, νέο σχέδιο διορισμών), αλλά και να επιτύχει, μέσα στον καταιγισμό των οικονομικών μέτρων και περικοπών, να μας διασώσει από την ενδεχόμενη περαιτέρω κατρακύλα των μισθών μας (σύμφωνα με το παράδειγμα της Ελλάδας) και να εξασφαλίσει, μεταξύ άλλων, το διορισμό και τη μονιμοποίηση μεγάλου αριθμού εκπαιδευτικών.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Η Νέα Κίνηση Καθηγητών είχε από καιρό προβλέψει τις δυσμενείς εξελίξεις της οικονομίας και στον τόπο μας και προειδοποιούσε τις προηγούμενες ήδη ηγεσίες της ΟΕΛΜΕΚ για τα προβλήματα που θα αναφύονταν όσον αφορά στο μισθολογικό, το συνταξιοδοτικό και το εργασιακό μας καθεστώς. Όταν τα λέγαμε πριν από τρία χρόνια, όμως, στις ΠΣΓΑ και σε άλλες συνδικαλιστικές συσκέψεις κάποιοι μας χλεύαζαν ότι (δήθεν) κινδυνολογούμε! Η Νέα Κίνηση όμως είχε προετοιμαστεί για την επερχόμενη λεηλάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, για να δώσει τη μάχη της μέσα από την ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ, και για να μπορέσουμε ως οργάνωση να αντισταθούμε στην επικείμενη επίθεση που θα δεχόταν το συνδικαλιστικό κίνημα. Μάχη που πιστεύουμε πως, με τα τόσο αντίξοα δεδομένα, έχουμε καταφέρει ως συνδικαλιστές, αν όχι να κερδίσουμε σε όλα τα ζητήματα, τουλάχιστον να μη χάσουμε σε όσα πεδία μπορούσαμε εκ των πραγμάτων να πολεμήσουμε. Αντιλαμβανόμαστε ότι, μετά από τόσες περικοπές, πάγωμα προαγωγών, απαξίωση της δουλειάς που επιτελείται με κόπο και μόχθο από τους εκπαιδευτικούς στις σχολικές μονάδες, αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι, μπορεί να αντιμετωπίζετε με σκεπτικισμό, με αδιαφορία ή ακόμη και με θυμό τη συνδικαλιστική δράση. Αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανόν να σκέφτεστε πως οι εκλογές αυτές θα είναι «μία από τα ίδια», και πως, «όποιοι κι αν εκλεγούν στην ηγεσία της ΟΕΛΜΕΚ, δεν πρόκειται να κάνουν τίποτα». Ισχύει, όμως, αυτό συνάδελφοι; Αντιλαμβανόμαστε την πικρία σας για την οικονομική δυσκολία στην οποία έχουμε βρεθεί όλοι μας, την αγωνία για το αύριο, τη στεναχώρια για τους μαθητές μας που χρειάζονται συσσίτιο, τη θλίψη για τη συρρίκνωση των δυνατοτήτων των δημόσιου σχολείου. Τα αντιλαμβανόμαστε, γιατί κι εμείς τα βιώνουμε καθημερινά και ως εκπαιδευτικοί, γιατί τα μέτρα μας αφορούν όλους, αλλά και ως συνδικαλιστές που δεχόμαστε και τα πυρά και την έκφραση της πικρίας, αλλά και που πολλές φορές μοιραζόμαστε την απόγνωση συναδέλφων και μαθητών.

Όμως, συνάδελφοι, μήπως η δική μας απαξίωση είναι που σε μεγάλο βαθμό αποδυναμώνει την ΟΕΛΜΕΚ; Μήπως η αποδυνάμωση της ΟΕΛΜΕΚ θα κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα για όλους μας, σε μια εποχή που η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τείνει να κατασπαράξει οποιοδήποτε δημόσιο αγαθό, περιλαμβανομένου του δημόσιου σχολείου και των λειτουργών του; Μήπως, άραγε, αυτή τη φορά πρέπει να υπερβούμε όσα μας καθήλωναν τόσα χρόνια στην «πολιτική και κομματική ψήφο», για να αναδείξουμε όχι απλώς «τους φίλους και γνωστούς», αλλά αυτούς που αποδεδειγμένα δε φορούν κομματικές παρωπίδες, δε χαρίζονται σε «πολιτικούς φίλους», δεν υποκύπτουν σε απειλές ή σε προσωπικά οφέλη της όποιας εξουσίας, αλλά αγωνίζονται με καθαρό μέτωπο και ευσυνειδησία για τα δικαιώματα όλων των εκπαιδευτικών και για τη σωστή λειτουργία του δημόσιου σχολείου; Γι΄αυτό, συνάδελφοι, σας καλώ, προτού αποφασίσετε εάν και ποιους θα ψηφίσετε στις προσεχείς εκλογές της ΟΕΛΜΕΚ, να σκεφτείτε με καθαρό μυαλό σε ποιους θα θέλατε να αναθέσετε την υπεύθυνη διαχείριση των τόσο σοβαρών ζητημάτων που αφορούν στο παρόν και στο μέλλον του δημόσιου σχολείου, αλλά και του κάθε εκπαιδευτικού.

Ως Νέα Κίνηση Καθηγητών, έχουμε και συλλογικά και ως άτομα αποδείξει πολλές φορές από τη μέρα της ύπαρξής μας την αγωνιστικότητα, τη σοβαρότητα και την εντιμότητα με την οποία διεκδικούμε τα δικαιώματα όλων των συναδέλφων. Χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες, χωρίς κομματικούς προστάτες, χωρίς «κρυφές ατζέντες», ούτε ανέντιμα μέσα εις βάρος των άλλων συνδικαλιστών. Σας καλούμε, προτού αποφασίσετε ή απορρίψετε άσκεφτα τη συνδικαλιστική δράση, να ρίξετε μια ματιά στο έργο της ΟΕΛΜΕΚ κατά την περίοδο της ηγεσίας της Νέας Κίνησης, έχοντας υπόψη το εχθρικό πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο έδρασε η οργάνωσή μας και να θυμηθείτε, όσοι υπηρετείτε εδώ και χρόνια, την έντιμη και δυναμική παρουσία των στελεχών μας στο συνδικαλιστικό κίνημα. Σας καλούμε να μας στηρίξετε, ώστε να μπορέσουμε, σε συνεργασία με όλους τους συνδικαλιστές που θα εκλεγούν, να δώσουμε δυναμικά το παρόν μας απέναντι σε όσα απειλούν την αξιοπρέπεια και το εργασιακό μας καθεστώς, αλλά και για να αγωνιστούμε για τον κοινό μας στόχο για ένα καλύτερο σχολείο, για μια καλύτερη εκπαίδευση με εκπαιδευτικούς ικανοποιημένους από το εργασιακό τους καθεστώς, που να απολαμβάνουν το ίδιο το έργο τους αλλά και τους καρπούς του...

Βαλεντίνα Δημητριάδου Σαλτέ, Αντιπρόεδρος Νέας Κίνησης

Πώς συγγράφεται ένα δοκίμιο πάνω σε ένα θέμα αδόκιμο;

Σήμερα, μαθητές/τριες της Γ Λυκείου και Φιλόλογοι δεχθήκαμε ακόμη ένα δείγμα προχειρότητας και απαξίωσης του μόχθου, του χρόνου και της εργασίας μας από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. Το θέμα που απέστειλε το Υπουργείο για το Διαγωνισμό Δοκιμίου της Ελληνικής Πρεσβείας (διαγωνισμός στον οποίο συμμετέχουν υποχρεωτικά όλοι οι μαθητές/τριες της Γ Λυκείου) κάθε άλλο παρά τιμά τα γράμματα και την παιδεία μας: Ασαφές, γενικόλογο, χωρίς δομή και συνοχή, χωρίς επικοινωνιακό πλαίσιο, χωρίς κατευθύνσεις χωροχρονικές και εννοιολογικές, έριξε με την αδόκιμη διατύπωσή του τους μαθητές σε έναν ωκεανό ασύνδετων θεμάτων, για να πνιγούν αβοήθητοι στο ευρύ φάσμα πληροφοριών και γνώσεων που δέχτηκαν κατά την περίοδο της προετοιμασίας (δηλαδή εδώ και 2-3 εβδομάδες).
Η κακή έως λανθασμένη διατύπωση του θέματος εκ μέρους των θεματοθετών του Διαγωνισμού, όχι μόνο αναίρεσε τις κατευθύνσεις μιας σωστής διδασκαλίας του τρόπου συγγραφής ενός δοκιμίου σε επίπεδο υφολογικό, εννοιολογικό και οργανωτικό, αλλά κατέστησε σχεδόν αδύνατη την αξιολόγηση των γραπτών δοκιμίων των μαθητών με ενιαία (άρα αξιοκρατικά) κριτήρια. Το πρόβλημα της αξιολόγησης των δοκιμίων χωρίς δυνατότητες οριοθέτησης αντικειμενικών κριτηρίων που να προκύπτουν από το ίδιο το το θέμα, θα διαφανεί πιστεύω τόσο στη διαδικασία επιλογής της έκθεσης που διακρίνεται από κάθε τάξη και στη συνέχεια από κάθε σχολική μονάδα (όπως προνοεί ο σχετικός κανονισμός), όσο και στο τελικό στάδιο της επιλογής από την επιτροπή που όρισε το Υπουργείο Παιδείας των «καλύτερων» εκθέσεων παγκύπρια, οι οποίες και θα βραβευθούν (με χρηματικά μάλιστα βραβεία). Κατά συνέπεια, το Υπουργείο παραποίησε με την προχειρότητα αυτή κάθε έννοια αξιοκρατίας, ενώ μάς έδειξε (για άλλη μια φορά) πόσο απαξιεί να ασχοληθεί με σοβαρότητα (και όχι τύποις) με την παρεχόμενη εκπαίδευση.
Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, θα ήμουν υπερβολική, εάν υποστήριζα ότι η αντιμετώπιση αυτή διδασκόντων και διδασκομένων αναίρεσε την αξία της σοβαρής  και υπεύθυνης προετοιμασίας μιας εργασίας; Ή ότι κατήργησε την ίδια την αξία της συστηματικής ενασχόλησης με  ένα θέμα καίριας σημασίας και της συγγραφής ποιοτικού δοκιμιακού λόγου, εφόσον αυτός απαιτεί κριτική αποτίμηση των δεδομένων, βαθύ προβληματισμό και δόμηση της σκέψης μέσα από τη διασύνδεση αιτίων και αιτιατών και τη λογική ιεράρχηση των ζητουμένων; Γιατί, εμφανέστατα, οι «ατάκτως ερριμμένες» γενικολογίες που δόθηκαν με τη διατύπωση του θέματος, κάθε άλλο παρά οδηγούσαν το μαθητή να αποδώσει τους προβληματισμούς του με λόγο συγκροτημένο και ορθά δομημένο. Αντιθέτως, άφηναν περιθώριο για μια παρατακτική θεώρηση ανεξάρτητων μεταξύ τους ζητημάτων, επομένως για μια επιφανειακή περιδιάβαση ανάμεσα στις συμπληγάδες μιας αόριστα δοσμένης «κρίσης», την οποία οι μαθητές κλήθηκαν (μεταξύ άλλων) «να σχολιάσουν τεκμηριωμένα» (!!!)
Τι παρηγορεί τους Φιλολόγους που δούλεψαν σκληρά με τους μαθητές τους για την προετοιμασία του Διαγωνισμού; Μα φυσικά η πορεία προς την Ιθάκη η οποία έδωσε σε διδάσκοντες και διδασκόμενους την ευκαιρία για ουσιαστικό διάλογο και κριτική αποτίμηση του κοινωνικο-οικονομικού γίγνεσθαι, σε εθνικό και διεθνές πλαίσιο. Και η επίγνωση της ανεκτίμητης γνώσης που αποκόμισαν οι μαθητές από την προετοιμασία τους για το Διαγωνισμό, η οποία βεβαίως δε μετριέται με τα ποσοτικά κριτήρια ενός οποιουδήποτε διαγωνισμού ή έρευνας. Εξάλλου, ως Φιλόλογοι (και μιλώ εκ μέρους μεγάλης μερίδας συναδέλφων), δηλώνουμε συχνά πως δε χρειαζόμαστε  διαγωνισμούς για να καλλιεργήσουμε προβληματισμό για το σύγχρονο κόσμο στους μαθητές μας. Κατά συνέπεια, δε μετανιώνουμε, κύριοι του Υπουργείου Παιδείας, ούτε τις ατέλειωτες ώρες προετοιμασίας υλικού για τους μαθητές μας, ούτε τον αγώνα που δώσαμε μαζί για να εμβαθύνουμε στους πολλαπλούς άξονες του θέματος: παγκοσμιοποίηση, ανθρώπινα δικαιώματα, κοινωνικο-πολιτική, ηθική και οικονομική κρίση, διαχρονικές πανανθρώπινες αξίες, Ελληνισμός, Ευρώπη της αλληλεγγύης ή Ευρώπη της λιτότητας και της ανισότητας, τρίτος και τέταρτος κόσμος, νέοι και ενεργός πολιτότητα, .... πολύ περισσότερα ζητήματα από αυτά που αναφέρατε στην (εξίσου κακογραμμένη) εγκύκλιο που μας είχατε στείλει «ως οδοδείκτη». Εμείς βρήκαμε ως Φιλόλογοι με τους μαθητές μας τον «οδοδείκτη» που αναφέρατε, εσείς όμως τον εξαφανίσατε στην πορεία...
Για τη δική μας πορεία δε μετανιώνω. Ωστόσο, λυπάμαι που για άλλη μια φορά, ως Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, μάς στείλατε το μήνυμα πόσο λίγο λογαριάζετε την παιδεία και τον πολιτισμό... πόσο λίγο εκτιμάτε τους ανθρώπους που εργάζονται φιλότιμα , έντιμα και σωστά... πόσο λίγο επενδύετε στα νιάτα του τόπου μας που επιχειρούν (μέσα σε αυτή τη μιζέρια στην οποία κάποιοι άλλοι μας έριξαν) να οραματιστούν έναν καλύτερο κόσμο... (Κι ύστερα τολμάτε να τους ζητάτε να  προτείνουν τρόπους απεγκλωβισμού από την κρίση, μέσα στην οποία το εκπαιδευτικό σύστημα έχει καταντήσει βορά στο στόμα ποικίλων αθλίων. )
Για όλα τα πιο πάνω και για άλλα τόσα θλιβερά που βιώνουμε όσοι μονάχοι μαχόμαστε να διατηρήσουμε όρθιο το κεραυνοβολημένο απανταχόθεν δημόσιο σχολείο, κλείνω με την ελπίδα οι ευαισθητοποιημένοι με όσα συμβαίνουν γύρω τους μαθητές μας σήμερα να έχουν τολμήσει «να τεκμηριώσουν» τις θέσεις τους. Γιατί, να είστε σίγουροι πως τα σχόλιά των μαθητών μας θα είναι τόσο σκληρά απέναντι σε όσους αποδεικνύονται «φιλοπαίγμονες εν ου παικτοίς», όσο σκληρό είναι και το σύστημα μαζί τους...

Αποχαιρετισμός

... στον παπά μου - 40 μέρες σήμερα από εκείνη την Παρασκευή που μας έφυγε - τα λόγια που τον συνόδευσαν την ώρα του αποχαιρετισμού μας, μικρή προσφορά στην προσωπικότητά του...

Αποχαιρετισμός στην αγαπημένη μου Σύλβια που μας έφυγε τόσο νωρίς...

"Πολυαγαπημένη μας Σύλβια,

Βαρύς ο ρόλος να εκφράσω σήμερα τα συναισθήματα που πλημμυρίζουν τις ψυχές όλων όσοι αισθανόμαστε σήμερα ορφανοί από την απώλειά σου... επώδυνη η ευθύνη να μιλήσω γι’ αυτό που υπήρξες στη ζωή, έχοντας αποδεχτεί ότι δεν είσαι πια μαζί μας. Κι όμως, Σύλβιά μου, δε θα σου πω πόσο αβάσταχτο πόνο βιώνουμε γιατί σε χάσαμε, θα σου μιλήσω για τη βαθειά περηφάνεια που νιώθουμε για σένα, γιατί τόσα χρόνια ήσουν για όλους εμάς που σε συνοδεύουμε νοερά στο τελευταίο σου ταξίδι «ο δικός μας άνθρωπος», ο ξεχωριστός, ήσουν και θα είσαι ο φωτοδότης και η δύναμή μας, το πρότυπο της αγωνιστικότητας και της αξιοπρέπειας, η αδελφή και φίλη μας, η Σύλβιά μας και η Σύλβια του κόσμου όλου.

"Κυπρέικη λεβεντιά" (;)

Από τον καλό φίλο Χρήστο Χρηστίδη, Θεσσαλονικέα, το σονέτο που ακολουθεί, σατιρικό και εύστοχο για το "όχι" της Κύπρου εν έτει 2013...

Κυπρέικη λεβεντιά

"Ο Ακρίτας είμαι Χάροντα,
δεν περνώ με τα χρόνια,
στης αφρογέννητης τα μαρμαρένια αλώνια
το μαύρο περιφρόνησα το δράκοντα!"

Μια μικρή του χάρτη κουκίδα
ενάντια στου νέου Γολιάθ τη λόγχη,
του Δαυίδ το ΟΧΙ
για μια νέα στην Ευρώπη ελπίδα.

Ξανά σταθήκατε ακρίτες γενναίοι,
πάντοτε υπερήφανοι, πάντοτε νέοι,
παιδιά από μια λεβεντογέννα ράτσα.

Σας καμαρώνει παντού ο Ελληνισμός.
Κι αν σας λύγισε ο ωμός εκβιασμός,
το ΟΧΙ σας μούντζα στων παχύδερμων τη φάτσα!

... κι ας μετατράπηκε, Αγαπητέ Χρήστο, τόσο σύντομα το "όχι" σε "ναι" , αφού η αισχροκέρδεια και η εγκληματική ανευθυνότητα μιας μερίδας "πολιτών" μάς τοποθέτησε μεταξύ σφύρας και άκμονος.

Συνομιλώντας με την ιστορία και την ποίηση, Κύπρος, Μέρες του 2013 μ.Χ.

Πάει καιρός να μιλήσω μέσα από αυτό τον ιστοχώρο. Όμως, όλα όσα τραγικά και παράδοξα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στον τόπο μας, δε μου επιτρέπουν να σωπαίνω. 

Όσοι νομίζουν πως με την απομάκρυνση του Διοικητή της ΚΤ, θα σωθεί η Κύπρος από το κακό, μου θυμίζουν τους αφελείς (όχι τους εγκληματίες) της ΕΟΚΑ Β, που -προ του 1974- πίστευαν πως με την απομάκρυνση του Μακαρίου θα έρθει η Ένωση με την Ελλάδα. Οποία αυταπάτη... αλλά και με τι συνέπειες για τον τόπο... τραγικές και ανεπανόρθωτες. Όσο για τους εγκληματίες, αυτοί κατάφεραν και τότε να κρυφτούν μέσα στη δίνη της εισβολής, όπως κρύβονται και σήμερα οι πραγματικοί υπεύθυνοι πίσω από τις φωνές των τρομοκρατημένων πολιτών.
Κάποιες από τις φωνές αυτές μού θυμίζουν κι εκείνους τους εύπιστους-αφελείς Έλληνες που αποκαλούσαν (ως φερέφωνα άλλων) το Βενιζέλο "προδότη" και τον έδιωξαν από την πρωθυπουργία της Ελλάδας στην πιο κρίσιμη φάση της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Το τραγικό τέλος που έφεραν τα σφάλματα εκείνων που έδιωξαν το Βενιζέλο είναι σε όλους μας γνωστό.
Έτσι και σήμερα, αντί να σκεφτούμε νηφάλια ποιοι από μας φταίνε, πώς ρεαλιστικά θα βγούμε από τον γκρεμό που μας έριξε η αισχροκέρδεια μερικών δεκάδων ανθρώπων του τόπου μας, φωνάζουμε σας εξοργισμένος όχλος ενάντια στο μαντατοφόρο του κακού, νομίζοντας πως σκοτώνοντας το μαντατοφόρο θα χαλάσουμε το τέρας που εμείς προηγουμένως προκαλέσαμε. Νομίζοντας πως με ψευτοπαλικαρισμούς θα διώξουμε τους "κακούς άλλους"  (τους Ευρωπαίους, τους ξένους, ...) που φταίνε (αυτοί και μόνο αυτοί) αφού εμείς δεν τολμάμε να παραδεχτούμε ως λαός τα δικά μας τραγικά λάθη. Βλέπουμε μόνο το δέντρο, και ούτε καν έχουμε συναίσθηση του δάσους, ούτε τολμούμε ν'αποδεχτούμε πως εμείς μόνοι μας το κάψαμε.
Μας φταίει ποιος; Ο πυροσβέστης, γιατί μας είπε την αλήθεια για τις δικές μας ευθύνες. 'Η αυτοί που έβαλαν τη φωτιά, οι πολιτικοί που τους κάλυπταν κι εμείς που καλοπερνούσαμε με δανεικά χωρίς να θέλουμε να μάθουμε πού βρέθηκαν τα εκατομμύρια που μας δάνειζαν;

Κι επειδή αισθάνομαι φρίκη γιατί

η εγκληματική βλακεία και η επιπολαιότητα της πλειοψηφίας των πολιτικών (είτε γιατί αναμένουν πολιτικό όφελος από την κρίση, είτε γιατί καλύπτουν τις πομπές "φίλων και δικών", είτε γιατί τυχάρπαστα βρέθηκαν στην πολιτική κυνηγώντας πεταλούδες και κολλώντας αφίσες στους τοίχους), η τρομακτική αμάθεια και ημιμάθειά των "δήθεν" ειδημόνων της οικονομίας, μαζί με όσους κινούν τα νήματα της παραπληροφόρησης και της ψευτιάς, τείνουν να κυριαρχήσουν σε αυτό τον τόπο,

κι επειδή "το πλήθος" για άλλη μια φορά απλώς "χειροκροτά" ό,τι του πουν και αναμασά αυτά που του βάζουν στο στόμα, 

αποφάσισα ως πράξη δικής μου "αυτοπυρπόλυσης" να μοιραστώ και με όσους διαβάζουν αυτό το ιστολόγιο το κείμενο της σύντομης εισήγησης - χαιρετισμού στην εκδήλωση- αφιέρωμα στις εθνικές επετείους της 25ης Μαρτίου 1821 και της 1ης Απριλίου 1955 που διοργανώθηκε χτες από τις Εκπαιδευτικές Οργανώσεις της Λεμεσού, γραμμένο μέσα στο κλίμα των ημερών.

Ελπίζω η δική μου "δήλωση" μέσα από το λόγο του μεγάλου ποιητή Γιώργου Σεφέρη, να μιλήσει σε όσους συλλογίζονται ελεύθερα:

Αγαπητοί φίλοι,

Είναι πάντα χρήσιμο να μιλάς για τη λευτεριά
ακόμα κι’ όταν νομίζης πως δε χρειάζεται.
δηλώνει ο Κώστας Μόντης.

Ωστόσο, τούτες τις μέρες που τόσο σκληρά δοκιμάζεται ο λαός μας, όλοι γνωρίζουμε ότι χρειάζεται να μιλήσουμε για λευτεριά. Χρειάζεται να συνομιλήσουμε με την ιστορία μας και με την εθνική μας περηφάνεια, χωρίς όμως εθνικιστικές κορωνίδες, αλλά με γνώση, με σύνεση και με πίστη στις ελεύθερες ψυχές των Ελλήνων της Κύπρου και στα δημοκρατικά μας ιδεώδη.

Γιατί οι καιροί επιβάλλουν να πιστέψουμε ξανά στο σεφερικό και αισχύλειο "νήσος τις έστι"...

Γιατί ο λόγος του ποιητή για τη γνώμη των δυνατών που κανείς δεν μπορεί να γυρίσει όσο καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων, καθίσταται τούτες τις μέρες δραματικά επίκαιρος. Όπως δραματικά επίκαιρη ακούγεται και η πικρία του Σεφέρη στη Σαλαμίνα της Κύπρος για τους φίλους του άλλου πολέμου, που τόσο αβασάνιστα διέγραψαν προτού αλέκτωρ λαλήσει μέσα από ψυχρούς αριθμητικούς λογαριασμούς τα δημοκρατικά ιδεώδη που νομίζαμε πως μας συνέδεαν τόσα χρόνια.

Χρέος κι ευθύνη διαχρονική των εκπαιδευτικών του τόπου μας η υπόμνηση της ιστορικής πορείας του απανταχού ελληνισμού, η υπογράμμιση της αρετής, η εξύμνηση του ελεύθερου ήθους, της ομόνοιας, της αγωνιστικότητας και της αξιοπρέπειας,

αλλά και ο αναστοχασμός για τη ληστρική μανία των ισχυρών και για τη βαρβαρότητα που οδηγεί διαχρονικά την ανθρωπότητα σε μέρες φρίκης. 

Καθήκον μαζί αδιαπραγμάτευτο για τον παιδαγωγό παραμένει η προσήλωση σε όσα ανέδειξαν την αληθινή πορεία του ανθρώπου προς την ελευθερία και την αξιοπρέπεια, προς την ειρήνη και τη συναδέλφωση, προς την προκοπή του έθνους και της ανθρωπότητας ολάκερης. Ακόμη μεγαλύτερο όμως καθήκον για μας τους εκπαιδευτικούς της Κύπρου είναι να τροφοδοτούμε τον αναστοχασμό και για τις δικές μας ευθύνες και λάθη.

Σοφή η ρήση του ποιητή της Κύπρου, πρέπει να κατευθύνει τα βήματά μας:

Δυστυχώς η Ιστορία δεν επεμβαίνει για ν’ αποτρέψει,
δυστυχώς η Ιστορία δεν ενδιαφέρεται ν’ αποτρέψει,
αντιθέτως, το ψωμί της κρέμεται απ’ τα λάθη μας.

Τιμώντας σήμερα τις εθνικές μας επετείους, οφείλουμε να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για την ιστορία και τους αγώνες του ελληνικού έθνους για ελευθερία. Το χρωστάμε στους νέους αυτού του πολύπαθου τόπου. Το χρωστάμε σε όσους αγωνίστηκαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να τιμάμε τη μνήμη τους, να προσκυνάμε τους αγώνες και τις θυσίες τους. Το χρωστάμε όμως και στον ίδιο τον τόπο μας, γιατί ως όντα ιστορικά οφείλουμε την ιστορική μας ύπαρξη, την εθνική και πολιτισμική μας ταυτότητα στην επιβιωτική δύναμη του ελληνισμού στην Κύπρο εδώ και 3000 χρόνια, που κατάφερε να αντλήσει και να εμπλουτιστεί από τις γόνιμες επαφές με «το άλλο». Κατά συνέπεια, η υπόμνηση του ατομικού και συλλογικού μας χρέους απέναντι στον τόπο μας, δεν είναι απλώς ανάγκη των καιρών: είναι μια πράξη αντίστασης απέναντι στις επιβουλές του νεο-αποικιοκρατικού πνεύματος των ημερών, που τόσο αδόκητα έχει αποκαλυφθεί πλέον σε όλους μας.

Σήμερα, χρειάζεται όσο ποτέ να κατανοήσουμε την ουσία της λεβεντιάς, το βαθύ νόημα της αλληλεγγύης και της ομόνοιας, την αξία της αυτοθυσίας, όταν «μια λευτεριά μονάχα για τον ένα, δεν υπάρχει». Σήμερα, που κατά το Σεφέρη – ο άνθρωπος κατάντησε πραμάτεια, καθώς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες, χρειαζόμαστε να ενισχύσουμε τις αντιστάσεις μας απέναντι σε αυτούς που αρέσκονται να κανιβαλίζουν πάνω στα κουφάρια των εξαθλιωμένων υπηκόων της νέας αυτοκρατορικής εποχής που στηρίζεται στην διεθνή οικονομική μονοκρατορία τους. Χρειαζόμαστε, ναι, να διαφυλάξουμε και να ανυψώσουμε την κουρελιασμένη από τους "εταίρους μας" εθνική μας αξιοπρέπεια.

Χρειαζόμαστε όμως και να αναλογιστούμε τις δικές μας ευθύνες, κι αντί να αναζητούμε τόσο αλόγιστα αποδιοπομπαίους τράγους, οφείλουμε να «ψηλαφίσουμε τις πληγές» που οι ίδιοι προκαλέσαμε τα τελευταία χρόνια μέσα στη δική μας «συσκοτισμένη πολιτεία», τοποθετώντας ταυτόχρονα αυτά που μας συμβαίνουν μέσα στο διεθνές γίγνεσθαι.

Κι επειδή θα χρειαστεί στα δύσκολα χρόνια που έρχονται να βροντοφωνάξουμε ξανά και ξανά το «η γης δεν έχει κρικέλια για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν», έχουμε χρέος να μαζέψουμε δυνάμεις για να αντιμετωπίσουμε εκείνους που περίτεχνα και προμελετημένα «μαζεύουν σύνεργα για να αλλάξουν τις ψυχές μας», εκείνους που «προσπαθούν να γλυκάνουν το πέλαγο με νερό μισό δράμι». Για να μπορέσει ο δικός μας μαντατοφόρος μια μέρα να πάρει σ’αυτούς που γυρεύουν και πάλι να αλυσοδέσουν τον Ελλήσποντο, το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας: νήσος τις έστι.

Ανάγκη αδήριτη της εποχής μας παραμένει η νηφάλια ανάγνωση του παρόντος, με γνώμονα την ιστορία και το λόγο των πνευματικών ανθρώπων του Ελληνισμού.

Ο άνθρωπος – γράφει ο Σεφέρης - είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο,
άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν∙
σαν έρθει ο θέρος

προτιμούν να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ’ άλλο χωράφι∙
σαν έρθει ο θέρος
άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό
άλλοι μπερδεύονται μες στ’ αγαθά τους, άλλοι ρητορεύουν.
Αλλά τα ξόρκια τ’ αγαθά τις ρητορείες,
σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι θα τα κάνεις;

Ευθύνη και χρέος των εκπαιδευτικών να διακρίνουν να αναδείξουν τη δυσεύρετη αλλά πολύτιμη αλήθεια που χάνεται μέσα στο συρφετό που προκαλούν τα παιδαριώδη ξόρκια και οι ρητορείες των ημιμαθών που παρελαύνουν τόσο απερίσκεπτα τούτες τις μέρες από τα τηλεοπτικά πάνελ. Ευθύνη όλων εμάς που έχουμε ταχθεί να υπηρετούμε το δημόσιο αγαθό της εκπαίδευσης, με γνώμονα την αφοσίωση στις αληθινές αξίες της παιδείας, εκείνες που μας κληροδότησε ο ελληνικός – πανανθρώπινος πολιτισμός μας, να «μιλήσουμε» στους μαθητές μας «για ήρωες», για τους αληθινούς ήρωες που έδωσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν, τη ζωή τους, για να μπορούμε εμείς σήμερα να μιλάμε για Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία. Οφείλουμε όμως ταυτόχρονα να αναζητήσουμε σαν το Σεφέρη, την αλήθεια που θα χαλάσει το τέρας, την αλήθεια που θα γκρεμίσει τις «μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες ψυχές» τώρα που «ήρθε η στιγμή της πληρωμής κι ακούγονται νομίσματα να πέφτουν πάνω στο τραπέζι∙» Τώρα που η δική μας πληγή κακοφορμίζει, αντί να αναζητήσουμε τα εύκολα εξιλαστήρια θύματα ή να εξαπατηθούμε από «εκείνους που τρέχουν στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους» «καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του», πρέπει να καταφέρουμε να αποδώσουμε ορθά τη νέμεση, να προφέρουμε με σύνεση και λογική, με συνείδηση της ιστορικής μας ευθύνης το δικό μας «Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν.»

Πώς;

Αγαπητοί φίλοι, «σ’αυτή τη μακρινή γωνιά του Ελληνισμού» που μας δόθηκε να ζούμε, δεν έχουμε άλλη επιλογή, απο το να αντλήσουμε ως έθνος και ως λαός δυνάμεις από την ιστορία, γνώση από τους αληθινούς αγώνες του ανθρώπου για ελευθερία, σοφία από τις ώρες εκείνες που σκέψη – ψυχή και γνήσια αγάπη για την πατρίδα οδηγούσαν με σύμπνοια και ομόνοια τις πράξεις των αγωνιστών της ελευθερίας.

Γι΄αυτό, λοιπόν, σας καλώ, να αναλογιστούμε απόψε με συγκίνηση εκείνους που επέλεξαν «σαν τιμή και σα χρέος προς του άλλους» την αυτοθυσία, εκείνους τους λίγους που δεν υπέκυψαν στο σφάλμα της αλληλοεξόντωσης του αλληλοσπαραγμού και της εμφύλιας διαμάχης, αλλά επέλεξαν συνειδητά το δρόμο του χρέους προς την πατρίδα. Σας καλώ να προσκυνήσουμε ευλαβικά το μεγαλείο εκείνων που αρνήθηκαν την υποταγή, όντας ανιδιοτελείς, έντιμοι, ελεύθεροι πρώτα στην ψυχή και το πνεύμα

Παρουσίαση βιβλίου

Το Επαρχιακό Γραφείο της ΟΕΛΜΕΚ Λεμεσού σε συνεργασία με το Λύκειο Ελληνίδων Αμμοχώστου παρουσιάζουν το βιβλίο της Ζήνας Λυσάνδρου "Τα βιβλία που αγάπησα".
Το βιβλίο θα παρουσιάσει η Κλαίρη Αγγελίδου, λογοτέχνης και πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν οι φιλόλογοι Βαλεντίνα Δημητριάδου Σαλτέ και Αλεξία Γεωργιάδου Θεοφάνους.
Θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα από τη χορωδία του Δήμου Αμμοχώστου.

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου, ώρα 7.30

Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τράπεζας Κύπρου, Λεμεσός

Παρουσίαση βιβλίου του Γιώργου Λιλλήκα

Παράκληση κάποιων καλών φίλων ήταν να δημοσιοποιήσω το κείμενο της ομιλίας που παρουσιάστηκε την περασμένη εβδομάδα στη Λεμεσό, με θέμα "Γλώσσα και πολιτική: Η σημασία της ορολογίας στο βιβλίο του Γιώργου Λιλλήκα: Λύση του Κυπριακού: πραγματικότητες, διλήμματα και επιλογές"

Επειδή θεωρώ ότι το κείμενο - ως είδος και ως δομή - βρίσκεται σε μια διαφορετική (παράλληλη, όμως) λογική από αυτήν του ιστολογίου, το δημοσιεύω στη σελίδα "Ομιλία". Εάν επιθυμείτε να το διαβάσετε, πατήστε εδώ: 
http://aspalathoi.blogspot.com/p/font-face-font-family-times-new.html

Εκδήλωση Συνδέσμου Ελλήνων Κυπρίων Φιλολόγων

Ο ΣΕΚΦ θα τιμήσει και φέτος πέντε αφυπηρετήσαντες φιλολόγους που συνέβαλαν με το έργο τους στην αναβάθμιση της πνευματικής - πολιτιστικής ζωής του τόπου μας. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 17 Οκτωβρίου στις 7:30 στο Πολιτιστικό της Τράπεζας Κύπρου στη Λευκωσία και είναι ανοιχτή για το κοινό.

Κύπριοι στους Βαλκανικούς πολέμους

Ένα ενδιαφέρον διήμερο με θέμα τη συμμετοχή των Κυπρίων στους Βαλκανικούς πολέμους διοργανώνεται από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου στις 19-20 Οκτωβρίου.
 

Την Παρασκευή εγκαίνια της έκθεσης "Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και η Κύπρος".
 

Το Σάββατο Επιστημονική Ημερίδα με θέμα "Εθελοντές στα πολεμικά μέτωπα των Βαλκανίων και της Ευρώπης στη δεκαετία του 1910. Εθνική συστράτευση και διεθνιστική αλληλεγγύη".

Σε εποχές - κατά τον ποιητή - "σκοτεινές και δύσκολες", τέτοιες εκδηλώσεις όχι μόνο προκαλούν τη σκέψη, τη γνώση ή/και την άγνοιά μας, αλλά γίνονται βάλσαμο ψυχής,

γιατί όλα δεν μετριούνται σε ποσοστά και ρήτρες μνημονίων,

γιατί χρειαζόμαστε την επικοινωνία με την ιστορία, όχι μέσα από παραμορφωτικούς φακούς, αλλά μέσα από ένα σύγχρονο επιστημονικό λόγο, για να συνεχίσουμε να αναπνέουμε μέσα στην άπνοια των καιρών,

για να μπορέσουμε να αντισταθούμε στην ασφυξία του αντιπνευματικού λόγου που εκφωνείται από πρόσωπα δημόσια και μη,

γιατί η πνευματική συμπόρευση με το παρελθόν του τόπου μας και η κατανόηση των δυνάμεων που οδηγούν τους ανθρώπους σε αγώνες δικαίου, εθνικούς και διεθνείς, εμπεριέχει τα σπέρματα των δικών μας δυνάμεων, που μας στηρίζουν για να στεκόμαστε αξιοπρεπείς απέναντι σε ανήλεους τροϊκανούς, σε  ανεύθυνους λαοπλάνους, σε ασυνείδητους κερδοσκόπους και άλλους "πολιτισμένους" ανθρωποφάγους.

Κι επειδή (δυστυχώς) δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να συμμετέχουμε ως πολίτες σε εκδηλώσεις που διοργανώνει το Πανεπιστήμιο, θεωρώ χρέος να συμβάλω με το δικό μου - έστω κι ασήμαντο - τρόπο στην επιτυχία αυτής της διοργάνωσης.

Επιλέγω τη σημερινή μέρα, σημαδιακή για τον τόπο μας, για να αναρτήσω για όποιον ενδιαφέρεται το πρόγραμμα και των δύο εκδηλώσεων, ευγενικά και σεμνά σταλμένο από τον Καθηγητή Ιστορίας στο ΠΙΚ κ. Πέτρο Παπαπολυβίου, τον οποίο και ευχαριστώ από καρδιάς για τη συνεχή προσφορά του  στην επιστήμη και στον τόπο μας. 

Διαγωνισμός Νέων Είναι σημαντική η Σεξουαλική Διαπαιδαγώγηση στα σχολεία;

Μια αξιόλογη δραστηριότητα, που ελπίζω να έχει την ανάλογη ανταπόκριση.

 Για λεπτομέρειες, διαβάστε στην ιστοσελίδα του Κυπριακού Συνδέσμου Οικογενειακού Προγραμματισμού
 http://www.cyfamplan.org/FamPlan/page.php?pageID=1&langID=13

Όταν οι μαθητές αρθρογραφούν...

Όταν οι μαθητές αρθρογραφούν με επιχειρήματα και σωστό λόγο, όταν επικαλούνται αυτά που με τόσο κόπο τους διδάσκουμε ,γιατί αισθάνονται πώς τα λόγια των δασκάλων τους γίνονται έπεα πτερόεντα κατά την περίοδο των εξετάσεων, τότε εμείς, ως εκπαιδευτικοί, οφείλουμε να τους δώσουμε χώρο για να εκφράσουν τις απόψεις τους. Οφείλουμε να τις σεβαστούμε και να τις ακούσουμε, να τις στηρίξουμε εάν τις κρίνουμε ορθές, ακόμη κι αν μας θίγουν ως εκπαιδευτικούς και, κυρίως, όταν μας αφήνουν εκτεθειμένους στα μάτια των νέων παιδιών του τόπου μας.

Παραθέτω πιο κάτω κείμενο που πήρα από μαθήτριά μου, η οποία διαμαρτύρεται έντονα για το γραπτό των Μαθηματικών κατεύθυνσης. Δεν κρίνω αναγκαίο να σχολιάσω το σπάνιο ήθος και τις ικανότητες της μαθήτριας. Αυτά εξάλλου φαίνονται μέσα από το λόγο της: ελεύθερο, τεκμηριωμένο, θαρραλέο. Να, λοιπόν, τι έγραψε η Ζωή:

Παγκύπριες Εξετάσεις 2012

http://www.youtube.com/watch?v=53qApoaEaIo&feature=share

Ερωτήματα μπροστά στο νέο ωρολόγιο πρόγραμμα

Το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού κατέθεσε πρόσφατα πρόταση για ένα νέο ωρολόγιο πρόγραμμα και αναμένει τις θέσεις των εμπλεκομένων, θέτοντας ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, για να μπορέσει να εφαρμόσει την τόσο σημαντική αυτή αλλαγή από την επόμενη σχολική χρονιά.

Η πίεση αυτή, είναι φυσικό να προκαλεί εύλογα ερωτήματα και ανησυχίες κατά πόσον είναι δυνατόν σ’ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα:

(α) να διεξαχθεί ένας γόνιμος διαλόγος στη βάση επιστημονικών δεδομένων και να παρθούν αποφάσεις με κριτήρια κυρίως παιδαγωγικά (αφού και αυτή η πρόταση απομακρύνεται από τη φιλοσοφία του ολοήμερου σχολείου) αλλά και εκπαιδευτικά-συνδικαλιστικά (λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το εργασιακό καθεστώς των εκπαιδευτικών είναι αδιαμφισβήτητος παράγοντας επιτυχίας ή αποτυχίας του παιδαγωγικού έργου), και

(β) να γίνουν εκ μέρους του Υπουργείου Παιδείας και με την έγκριση του Υπουργείου Οικονομικών όλες οι κατάλληλες προετοιμασίες σε ζητήματα υλικοτεχνικής υποδομής και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, ώστε το νέο πρόγραμμα να τεθεί σε εφαρμογή ουσιαστικά και αποτελεσματικά και όχι επιφανειακά και ανεπαρκώς.

Θα επιχειρήσω να δώσω συνοπτικά μερικά από τα πλέον σημαντικά – κατά τη γνώμη μου – ζητήματα που προκύπτουν από την πρόταση, με τη μορφή ερωτήσεων προς το Υπουργείο Παιδείας:

Εισήγηση Καθηγητή Δ. Λυπουρλή στη Λεμεσό

Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Κυπρίων Φιλολόγων

διοργανώνει διάλεξη του Ομότιμου Καθηγητή Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,

κ. Δημήτρη Λυπουρλή, με θέμα :

«Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος»

(Απόπειρα για μια καινούργια ερμηνεία)

Η διάλεξη θα δοθεί την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012, στις 7:00μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του Λυκείου Πολεμιδιών στη Λεμεσό.

Θα ακολουθήσει συζήτηση την οποία θα συντονίζει ο κ. Ανδρέας Παναγίδης, πρώην Πρώτος Λειτουργός Εκπαίδευσης- Επιθεωρητής Φιλολογικών Μαθημάτων.

 

Η εκδήλωση είναι ανοιχτή για το κοινό.

Η γλώσσα του δοκιμίου

Όταν το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού προκηρύσσει Διαγωνισμούς συγγραφής δοκιμίου για τους μαθητές, με την προσδοκία οι υποψήφιοι να έχουν τη γλωσσική επάρκεια, για να εκφράσουν σκέψεις συναφείς με το προτεινόμενο θέμα σε ύφος δοκιμιακό, αναμένει κανείς ότι  η γλώσσα της προκήρυξης θα είναι - αν μη τι άλλο - υποδειγματικά ορθή.

Αναμένει κανείς, τουλάχιστον, σεβασμό στους κανόνες της ορθής επικοινωνίας ανάμεσα σε αυτόν που καλεί και εκείνον που καλείται να αναπτύξει σε λόγο δοκιμιακό ένα προκαθορισμένο θέμα.

Αναμένει, ακόμη, ότι η γλώσσα της εξουσίας, επειδή ακριβώς πρόκειται για τέτοιου είδους ζητήματα, θα μπορέσει να ξεφύγει από τα συνήθη υφολογικά μασκαρέματα και ότι θα "της δοθεί ετούτη η χάρη", για να αποδώσει  "μιλώντας απλά" το ζητούμενο, ως γλώσσα παιδείας πια για όλους.

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού μάς απογοήτευσε. Δύο προκηρύξεις δοκιμίων - δύο φορές γλωσσικά ατοπήματα, που ενδέχεται να υποδηλώνουν διάφορα, όπως ο καθένας μπορεί να υποθέσει.

Το πρώτο, στο "Διαγωνισμό συγγραφής Δοκιμίου Κώστα Μόντη". (διατηρώ την ορθογραφία της εγκυκλίου) Δε σχολιάζω τον ατυχέστατο (εδώ και χρόνια) τίτλο. Μόνο σκέφτομαι το σκεπτικισμό του Μόντη για την κατάντια των λέξεων.  Και σκέφτομαι τη σημασία της λέξης "ανήκει" στην ποίησή του, διαφορετική από την έννοια στην οποία παραπέμπει η φράση "Δοκίμιο Κώστα Μόντη"

Διαβάζω το θέμα:

Αφήστε την Ιστορία.
Ετοιμάστε μια «Ανθολογία»,
Ετοιμάστε μια «Ανθολογία Ανθρώπων»,
Παρακαλέστε όσους έχουν έργα να τα υποβάλουν.

Κώστας Μόντης, Άτιτλο

Με αφορμή τους πιο πάνω στίχους του ποιητή Κώστα Μόντη, να αναπτύξετε τον ρόλο που διαδραματίζουν οι άνθρωποι στη διαμόρφωση του πολιτισμού και της ιστορικής πορείας του έθνους τους. Να στηρίξετε τις απόψεις σας με αναφορές σε συγκεκριμένα πολιτισμικά και ιστορικά παραδείγματα.
(Έκταση:500 -550 λέξεις)

Δε σχολιάζω ούτε το θέμα που δόθηκε. Γενικώς καλό, γιατί οι στίχοι του Μόντη έχουν πολλά να πουν.

Σχολιάζω όμως σύντομα τις εξής παραλείψεις:

1. Από πού είναι παρμένο το ποίημα; Νομίζω πως ο σεβασμός σε έναν ποιητή - όταν μάλιστα δίνεις και σ'έναν διαγωνισμό  το όνομά του - απαιτεί να αναγράφεται η συλλογή από την οποία είναι παρμένο το ποίημα και η ημερομηνία έκδοσής της.

2. Πώς οι μαθητές "θα αναπτύξουν το ρόλο"; Έμπρακτα ή με λέξεις. Περισσότερη προσοχή στη διατύπωση, συνάδελφοι και λοιποί θεματοθέτες. Ο υποψήφιος δοκιμιογράφος αναπτύσσει ένα θέμα, αναπτύσσει ή καταγράφει σκέψεις ή απόψεις για το ρόλο που..., δεν αναπτύσσει τον ίδιο το ρόλο που ...

Και πάμε στο δεύτερο ζήτημα. Το σοβαρότερο. Διαγωνισμός Μαθητικού Δοκιμίου Ελληνικής Πρεσβείας 2011 - 12. Σύμφωνα με τους Κανονισμούς: "Γλώσσα του Διαγωνισμού είναι η νεοελληνική δημοτική". Μεταφέρω από την εγκύκλιο με ημερομηνία 11 Δεκεμβρίου τους άξονες - πτυχές του θέματος:

• Η παγκόσμια οικονομική ύφεση, σηματοδοτεί την αναγκαιότητα για έμφαση της πολιτικής των κρατών προς τον άνθρωπο, τις ικανότητές του και τη δημιουργικότητά του αλλά και τις απαιτούμενες αλλαγές στα εκπαιδευτικά συστήματα των κρατών.
• Η αξία και η αναγκαιότητα της Παιδείας στη διάπλαση πολιτών που να μπορούν να ανταποκριθούν στις συνεχώς μεταλλασσόμενες και αυξανόμενες ανάγκες στον πολιτικό, κοινωνικό και τεχνολογικό τομέα.
• Η ανάγκη ανταπόκρισης της κυπριακής εκπαίδευσης στις προκλήσεις της κοινωνίας της γνώσης, στις νέες πραγματικότητες που δημιουργεί η ένταξη της Κύπρου στον Ενιαίο Ευρωπαϊκό χώρο και στις ιδιαιτερότητες - πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές - της κυπριακής πολιτείας,
• οδηγούν επιτακτικά στον προσδιορισμό των ιδιοτήτων του εφήβου-πολίτη του 21ου αιώνα.
• Κατά την ανάληψη της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Κυπριακή Δημοκρατία, θα αναδειχθούν μεταξύ άλλων, ζητήματα όπως η κοινωνική συνοχή, η έννοια του ενεργού πολίτη, η ισότητα και ο σεβασμός των πολιτικών, ανθρώπινων και δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Δε σχολιάζω το περιεχόμενο του θέματος και τις απαιτήσεις του, ούτε τη χαλαρή σύνδεση ανάμεσα στους άξονες. Εύχομαι, βεβαίως, να μπορέσουν οι μαθητές με τη συνδρομή των καθηγητών τους να αντιληφθούν τι σηματοδοτεί στην πραγματικότητα η "παγκόσμια οικονομική ύφεση".

Σχολιάζω μόνο τη γλώσσα. Δύο σημεία πάλι:

1. Μήπως η στίξη είναι απλώς διακοσμητική στην ελληνική γλώσσα; Αν όχι, πώς εξηγείται η χρήση του κόμματος εκεί που δε χρειάζεται και η απουσία του εκεί που είναι απαραίτητο; Διαβάστε απλώς την πρώτη παράγραφο και θα αντιληφθείτε τι εννοώ. Μα για μερικά κόμματα θα συζητάμε; Ναι, γιατί το κόμμα έχει τη δύναμη να τροποποιήσει το νόημα αυτού που γράφεται.

2. Σημείο τέταρτο. Ποιοι είναι αυτοί που "οδηγούν επιτακτικά στον προσδιορισμό κτλ.κτλ"; Να υποθέσω όλα τα προηγούμενα; Ή μόνο το σημείο τρία; Μήπως κατά λάθος "κατέβηκε" το σημείο τέσσερα ξεφεύγοντας από την προηγούμενη πρόταση; Και στις δύο περιπτώσεις παρατηρείται συντακτική κακοποίηση της γλώσσας. Ή μήπως απουσιάζουν κάποιες γραμμές από την εγκύκλιο; Δηλαδή, πρόκειται περί "τυπογραφικού λάθους"... 

Αν ναι, τότε δικαιούται κάποιος να μιλήσει για προχειρότητα και απουσία σεβασμού απέναντι στην εκπαιδευτική κοινότητα;

Συμπέρασμα: Πώς γίνεται να εξετάζω τη γλωσσική ικανότητα των μαθητών, ενώ οι πληροφορίες που τους δίνω για την εξέταση πάσχουν γλωσσικά;

Είμαι σκληρή και ιδιότροπη; Μπορεί. Σίγουρα δεν έχω σκοπό να θίξω προσωπικά κανέναν. Την προχειρότητα κατακρίνω. Αυτήν που κατέστρεψε τόσα και τόσα στις μέρες μας. (Γι'αυτό, ας μη βιαστούν κάποιοι να αρχίσουν πάλι τις διώξεις και τις πειθαρχικές. Η κριτική μου είναι καλόπιστη. Και θα συνεχιστεί, όσο κάποιοι δεν επιδεικνύουν τον απαραίτητο σεβασμό στη χρήση της ελληνικής γλώσσας, ενώ εκ θέσεως κρίνουν τους άλλους.)
Ασχολούμαι με λεπτομέρειες; Μπορεί. Οι παρατηρήσεις μου, όμως, αφορμώνται από τη θέση ότι οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Και η προσήλωση στη λεπτομέρεια δεν είναι σχολαστικισμός, όταν πρόκειται για τη γλώσσα. Είναι σεβασμός. Και χωρίς σεβασμό στη γλώσσα από εκείνους που τάχθηκαν να την υπηρετούν, δε νοείται σεβασμός στον άνθρωπο.

Διάλεξη με θέμα: "Το Ευρώ και η Κύπρος"

Μια ενδιαφέρουσα πρόταση για όσους θα βρίσκονται ή μπορούν να βρεθούν στη Λευκωσία την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου.

Αντί άλλων ευχών... ένα "δώρο ασημένιο ποίημα"

Αφιερωμένο σε όσους περάσουν από δω... τυχαία ή αναζητώντας τους ασπαλάθους... χωρίς χρυσόσκονη γιορταστική, αλλά με ευχές για μέθεξη στον ποιητικό λόγο και σε όσα η ποίηση μας οδηγεί.

Με αιώνια ευγνωμοσύνη στον αγαπημένο Οδυσσέα Ελύτη που μας το χάρισε, διαχρονικά επίκαιρο κι αυθεντικό...

Δώρο Ασημένιο Ποίημα
Oδυσσέας Ελύτης, από το "Tο Φωτόδεντρο και η Δέκατη Tέταρτη Oμορφιά", Ίκαρος 1971

Ξέρω πως είναι τίποτε όλ' αυτά και πως η γλώσσα
που μιλώ δεν έχει αλφάβητο

Aφού και ο ήλιος και τα κύματα είναι μια γραφή συλ-
λαβική που την αποκρυπτογραφείς μονάχα στους και-
ρούς της λύπης και της εξορίας

Kι η πατρίδα μια τοιχογραφία μ' επιστρώσεις διαδο-
χικές φράγκικες ή σλαβικές που αν τύχει και
βαλθείς για να την αποκαταστήσεις πας αμέσως φυλακή
και δίνεις λόγο

Σ' ένα πλήθος Eξουσίες ξένες μέσω της δικής σου
πάντοτε

Όπως γίνεται για τις συμφορές

Όμως ας φανταστούμε σ' ένα παλαιών καιρών αλώνι
που μπορεί να 'ναι και σε πολυκατοικία ότι παίζουνε
παιδιά και ότι αυτός που χάνει

Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς να πει στους
άλλους και να δώσει μιαν αλήθεια

Oπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι
τους ένα μικρό

Δώρο ασημένιο ποίημα.