Καλωσόρισμα




Προς υποψήφιους συνομιλητές των εκπαιδευτικών ασπαλάθων

Αθεράπευτα ελεύθεροι,

Επίμονοι υποστηρικτές του δημόσιου αγαθού της παιδείας ως δικαιώματος και ως χώρου δια-μόρφωσης του πολιτευόμενου πολίτη,

Αμετανόητα διαμαρτυρόμενοι για τα κακώς έχοντα στο δημόσιο βίο,

Εραστές του λόγου σε όλες τις διαστάσεις και τις προεκτάσεις της έννοιας,

Συνειδητά αποκλίνοντες ως μη υπάκουοι υπήκοοι των προκαθορισμένων προτύπων αγορασμένης "ευτυχίας",

Απολαμβάνοντες ώρες μοναχικής ενδοσκόπησης αλλά και κοινωνοί γενναιόδωροι όσων συν-κινούν τις ψυχές και διανοίγουν ποικίλες οδούς προς την κάθαρση,

Μοιραστείτε διαδικτυακά καταθέσεις ειλικρινούς στοχασμού σ'αυτά που σταδιακά θα ξετυλιχθούν στον ιστοχώρο αυτό.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012

Όταν οι μαθητές αρθρογραφούν...

Όταν οι μαθητές αρθρογραφούν με επιχειρήματα και σωστό λόγο, όταν επικαλούνται αυτά που με τόσο κόπο τους διδάσκουμε ,γιατί αισθάνονται πώς τα λόγια των δασκάλων τους γίνονται έπεα πτερόεντα κατά την περίοδο των εξετάσεων, τότε εμείς, ως εκπαιδευτικοί, οφείλουμε να τους δώσουμε χώρο για να εκφράσουν τις απόψεις τους. Οφείλουμε να τις σεβαστούμε και να τις ακούσουμε, να τις στηρίξουμε εάν τις κρίνουμε ορθές, ακόμη κι αν μας θίγουν ως εκπαιδευτικούς και, κυρίως, όταν μας αφήνουν εκτεθειμένους στα μάτια των νέων παιδιών του τόπου μας.
Παραθέτω πιο κάτω κείμενο που πήρα από μαθήτριά μου, η οποία διαμαρτύρεται έντονα για το γραπτό των Μαθηματικών κατεύθυνσης. Δεν κρίνω αναγκαίο να σχολιάσω το σπάνιο ήθος και τις ικανότητες της μαθήτριας. Αυτά εξάλλου φαίνονται μέσα από το λόγο της: ελεύθερο, τεκμηριωμένο, θαρραλέο. Να, λοιπόν, τι έγραψε η Ζωή:


Εκ μέρους όλων των μαθητών των Μαθηματικών κατεύθυνσης της Γ Λυκείου, θα ήθελα να εκφράσω την έντονη μου αγανάκτηση και απογοήτευση για το φετινό δοκίμιο των τελικών εξετάσεων. Δε θα αναφερθώ στη δυσκολία του γραπτού. Τα κλάματα, οι φωνές και οι διαμαρτυρίες των μαθητών μόλις βγήκαν από τις αίθουσες, πιστεύω τα λένε όλα.
Αυτό που μου προκαλεί αγανάκτηση, είναι ο τρόπος διόρθωσης μιας συγκεκριμένης άσκησης, της ερώτησης 4 του Μέρους Β. Το τρίτο ερώτημα αυτής της άσκησης, λύνεται με δυο τρόπους. Ο πρώτος, είναι πολύ εύκολος, έκτασης μιας γραμμής. Ο δεύτερος, ο οποίος είναι αυτός που είχε υπόψη του ο θεματοθέτης, είναι πολύ δυσκολότερος. Το ερώτημα ζητούσε «με τη βοήθεια των πιο πάνω» (αυτών που έγιναν στα άλλα υπο-ερωτήματα), να λυθεί ένα συγκεκριμένο ολοκλήρωμα. Γράφοντας το αυτό, ο δοκιμιογράφος είχε υπόψη του την δύσκολη λύση. Ναι, δικαίωμα του. Δικαίωμα, όμως δικό μας, είναι να λύσουμε το ερώτημα με όποιο τρόπο θέλουμε, αφού τα πιο πάνω μας παρέχουν απλά «βοήθεια» και δεν υποδεικνύουν καταναγκαστική χρήση τους.
Μέχρι εδώ λογικά όλοι συμφωνούμε. Τότε γιατί δόθηκαν οδηγίες να δίνονται μόνο οι μισές μονάδες σε όσους έλυσαν το ερώτημα με τον εύκολο τρόπο, δηλαδή όχι εκείνον που είχε υπόψη του ο θεματοθέτης;
Αν ήθελε να λύσουμε το ερώτημα με έναν συγκεκριμένο τρόπο, τότε θα έπρεπε να είναι ικανός να βάλει κάτι που να λύνεται μόνο με εκείνον τον συγκεκριμένο τρόπο. Το γεγονός ότι απέτυχε σε αυτό, οφείλεται είτε στην αδυναμία του θεματοθέτη να το καταφέρει, είτε στο γεγονός ότι απλά βρήκε την άσκηση λυμένη κάπου και δεν μπήκε καν στον κόπο να την αναλύσει. Αν πάλι τα είχε υπόψη του όλ’ αυτά και επέμεινε στο να λυθεί η άσκηση με έναν συγκεκριμένο τρόπο, τότε η εκφώνηση θα έπρεπε να λέει «χρησιμοποιώντας τα πιο πάνω» ή κάτι ανάλογο που να μην άφηνε άλλες διεξόδους. Τη «βοήθεια» που –όπως έλεγε η εκφώνηση- προσφέρεται, αν θες τη χρησιμοποιείς, αν δε θες όχι. Άρα γιατί λοιπόν να δίνονται μόνο οι μισές μονάδες;
Δε φτάνει δηλαδή ο μεγάλος βαθμός δυσκολίας του γραπτού, οι μαθητές συνεχίζουν να τιμωρούνται ακόμα και γι αυτά που απάντησαν σωστά, απλά και μόνο λόγω της «περηφάνιας» του θεματοθέτη! Παράλληλα, σ’ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προσπαθεί να προωθήσει τη δημιουργικότητα, την καινοτομία και την κριτική σκέψη στην εκπαίδευση, αυτό και μόνο το γεγονός προβάλλει την αντίφαση ανάμεσα στα λόγια και στα έργα! Με ποιο δικαίωμα, δηλαδή, να περιορίσουν τη δημιουργικότητα του μαθητή από το να λύσει μια άσκηση με τρόπο –πολύ πιο εύκολο- από αυτόν του θεματοθέτη; 
Η πλειοψηφία των καθηγητών των Μαθηματικών συμφώνησε και υποστήριξε πως έπρεπε να δοθούν όλες οι μονάδες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Δηλαδή τι παράδειγμα δίνουμε στους αυριανούς νέους; Ένα σύστημα άδικο; Ένα σύστημα όπου η καινοτομία τιμωρείται λόγω ανεπάρκειας άλλων; Μια κοινωνία στην οποία πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι στους πιο ισχυρούς;
Μετά αναρωτιόμαστε γιατί όλο και περισσότεροι μαθητές προτιμούν τα μαθηματικά κοινού κορμού και γενικά γιατί υπάρχει μείωση σε αυτούς που διαλέγουν τις θετικές επιστήμες.
Και πιο μετά αναρωτιόμαστε πού οφείλεται η αναρχία και η ασέβεια των μαθητών προς τους καθηγητές  και προς το σύστημα. Ίσως «κάποιος» να φταίει γι αυτό.
Αποστολίδου Ζωή, τελειόφοιτη μαθήτρια

1 σχόλιο:

  1. Το θέμα είναι, όταν οι μαθητές μιλούν να τους ακούμε. Γιατί όσο καλά και να τα λένε, όσο καθαρός κι αν είναι ο λόγος τους, όσο σωστά κι αν είναι τα επιχειρήματα τους, όταν οι μαθητές μιλούν, και μιλούν στον τοίχο, να είστε σίγουροι ότι δε θα ξαναμιλήσουν.
    Φυσικά, αυτό μάλλον "κάποιον" βολεύει...

    Πες τα ρε Ζωή!

    Σ.Π

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Όλα τα σχόλια που αφορούν τα θέματα που αναρτώνται είναι ευπρόσδεκτα, εφόσον παραμένουν σε πλαίσιο σεβασμού και νομιμότητας. Ευπρόσδεκτες είναι όλες οι απόψεις, οι διαφωνίες, ο αντίλογος και η κριτική απέναντι στα γραφόμενα. Δεν επιτρέπονται σχόλια που περιέχουν στοιχεία λιβέλλου, ρατσιστικά, υβριστικά ή προσβλητικά για οποιονδήποτε και για οποιοδήποτε στοιχείο του οικοσυστήματος. Ο συγγραφέας αυτού του ιστολογίου διατηρεί το δικαίωμα να διαγράψει οποιοδήποτε σχόλιο δε σέβεται την πιο πάνω αρχή.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget